ΑΠΟΡΊΑ....

ΙΟΎΔΕΣ,,,

Σατανικό...

Δεμένος πισθάγκωνα,
Πώς να αντικρύσω,
Το μέλλον;

Γιατί η Ελλάδα; (Μάριο Βάργκας Λιόσα)

Ευχαριστούμε τις εκδόσεις Καστανιώτη για την αποστολή του κειμένου του Μάριο Βάργκας Λιόσα και αναδημοσιεύουμε από την εφημερίδα «El Pais» το πλήρες άρθρο με τίτλο «Γιατί η Ελλάδα;», σε μετάφραση από τα ισπανικά της Μαργαρίτας Μπονάτσου.
Η Ελλάδα δεν μπορεί να πάψει να αποτελεί αναπόσπαστο μέρος της Ευρώπης, χωρίς η τελευταία να μετατραπεί σε μια γκροτέσκα καρικατούρα του εαυτού της, καταδικασμένη στην πιο παταγώδη αποτυχία. Η Ελλάδα είναι το σύμβολο της Ευρώπης.
Σε εκείνο το δείπνο, πριν από μερικά χρόνια, κάθισα δίπλα σε μια ηλικιωμένη κυρία που κάλυπτε τα μάτια της με μεγάλα σκούρα γυαλιά. Ήταν συμπαθητική, κομψή, μιλούσε εξαίσια γαλλικά και, παρόλο που κατέβαλλε μεγάλες προσπάθειες για να το κρύψει, σε ό,τι έλεγε και σκεφτόταν έλαμπε ένας τεράστιος πολιτισμός. Μόνο στα μισά του δείπνου αντιλήφθηκα, από την ιδιαίτερη προσοχή με την οποία χειριζόταν τα μαχαιροπήρουνα, πως ήταν τυφλή ή, τουλάχιστον, ότι η όρασή της ήταν πολύ περιορισμένη.
Μόνο όταν χωρίσαμε μετά το δείπνο, ανακάλυψα ότι η Ζακλίν ντε Ρομιγί ήταν μια μεγάλη ελληνίστρια, καθηγήτρια Αρχαίας Ελληνικής Γραμματείας στην École Normale και στη Σορβόννη, η πρώτη γυναίκα καθηγήτρια του Κολεγίου της Γαλλίας και μία από τις λίγες εκπροσώπους του γυναικείου φύλου στη Γαλλική Ακαδημία. Το πρώτο βιβλίο της που διάβασα, το "Γιατί η Ελλάδα;", με εντυπωσίασε όσο και η ίδια. Παρά το γεγονός ότι αυτά που γράφει έχουν συμβεί πριν από είκοσι πέντε αιώνες, είναι εξαιρετικά επίκαιρα και η ανάγνωσή τους θα έπρεπε να είναι υποχρεωτική για τους Ευρωπαίους τούτες τις μέρες που, τρομοκρατημένοι από αυτό που συμβαίνει στην Ελλάδα, το ιλιγγιώδες χρέος της, την πολιτική αναρχία, τη φοβερή φτώχεια και την άνοδο του φασιστικού και κομμουνιστικού εξτρεμισμού στις τελευταίες εκλογές, πιστεύουν ότι η έξοδος της χώρας από το ενιαίο νόμισμα, και ακόμη και από την Ευρωπαϊκή Ένωση, είναι αναπόφευκτη έως και αναγκαία.
Το βιβλίο εξηγεί πώς η νεαρή Ζακλίν διάβασε στα σχολικά της χρόνια Θουκυδίδη και πώς η εντύπωση που της προκάλεσε ο ένας από τους δύο πατέρες της Ιστορίας (μαζί με τον Ηρόδοτο) κατεύθυνε την κλίση της στη μελέτη της κλασικής Ελλάδας, στην οποία θα αφιέρωνε τη ζωή της. Το δοκίμιο κάνει έναν απολογισμό, με τρόπο σαφή, ψυχαγωγικό και βαθύ –σπάνιος συνδυασμός για ειδικό– εκείνου του θαυμαστού 5ου αιώνα προ Κοινής Εποχής στον οποίο ιστορία, φιλοσοφία, τραγωδία, πολιτική, ρητορική, ιατρική, γλυπτική έφτασαν στο απόγειό τους στην Ελλάδα, και έθεσαν τα θεμέλια γι’ αυτό που τελικά θα ονομαζόταν δυτικός πολιτισμός.
Ο Όμηρος και ο Ησίοδος είναι σημαντικά προγενέστεροι του 5ου αιώνα, φυσικά, ενώ υπάρχουν καλλιτέχνες, διανοητές και κωμωδιογράφοι και μετά την εν λόγω ιστορική περίοδο. Το βιβλίο δεν διστάζει να υποχωρεί ή να προχωρεί στον χρόνο, ώστε να τους εντάξει όλους στην ελληνική κληρονομιά, παρόλο που το μεγαλύτερο μέρος αυτού που αποκαλεί "μια ξενάγηση μέσα από τα κείμενα" επικεντρώνεται σε εκείνο το μικρό χρονικό διάστημα των 100 χρόνων, όπου στον περιορισμένο χώρο του ελληνικού κόσμου υπάρχει μια ορμητική έκρηξη, μια φρενήρης δημιουργικότητα σε όλους τους τομείς του πνεύματος, με ιδέες, αισθητικά πρότυπα, πνευματικά μοντέλα, εφευρέσεις και ανακαλύψεις, χάρη στις οποίες ο πολιτισμός του λόγου θα έπαιρνε μια κρίσιμη απόσταση από όλους τους άλλους πολιτισμούς του παρελθόντος και της εποχής του, και, χωρίς να το επιδιώκει ή να το γνωρίζει, θα άλλαζε για πάντα την παγκόσμια ιστορία.
Η Ζακλίν ντε Ρομιγί καταδεικνύει ότι στην Ελλάδα γεννήθηκαν, ή απέκτησαν μια πραγματική υπόσταση και έναν δυναμισμό που ποτέ πριν δεν είχαν υπάρξει στην κοινωνική ζωή κανενός λαού, οι καθοριστικοί παράγοντες της ανθρώπινης προόδου, όπως η δημοκρατία, η ελευθερία, το δίκαιο, η τέχνη και ο λόγος χωρίς τα δεσμά της θρησκείας, οι έννοιες της ισότητας, της υπεροχής του ατόμου, του πολίτη, και ένας μοναδικός, νέος τρόπος σύνδεσης του ανθρώπου με τη μετά θάνατον ζωή και τους θεούς, και, φυσικά, οι ιδέες της ομορφιάς και της ασχήμιας, του καλού και του κακού, της ευτυχίας και της δυστυχίας που, αν και με τις αναπόφευκτες αποχρώσεις και προσαρμογές που έχει επιβάλει η ιστορία, παραμένουν εν ισχύι.
Προκαλεί τον θαυμασμό το ότι ένας λαός τόσο μικρός και τόσο ελάχιστα συνεκτικός πολιτικά, φτιαγμένος από λίγες πόλεις και αποικίες απλωμένες σε όλη την Ευρώπη και τη Μικρά Ασία, οι οποίες διατηρούσαν μεγάλο βαθμό ανεξαρτησίας μεταξύ τους, ένας λαός ενστικτωδώς απρόθυμος να δημιουργήσει μια αυτοκρατορία, να ασκήσει αυτοκρατορική εξουσία και να υποστεί την κυριαρχία ενός τυράννου (όπως έκαναν όλοι οι άλλοι) ήταν σε θέση να αφήσει στην ιστορία της ανθρωπότητας ένα ίχνος τόσο βαθύ, τόσο παρόν τόσους πολλούς αιώνες αργότερα, όταν σχεδόν όλες οι άλλες μεγάλες αυτοκρατορίες ή πολιτισμοί –οι Πέρσες και οι Αιγύπτιοι, για παράδειγμα– αποτελούν σήμερα ως επί το πλείστον, χωρίς να ξεχνάμε κανένα από τα θαύματά τους, μουσειακά κομμάτια.
Δεν ήταν ατύχημα ούτε έργο της τύχης, υπήρχαν λόγοι γι' αυτό και στο βιβλίο της Ζακλίν ντε Ρομιγί παρελαύνουν μπροστά στα μάτια μας με το ίδιο παράστημα, την ομορφιά και την κομψότητα που με μάγεψαν εκείνο το βράδυ στη συνομιλία μας. Οι σωκρατικοί και πλατωνικοί διάλογοι, εκτός του ότι ήταν ένας τρόπος φιλοσοφικής διδασκαλίας, μας εξηγεί η συγγραφέας, έμαθαν στους ανθρώπους ότι η συνομιλία, η συζήτηση σε ομάδες, είναι ένας πιο πολιτισμένος και ηθικός τρόπος συνύπαρξης απ’ ό,τι οι διαταγές ή η υπακοή, είναι μια μορφή επικοινωνίας που αναγνωρίζει ή καθιερώνει εξαρχής μια βασική ισοτιμία, μία αμοιβαιότητα δικαιωμάτων μεταξύ των συνομιλητών. Έτσι αναδύθηκε η ελευθερία, έπαψε ο άνθρωπος να είναι ζώο, γεννήθηκε αληθινά η ανθρωπιά του ανθρώπου.
Αυτή η παρουσίαση στο Γιατί η Ελλάδα; δεν εμφανίζεται ως μια αφηρημένη συζήτηση, αλλά μέσα από σχόλια και λογοτεχνικά αποσπάσματα, γιατί, όπως η συγγραφέας ποτέ δεν κουράζεται να επαναλαμβάνει, ό,τι αποτελεί έναν πολιτισμό εκπροσωπείται κατ' ουσίαν στα λογοτεχνικά του έργα, και η πραγματική κριτική είναι αυτή που ερευνά την ποίηση, την πεζογραφία, το θέατρο, το δοκίμιο που παράγει μια κοινωνία καθώς αναζητά τις κρυμμένες αλήθειες που τροφοδοτούν τη φαντασία της και διαπερνούν τις περιπέτειες και τους ήρωες στους οποίους οι καλλιτέχνες έδωσαν ζωή για να κατευνάσουν τη δίψα των ανθρώπων της για το απόλυτο, τη δίψα τους να ζήσουν άλλες ζωές.
«Χωρίς να το ξέρουμε, αναπνέουμε τον αέρα της Ελλάδας κάθε στιγμή», γράφει σε μια από τις σελίδες του. Ένα από τα μεγάλα παράδοξα είναι ότι οι Έλληνες, οι οποίοι ποτέ δεν κατέκτησαν κανέναν λαό και πολέμησαν μόνο για την υπεράσπιση της ελευθερίας τους, αργότερα κυριάρχησαν διακριτικά σε όλο τον κόσμο, αρχίζοντας από τη Ρώμη, της οποίας οι λεγεώνες πίστεψαν ότι κατέλαβαν άκοπα την Ελλάδα, όταν στην πραγματικότητα θα ήταν οι ηττημένοι που θα κατόρθωναν να διεισδύσουν στον νου, στο πνεύμα και ακόμη και στη γλώσσα του κατακτητή. (Το δοκίμιο αποκαλύπτει ότι επί πολλά χρόνια εθεωρείτο εκλεπτυσμένο για τις ρωμαϊκές οικογένειες των συγχρόνων του Κικέρωνα και του Βιργιλίου να μιλούν ελληνικά).
Είναι αλήθεια ότι η Ελλάδα του σήμερα είναι πολύ διαφορετική από εκείνη που έκτισε τον Παρθενώνα, από εκείνη στην οποία φιλοτέχνησε τα γλυπτά του ο Φειδίας και αγόρευσε ο Σόλωνας. Στους είκοσι πέντε αιώνες που μεσολάβησαν ο λαός της έχει βιώσει ίσως πιο πολλές συμφορές και καταστροφές από τους περισσότερους άλλους: εξωτερικούς και εμφυλίους πολέμους, κατοχές που επί αιώνες κατέστρεψαν την ελευθερία της, τυραννίες και απομόνωση που αρκετές φορές απείλησαν να τη διαλύσουν. Σήμερα το πρωί διάβασα στην International Herald Tribune μια τρομακτική περιγραφή της κατάστασης της οικονομίας της, για τα τερατώδη προνόμια που απολάμβαναν όλα αυτά τα χρόνια οι εφοπλιστές, ο τραπεζίτες και οι πιο πλούσιοι επιχειρηματίες, απαλλασσόμενοι από την καταβολή φόρων, και για τις περιουσίες που έχουν διαφύγει και εξακολουθούν να διαφεύγουν από τη χώρα προς την Ελβετία και τους ασφαλέστερους φορολογικούς παραδείσους ανά τον κόσμο, ενώ οι Έλληνες εξακολουθούν να γίνονται φτωχότεροι, να βλέπουν τους μισθούς τους να συρρικνώνονται ή να περνούν στην ανεργία, στην επαιτεία και την πείνα.
Στο πλαίσιο αυτό, δεν αποτελεί έκπληξη το γεγονός ότι πολλοί Έλληνες ψήφισαν στις πρόσφατες εκλογές ναζί και εξτρεμιστές της αριστεράς, αλλά το ότι εξακολουθούν να υπάρχουν πολλοί Έλληνες που πιστεύουν στη δημοκρατία, και ότι οι δημοσκοπήσεις για τις επόμενες εκλογές δείχνουν πως τα κόμματα της κεντροδεξιάς, του κέντρου και της κεντροαριστεράς που υπερασπίζονται την ευρωπαϊκή επιλογή και αποδέχονται τους όρους που έχουν επιβάλει οι Βρυξέλλες για τη σωτηρία της Ελλάδας, θα μπορούσαν να έχουν την πλειοψηφία και να σχηματίσουν κυβέρνηση.
Η ελπίδα μου είναι ότι αυτό θα συμβεί επειδή, απλά, η Ελλάδα δεν μπορεί να πάψει να αποτελεί αναπόσπαστο μέρος της Ευρώπης, χωρίς η τελευταία να γίνει μια γκροτέσκα καρικατούρα του εαυτού της, καταδικασμένη στην πιο παταγώδη αποτυχία. Η Ευρώπη γεννήθηκε εκεί, στους πρόποδες της Ακρόπολης, είκοσι πέντε αιώνες πριν, και ό,τι καλύτερο έχει, ό,τι αποδέχεται και θαυμάζει περισσότερο στον εαυτό της, συμπεριλαμβανομένης της χριστιανικής θρησκείας –μία από τις πιο όμορφες σελίδες του δοκιμίου της Ζακλίν ντε Ρομιγί εξηγεί γιατί τα περισσότερα Ευαγγέλια γράφτηκαν στα ελληνικά– καθώς και των δημοκρατικών θεσμών, της ελευθερίας και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, έχει τις μακρινές ρίζες του σε αυτή τη μικρή γωνιά της γηραιάς ηπείρου, στις ακτές του Αιγαίου, όπου το φως του ήλιου είναι πιο δυνατό και η θάλασσα πιο γαλάζια. Η Ελλάδα είναι το σύμβολο της Ευρώπης και τα σύμβολα δεν μπορούν να καταλυθούν χωρίς αυτό που ενσαρκώνουν να καταρρεύσει και να αποσυντεθεί σε εκείνη τη βάρβαρη σύγχυση του παραλογισμού και της βίας από την οποία μας έβγαλε ο ελληνικός πολιτισμός

Η ΙΣΠΑΝΊΑ;

΄ΕΝΑ ΕΡΏΤΗΜΑ ΈΧΩ ΝΑ ΘΈΣΩ: (χωρίς ίχνος κακίας) - Η ΙΣΠΑΝΊΑ ΓΙΑΤΊ ΔΕΝ ΜΠΑΊΝΕΙ ΣΤΟ ΔΝΤ;

ΜΙΑΣ ΣΚΥΛΑΣ ΓΕΝΝΗΜΑ...

Κραδαίνοντας Ηλίθιες Μεζούρες,
Ουτιδανοί Εντολοδόχοι,
Ψεύτες κι Υποκριτές,
Κακέκτυπα Ηθοποιών Πρώτης Γραμμής,
Πρωθυπουργίσκοι,
Υπουργίσκοι,
Και Βουλευτάδες,
Ακολουθούμενοι απ’ τους Αναπληρωματικούς τους,
Που μόλις Τώρα μόλις αρχίζουν,
Nα Αποκτούν την Γνώση να Αναρριχώνται και να Έρπονται,
Καθώς κι οι παρατρεχάμενοι Βαστάζοι τους,
(Που άλλωστε κι αυτοί,
Σε καιρό καταστροφής,
Μπορούν να δικαιολογήσουν την ύπαρξή τους,)
Τρέχουν με Δήθεν Σπουδή να Ξεπουλήσουν,
Τα ΠΑΝΤΑ!

Για Τριάκοντα Αργύρια...

Ο ΚΑΡΕΚΛΟΚΈΝΤΑΥΡΟΣ ΠΡΌΕΔΡΟΣ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΊΑΣ!

Κείμενο ενός πολίτη (Χρήστος Μαγγούτας).
Προς τον κ. Παπούλια:
-Είστε πρόεδρος της Δημοκρατίας;
Αν είχα τη δύναμη, θα προτιμούσα ως πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας όχι εσάς αλλά τον Ισλανδό πρόεδρο, τον Όλαφουρ Ράγκναρ Γκρίμσον. Μπορεί να καυχιόμαστε ότι εμείς γεννήσαμε τη δημοκρατία, αλλά πάει καιρός πια που δεν έχουμε συγγένεια μαζί της. Όταν το ισλανδικό Κοινοβούλιο ενέκρινε κάποιο νόμο παρόμοιο με το Μνημόνιο 1 και στάλθηκε για επικύρωση στον πρόεδρο της δημοκρατίας, αυτός ενεργοποίησε το μόνο... δικαίωμα που είχε, όπως κι εσείς: δεν το υπέγραψε και κάλεσε το λαό σε δημοψήφισμα. Ήταν η πρώτη φορά που έγινε δημοψήφισμα στη χώρα αυτή. Η εξήγηση ήταν σαφής: «Δεν μπορώ εγώ ή οι λίγοι βουλευτές που ψήφισαν αυτό το νόμο να αναλάβω την ευθύνη να επικυρώσω ένα νόμο που θα επηρεάσει τη ζωή κάθε πολίτη της χώρας μου. Σε ένα τόσο σοβαρό θέμα μόνο ο λαός μπορεί να αποφασίσει». Το δημοψήφισμα έγινε και ο λαός απέρριψε το νόμο. Δεν είχε άδικο: τρεις τράπεζες είχαν δανειστεί 80 δις ευρώ, ήτοι το δεκαπλάσιο από το Ακαθάριστο Εθνικό Εισόδημα της χώρας, είχαν χρεοκοπήσει και τώρα ζητούσαν από το λαό να πληρώσει τους δανειστές σε διάφορες χώρες. Οι πολιτικοί άρχισαν νέες συνομιλίες με τους δανειστές και έφεραν τροποποιημένο σχέδιο στη Βουλή (κάτι σαν Μνημόνιο 2), το οποίο ψηφίστηκε κατά πλειοψηφία και στάλθηκε στον πρόεδρο της Δημοκρατίας για επικύρωση. Και πάλι εκείνος είπε όχι και ζήτησε νέο δημοψήφισμα. Το επιχείρημά του ήταν σαφέστατο: «Στα μεγάλα θέματα δεν αποφασίζουν προσωρινοί ηγέτες, ηγέτης είναι ο λαός και αυτός θα αποφασίσει». Χρειάστηκε να κατεβεί στους δρόμους για να υπερασπιστεί τη θέση του ενάντια στη λυσσαλέα επίθεση των πολιτικών. Υπάρχουν βίντεο που δείχνουν τη σύζυγό του να αγκαλιάζει διαδηλωτές που η αστυνομία τους έχει πνίξει στα καπνογόνα. Ήταν ανένδοτος στις αρχές του: «Υπάρχουν χώρες πιο ισχυρές οικονομικά από μας, εμείς όμως δεν πρόκειται να βάλουμε το κέρδος πάνω από τη Δημοκρατία». Στο νέο δημοψήφισμα ο λαός απέρριψε και το Μνημόνιο 2. Ο πρόεδρος το πήγε ακόμα πιο πέρα και ζήτησε αναθεώρηση του συντάγματος, μόνο που αυτή τη φορά η αναθεώρηση δε θα γινόταν από πολιτικούς αλλά από τον ίδιο το λαό. Το επιχείρημά του ήταν και πάλι ατράνταχτο: «Ο λαός είναι η υπέρτατη εξουσία, αυτός πρέπει να συντάξει το σύνταγμα». Έγιναν χιλιάδες συναντήσεις, στάλθηκαν άπειρα ηλεκτρονικά μηνύματα και η λαϊκή επιτροπή κατέληξε σε μια μορφή του συντάγματος που φυσικά δεν είχε ούτε παραγραφές, ούτε ασυλίες και ούτε φοροαπαλλαγές για τους πολιτικούς. Δεν έχει γίνει ακόμα δημοψήφισμα για το σύνταγμα, καθώς οι πολιτικοί παλεύουν με κάθε μέσο να το καθυστερήσουν, αλλά δε θα το πετύχουν για πολύ. Σε κάποια στιγμή χρειάστηκε να καλέσουν το ΔΝΤ για βοήθεια, αλλά υπό ένα όρο: «Θα σας πληρώσουμε ό,τι δανειστούμε, αλλά υπό ένα όρο: δε θα πειραχθούν οι μισθοί, οι συντάξεις και τα κοινωνικά προγράμματα, γιατί είμαστε μια σκανδιναβική σοσιαλιστική κοινωνία και σκοπός μας είναι η ευημερία του πολίτη και όχι τα κέρδη των τραπεζών». Ούτε κεραμίδα να έπεφτε στα κεφάλια των αρμόδιων του ΔΝΤ, αλλά τελικά το δέχτηκαν για πρώτη φορά στην ιστορία του ταμείου, γιατί κατάλαβαν ότι δεν έχουν να κάνουν με άτομα όπως ….. (δε χρειάζεται να αναφέρω ονόματα). Αλλά ο πρόεδρος μιας δημοκρατίας δε σταμάτησε εκεί: ζήτησε να γίνει έλεγχος στα οικονομικά όλων των πολιτικών και πολλοί από αυτούς αντιμετωπίζουν τον πέλεκυ της δικαιοσύνης, συμπεριλαμβανομένου και του ίδιου του πρωθυπουργού. Η έκθεση της αδέσμευτης επιτροπής έφτασε τις 2,500 σελίδες και χρειάστηκαν 45 συνεχείς ώρες για να διαβαστεί από καλλιτέχνες, συγγραφείς, απλούς πολίτες σε κεντρικό σημείο της πρωτεύουσας. Και το συμπέρασμά ήταν σαφές: δεν ευθύνεται ο λαός για όσα έκαναν οι πολιτικοί οι οποίο εκλέχτηκαν λέγοντας τα αντίθετα από όσα υποσχέθηκαν. Τρία χρόνια μετά η Ισλανδία αρχίζει να βγαίνει από την κρίση, στην Ελλάδα μας λένε ότι θα χρειαστούν δεκαετίες και αν.... Και κάτι ακόμα: ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας της Ισλανδίας δεν το έκανε αυτό για να κρατηθεί στην καρέκλα. Πριν λίγες μέρες δήλωσε ότι δε θα είναι υποψήφιος για επόμενη θητεία. «Εκπλήρωσα το χρέος μου στο λαό μου» ήταν η λακωνική δήλωσή του (όχι, δεν είπε αν ήταν και στην Εθνική Αντίσταση). Μήπως κ. Παπούλια θα έπρεπε να επισκεφθείτε τους Βίκινγκς της Ισλανδίας για να πάρετε κάποια μαθήματα δημοκρατίας; Μήπως αυτοί που έτρωγαν βελανίδια όταν εμείς χτίζαμε Παρθενώνες, τώρα ξέρουν καλύτερα τι σημαίνει δημοκρατία ενώ εσείς την ευτελίζετε (ουσιαστικά μια πράξη αιμομιξίας) στη χώρα που γεννήθηκε; Και μια ακόμα δήλωσή του Όλαφουρ Ράγκναρ Γκρίμσον: «Έχω την σταθερή εντύπωση ότι τα κόμματα στη Βουλή δεν εκφράζουν αυτή την εποχή αντίστοιχη αναλογία στο λαό». Εσείς θα κάνατε ποτέ αυτή τη δήλωση, που είναι πασιφανής σε κάθε έλληνα πολίτη; Θα ήθελα να σας δω δίπλα στον Όλαφουρ Ράγκναρ Γκρίμσον. Έτσι για να καταλάβω τι σημαίνει γίγαντας και τι νάνος Πρόεδρος της Δημοκρατίας....

ΒΟΗΘ...

ΠΩΣ ΣΑΣ ΦΑΊΝΕΤΑΙ ΝΑ ΕΊΝΑΙ Ο ΧΡΌΝΟΣ ΖΩ'ΗΣ ΜΙΑΣ ΚΥΒΈΡΝΗΣΗΣ Ο ΜΙΣΌΣ;

ΠΟΛΊΤΗ...

Σου έχει μείνει μόνο μία κίνηση, "τέλειωσε τα πολιτικά καθίκια"

Ο ΠΑΠΆΡΑΣ...

Γ. Παπανδρέου: «Ζητώ συγγνώμη εκ μέρους όλου του πολιτικού κόσμου» Πρώτη καταχώρηση: Πέμπτη, 26 Απριλίου 2012, 10:49 Απολογητικός αλλά και σίγουρος ότι η μόνη σοβαρή επιλογή για την επομένη των εκλογών είναι το ΠΑΣΟΚ εμφανίστηκε ο πρώην πρόεδρος του Κινήματος, Γιώργος Παπανδρέου, σε συνέντευξή του στην εφημερίδα «Πελοπόννησος». «Καλύτερα οι Έλληνες να θυμώνουν για αυτά που ζουν, παρά να ζήσουν την απόλυτη καταστροφή μιας χρεοκοπίας. Και αυτό το αποτρέψαμε. Ξέραμε ότι θα έχει κόστος. Αλλά ήταν συλλογική η απόφασή μας να κάνουμε το πατριωτικό μας καθήκον» τονίζει, μεταξύ άλλων, ο κ. Παπανδρέου. Απαντώντας σε ερώτηση σχετικά με τις μειώσεις μισθών και συντάξεων, αλλά και την αύξηση της ανεργίας, σημειώνει ότι «θα ήθελα εκ μέρους όλου του πολιτικού κόσμου να τους ζητήσω συγγνώμη» και συνεχίζει: «Πληρώσαμε και πληρώνουμε λάθη δεκαετιών. Δεν μπόρεσα να αποτρέψω τις άδικες αποφάσεις που είχαμε ανάγκη για να μην καταρρεύσει η χώρα. Και αυτό, είναι ευθύνη όλων ανεξαιρέτως των πολιτικών δυνάμεων, είτε κυβέρνησαν είτε όχι τη χώρα. Τους διαβεβαιώνω με το χέρι στην καρδιά πως έκανα ό,τι μπορούσα, έκανα ό,τι ήταν δυνατόν». Απάντηση έδωσε και για την περιβόητη φράση της προεκλογικής περιόδου του 2009 ότι «λεφτά υπάρχουν». «Άκουσα τον κ. Σαμαρά πρόσφατα, να λέει ότι "η Ελλάδα είναι μια πλούσια χώρα που την κατάντησαν υπερχρεωμένη. Ποια είναι η περιουσία της χώρας μας: είναι ο φυσικός της πλούτος… και είναι - πάνω απ' όλα - το ταλέντο των ανθρώπων της". Τον ευχαριστώ που επαναλαμβάνει όσα λέω εδώ και χρόνια. Αυτό ακριβώς εννοούσα όταν έλεγα "λεφτά υπάρχουν". Ποτέ δεν το εννόησα ως εντολή για παροχές». Όσον αφορά στην παραίτησή του από το αξίωμα του πρωθυπουργού, ο Γιώργος Παπανδρέου υπογράμμισε ότι δεν είναι συμβατικός πολιτικός και πρόσθεσε ότι «κάθε φορά που λέω ότι δεν είναι η εξουσία αλλά η προσφορά στον τόπο που με ενδιαφέρει, το εννοώ». Επίσης, αναφέρει ότι «από την άνοιξη του 2011, ήταν για μένα πια ξεκάθαρο ότι το ΠΑΣΟΚ δεν μπορούσε να συνεχίσει μόνο του την εθνική προσπάθεια. Η κοινοβουλευτική ομάδα του Κινήματος είχε ήδη από τότε, και για πολλούς λόγους που δεν είναι του παρόντος, φτάσει στα όριά της. Κανένα κόμμα δεν μπορεί πια μόνο του - και όποιος ισχυρίζεται το αντίθετο απλώς δεν έχει καταλάβει τι γίνεται και δεν καταλαβαίνει τι του γίνεται». Απαντώντας σε άλλη ερώτηση σχετικά με τις φωνές που ακούγονται περί παραπομπής του σε ειδικό δικαστήριο, ο πρώην πρόεδρος του Κινήματος τόνισε: «Πολλοί επιχείρησαν να τελειώσουν την οικογένειά μου σε Ειδικά Δικαστήρια. Ο εκφοβισμός, οι απειλές, οι σκευωρίες προς τους Παπανδρέου από συμφέροντα ή ακραίες φωνές, είναι γνώριμο φαινόμενο. Αλλά όσο στημένες και να είναι οι κατηγορίες, η αλήθεια διαλύει τις σκευωρίες και αποκαλύπτει τους σκευωρούς. Αυτό έχει αποδείξει η ιστορία. Ούτε με απασχολεί, λοιπόν, ούτε με φοβίζει το ενδεχόμενο. Δεν φοβάμαι την αλήθεια - άλλοι πρέπει να τη φοβούνται». Σχετικά με τις επερχόμενες εκλογές, ο Γιώργος Παπανδρέου επεσήμανε ότι «το ΠΑΣΟΚ είναι η μοναδική σοβαρή επιλογή, αν θέλουμε να μην κινδυνεύσει η παρουσία της χώρας στο ευρώ και αν θέλουμε να μην πάνε χαμένες οι μεγάλες θυσίες που έκαναν μέχρι τώρα οι Έλληνες πολίτες...Το κίνημά μας, ο Βαγγέλης Βενιζέλος και όλοι μας πορευόμαστε με αυτή την προτεραιότητα, μ' ένα ρεαλιστικό σχέδιο εξόδου από την κρίση».

ΟΥΤΙΔΑΝΌΣ ΠΡΟΔΌΤΗΣ!

(«αφού δεν θέλετε τα χρήματα που σας δίνουμε, να πάτε στο ΔΝΤ» ΛΌΓΟΣ ΤΟΥ ΠΟΎΤΙΝ ΚΑΤΆ ΤΟΝ ΠΑΝΎΒΛΑΚΑ γιωργάκη!!! ------------------------------ ΚΙ ΈΧΕΙ ΤΟ ΘΡΆΣΣΟΣ ΝΑ ΜΙΛΆ ΑΚΌΜΑ!!!

ΆΝΕΥ ΣΧΟΛΊΩΝ

Με βρισιές, βωμολοχίες, συνθήματα οι κάτοικοι ζητούσαν από την Άννα Διαμαντοπούλου να αποχωρήσει από το σημείο, ενώ σύμφωνα με μαρτυρίες εκσφενδονίστηκαν και κάποια μπουκάλια με νερό. Φυγαδεύτηκε από την πίσω πόρτα μεζεδοπωλείου η βουλευτής του ΠΑΣΟΚ, Άννα Διαμαντοπούλου, η οποία βρισκόταν εκεί στο πλαίσιο μιας προεκλογικής συγκέντρωσης με πολιτικούς φίλους και στελέχη του κόμματος. Η κα Διαμαντοπούλου βρισκόταν στο μεζεδοπωλείο από νωρίς το βράδυ απέναντι από το στάδιο της ΝΗΑΡ ΗΣΤ στην Καισαριανή, όταν έγινε αντιληπτή από μία ομάδα κατοίκων και γρήγορα δεν άργησαν να συγκεντρωθούν περί τα 30 άτομα έξω από το μαγαζί. Προς στιγμή επικράτησε αναστάτωση και στο σημείο έσπευσε ισχυρή αστυνομική παρουσία, αλλά η κα Διαμαντοπούλου είχε καταφέρει να βγει από το μεζεδοπωλείο από την πίσω πόρτα χωρίς να γίνει αντιληπτή από τους οργισμένους πολίτες....

ΚΛΕΆΝΘΗΣ ΓΡΊΒΑΣ

ΜΝΗΜΗ ΔΗΜΗΤΡΗ ΧΡΙΣΤΟΥΛΑ
Πεθαίνοντας στην Πλατεία Συντάγματος
4 Απριλίου 2012

Στις 4 Απριλίου 2012, λίγο μετά την απέλπιδα πράξη του Δημήτρη Χριστούλα, 77 ετών, συνταξιούχου φαρμακοποιού, ενός από τα θύματα των προδοτικών Μνημονίων που προσφέρουν την ελληνική κοινωνία βορά στην ακόρεστη κερδοσκοπική μανία της διεθνούς χρηματοπιστωτικής μαφίας (της πιο επικίνδυνης μορφής του οργανωμένου εγκλήματος στην ιστορία της ανθρωπότητας), οι ύαινες της πλύσης εγκεφάλου, μίσθαρνα όργανα του εγχώριου κλεπτοκρατικού οικονομικού και πολιτικού αληταριάτου, άρχισαν να αφήνουν υπονοούμενα για την «ψυχική υγεία» του θύματος, προσπαθώντας να διαστρέψουν τα πραγματικά αίτια της πράξης του, τα οποία αποτυπώνονται με συγκλονιστική σαφήνεια στο ιδιόχειρο σημείωμα που άφησε:
«Η κατοχική κυβέρνηση Τσολάκογλου εκμηδένισε κάθε ίχνος επιβίωσής μου που στηριζόταν σε μια αξιοπρεπή σύνταξη που επί 35 χρόνια εγώ μόνον (χωρίς ενίσχυση κράτους) πλήρωνα γι΄ αυτή… Δεν μπορώ να βρω άλλο τρόπο αντίδρασης εκτός από ένα αξιοπρεπές τέλος, πριν αρχίσω να ψάχνω στα σκουπίδια για τη διατροφή μου… Πιστεύω πως οι νέοι χωρίς μέλλον, κάποια μέρα θα πάρουν τα όπλα και στην πλατεία Συντάγματος θα κρεμάσουν ανάποδα τους εθνικούς προδότες όπως έκαναν το 1945 οι Ιταλοί στον Μουσολίνι (πιάτσα Λορέτο του Μιλάνου)».
Μια κριτική προσέγγιση των κυρίαρχων επιστημονικοφανών ιδεολογημάτων οδηγεί στο συμπέρασμα ότι δεν υπάρχει καμιά αιτιολογική σχέση ανάμεσα στην αυτοκτονία και στο δίπτυχο «ψυχική αρρώστια» και «κληρονομικότητα». Εάν τα κύρια ψευτοεπιστημονικά ιδεολογήματα για την αυτοκτονία δεν αντέχουν στην κριτική και εάν η αυτοκτονία δεν σχετίζεται αιτιολογικά με το δίπτυχο «ψυχική αρρώστια» και «κληρονομικότητα», νομιμοποιούμαι να αναρωτηθώ εάν και κατά πόσο ενοχοποιείται για την αυτοκτονία μια ορισμένη νοσογόνος κοινωνική δομή και ένα ορισμένο ανθρωποβόρο πλέγμα εξουσιαστικών (πολιτικών και οικονομικών) σχέσεων και πρακτικών.
Κατά την άποψή μου, η αυτοκτονία αποτελεί μια απ' τις ενδεχόμενες, ύστατες και απέλπιδες, αντιδράσεις της ατομικής προσωπικότητας στην αλλοτριωτική και νοσογόνο δράση που ασκούν επάνω της οι διάφοροι κατασταλτικοί θεσμοί.
Ανάμεσα σ' αυτούς ιδιαίτερη θέση κατέχει το θεσμικό πλαίσιο (οικογένεια, σχολείο, στρατός, κράτος) που προετοιμάζει το άτομο για την ένταξη και την ολοκληρωτική καθυπόταξή του στην κατακερματισμένη, αποπροσωποποιημένη, εξαρτημένη και καταναγκαστική εργασιακή δραστηριότητα, η οποία βρίσκει την ολοκλήρωσή της στη γενίκευση και την καθολικοποίηση του καθεστώτος της μισθωτής δουλείας, που αποτελεί το κύριο γνώρισμα της εποχής μας σ' όλη την έκταση του ιδιωτικού και του κρατικού καπιταλισμού.
Μια τέτοια προσέγγιση:
● επιτρέπει μια ικανοποιητική ερμηνεία της αυτοκτονίας
● σκιαγραφεί κάποιες ικανοποιητικές απαντήσεις σε ορισμένα παρεπόμενα ερωτήματα (όπως για παράδειγμα, αυτά που αφορούν στην υψηλότερη συχνότητα αυτοκτονιών σε ορισμένες χώρες) και
● μπορεί να πυροδοτήσει ορισμένες πολιτικές διεργασίες που είναι ασύμφορες για τις υφιστάμενες σχέσεις εξουσίας.
Κι αυτό ακριβώς είναι που προσπαθεί να αποφύγει η εξουσία μέσω των ιδεολογημάτων που εφευρίσκονται και επιβάλλονται από τους απολογητές της,
Κατά κανόνα η αυτοκτονία είναι μια από τις πιθανές απαντήσεις του ατόμου που βιώνει μια κατάσταση απόλυτου αδιέξοδου απέναντι στο οποίο αδυνατεί να βρει κάποια άλλη διαφυγή. Μερικές φορές μπορεί να είναι πράξη αυτογνωσίας, με την έννοια της επίγνωσης των ορίων της ύπαρξης μας (όπως για παράδειγμα η αυτοκτονία της κόρης του Μαρξ και του συντρόφου της, Πολ Λαφάργκ ή η αυτοκτονία του Άρθουρ Κέσλερ). Σε κάθε περίπτωση, η απόφαση και, πολύ περισσότερο, η πραγμάτωσή της εμπεριέχει ένα στοιχείο τραγικό και ηρωικό, ταυτόχρονα.
Κατά τη γνώμη μου, όλες οι θεωρητικές ασυναρτησίες «περί δειλίας των αυτοκτονούντων» είναι αρεστές μόνο σ' εκείνους που συνηθίζουν να υποδύονται τον «ήρωα» μονάχα από θέση ασφάλειας ή ισχύος (και οι οποίοι, λόγω κοινωνικής θέσης ή ρόλου, είναι έξω από τους αφανιστικούς όρους του «παιχνιδιού» του απόλυτου αδιεξόδου που συμβαίνει να επιβάλλεται σε ορισμένα από τα μέλη κάθε εξουσιαστικής κοινωνίας, παρά και ενάντια στη θέλησή τους).
Όλη αυτή η ασυναρτησία «περί δειλίας» είναι εντελώς ξένη με την κατάσταση που υποτίθεται ότι θέλει να «ερμηνεύσει», όπως συμπεραίνεται και από το εμπειρικά διαπιστωμένο γεγονός ότι τα άτομα που έχουν μια εμπειρία απόπειρας αυτοκτονίας, ποτέ δεν αναφέρονται σ' αυτή με όρους ηρωισμού ή δειλίας, πράγμα τόσο προσφιλές στους διάφορους ψυχοτεχνικούς που εμφανίζονται πάντα ως εκ των υστέρων τιμητές της βιωματικής εμπειρίας του Άλλου, προς την οποία είναι εντελώς ξένοι.

Το σημείωμα του Δημήτρη Χριστούλα
δεν αφήνει καμιά αμφιβολία ότι τα κίνητρά του:

● ΗΤΑΝ ΠΡΑΞΗ ενός ανθρώπου που επέλεξε συνειδητά να θυσιάσει τη ζωή του παρά να εκχωρήσει την αξιοπρέπειά του στις ορέξεις του προδοτικού «Κόμματος των Μνημονίων της Καταστροφής», τα μίσθαρνα όργανα του οποίου αγνοούν παντελώς τι σημαίνει «αξιοπρέπεια».
● ΗΤΑΝ ΕΝΑ ΚΑΛΕΣΜΑ για την ανατροπή και την τιμωρία των πολιτικών μπαμπουίνων, οι οποίοι το εμπνεύστηκαν, το απεργάστηκαν, το στήριξαν και το επέβαλαν, εξαθλιώνοντας συνειδητά και ανενδοίαστα την ελληνική κοινωνία.
● ΗΤΑΝ ΜΙΑ ΣΠΑΡΑΚΤΙΚΗ ΠΡΟΤΡΟΠΗ: Oχι «δολοφονήστε τους», αλλά «αυτοκτονήστε τους», εξαναγκάζοντάς τους να αντιμετωπίσουν όχι το αφηρημένο και βολικό «δικαστήριο της ιστορίας» (που επικαλούνται) αλλά το συγκεκριμένο και τιμωρό Δικαστήριο των Δοσιλόγων (που τους πρέπει).
Οι εξωνημένοι δωσίλογοι του «Κόμματος των Μνημονίων της Καταστροφής» είναι απολύτως δυνατό να αντιμετωπιστούν αμέσως και διά παντός ΕΑΝ ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΕΙ ένα μέτωπο από όλες τις αντιμνημονιακές δυνάμεις ΕΔΩ ΚΑΙ ΤΩΡΑ. Ας το αποφασίσουμε, επιτέλους.

ΑΚΌΜΑ ΈΝΑΣ...

«Ειρηνικά και ενωμένοι, χωρίς βία και διαχωρισμούς. Αποτίουμε φόρο τιμής σε όσους έπεσαν στον βωμό των μνημονίων. Δείχνουμε τη δύναμη της ανθρωπιάς, της αλληλεγγύης, της αξιοπρέπειας, της αντίστασής μας.
Η εκβιασμένη από την εξαθλίωση που επιβάλλει η χούντα των μνημονίων και των υπόδουλων πολιτικών “αυτοκτονία” του συνταξιούχου συνάνθρωπού μας, κάνει την αγανάκτησή μας να ξεχειλίζει, να μην αντέχεται πια!
Δεν θα αφήσουμε όμως την οργή μας να γίνει απελπισία και απόγνωση στρεφόμενη εναντίον του ίδιου εαυτού μας.
Δεν θα αφήσουμε τη βία της αδικίας, της κρίσης, της ανεργίας, της διάλυσης της κοινωνίας και της χώρας από μνημόνια – τρόικα – πολιτικό κατεστημένο να οπλίσει και άλλα χέρια που στρέφονται εναντίον μας σαν κοινωνία, να μας στρέψει τον έναν εναντίον του άλλου.
Δείξαμε πολλές φορές τη δύναμη σαν λαός όταν σταθήκαμε ενωμένοι σε κάθε κατακτητή, σε κάθε μειοψηφία που θέλησε να μας εξουσιάζει.
Ήρθε η ώρα να το κάνουμε άλλη μια φορά!
Σαν ελάχιστο φόρο τιμής:
στον απεγνωσμένο συνταξιούχο συνάνθρωπό μας,
στις εκατοντάδες εκβιασμένες “αυτοκτονίες” από την επιβολή του μνημονίου και μετά σε όλη την Ελλάδα, στους χιλιάδες που ξεσπιτώθηκαν και ζούνε στον δρόμο μέσα στην απόγνωση,
στις εκατοντάδες χιλιάδες που έχασαν τις δουλειές και το εισόδημά τους,
στα εκατομμύρια που ασφυκτιούν να τα βγάλουν πέρα,
σε όλους μας.
Δεν θα γίνουμε οι υποψήφιοι αυτόχειρες που θέλουν.
Κανένας και καμία μόνοι τους ενάντια στην κρίση.
Για να μη θρηνήσουμε άλλες ανθρώπινες θυσίες στον βωμό ενός άπληστου συστήματος.
Για να πληρώσουν αυτοί που μας έφεραν σε αυτό το σημείο».

Ο ΟΥΤΙΔΑΝΌΣ κύριος γιούγκερ!

«Το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να καλώ διαρκώς τους μετέχοντες σε πειθαρχία. Είμαι υπέρ της μέγιστης διαφάνειας, αλλά αντίθετος στη φλυαρία», εξήγησε.

ΜΕ ΠΛΉΡΗ ΣΥΝΑΊΣΘΗΣΗ ΤΩΝ ΓΡΑΦΟΜΈΝΩΝ,
ΝΑ ΤΟΥ ΠΕΊΤΕ ΣΑΣ ΠΑΡΑΚΑΛΏ,
ΌΤΙ ΕΊΜΑΙ ΠΑΡΏΝ,
ΚΑΙ ΝΑ ΠΆΕΙ ΝΑ ΓΑΜΗΘΕΊ!

ΑΠΑΓΟΡΕΎΕΤΑΙ ΤΟ ΨΆΡΕΜΑ!

Η ΦΎΣΗ ΓΝΏΡΙΖΕΙ ΤΑ ΠΆΝΤΑ ΚΑΛΎΤΕΡΑ ΑΠΌ ΕΜΆΣ...

ΠΟΥ ΠΆΜΕ;

Την ανάπτυξη όπλων που θα μετατρέπουν τους ανθρώπους σε «ζόμπι» ενέκρινε ο νεοεκλεγείς Πρόεδρος της Ρωσίας, Βλαντίμιρ Πούτιν, αναφέρει η εφημερίδα Mail on Sunday. Τα όπλα θα επιτίθενται στο κεντρικό νευρικό σύστημα των θυμάτων και πιστεύεται ότι θα επηρεάζουν τα κύτταρα του εγκεφάλου και θα αλλάζουν την ψυχολογική κατάσταση των θυμάτων.
Η εξέλιξη αυτή ανακοινώθηκε την προηγούμενη εβδομάδα από τον υπουργό Άμυνας της Ρωσίας, Ανατόλι Σερντγιούκοφ.
Επιστήμονες έχουν ήδη ξεκινήσει τις προσπάθειες να αναπτύξουν αυτό το όπλο.
Πηγές στη Μόσχα αναφέρουν ότι τα όπλα θα χρησιμοποιούν ηλεκτρομαγνητική ακτινοβολία, όπως αυτή που χρησιμοποιούν οι φούρνοι μικροκυμάτων, και ότι θα αποτελούν «νέα εργαλεία για την επίτευξη πολιτικών και στρατηγικών στόχων».
Όπως ανέφερε ο ίδιος ο Βλαντίμιρ Πούτιν -σύμφωνα με την Mail on Sunday- «τα υψηλής τεχνολογίας οπλικά συστήματα θα είναι συγκρίσιμα σε ισχύ με τα πυρηνικά όπλα, αλλά θα είναι περισσότερο αποδεκτά από την άποψη της πολιτικής και στρατιωτικής ιδεολογίας».
Λεπτομέρειες για το νέο όπλο δεν έχουν γίνει γνωστές.
Ωστόσο, έρευνες έχουν δείξει ότι χαμηλής συχνότητας κύματα ή ακτίνες μπορούν να επηρεάσουν τα κύτταρα του εγκεφάλου, να αλλάξουν ψυχολογικές καταστάσεις, ενώ καθιστούν δυνατή τη μετάδοση υποδείξεων και εντολών απευθείας στη διαδικασία σκέψης κάποιου.
Η βρετανική εφημερίδα αναφέρει ότι τα ψυχοτρονικά αυτά όπλα θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν μέχρι το τέλος της δεκαετίας σε ανθρώπους που θεωρούνται εχθροί της Ρωσίας, αλλά και σε αντιφρονούντες.

ΜΈΡΚΕΛ - Η ΆΛΛΗ ΌΨΗ ΤΗΣ ΚΩΛΟΤΟΎΜΠΑΣ

Λονδίνο (AFP) – Η Γερμανίδα Καγκελάριος Angela Merkel δήλωσε ότι θα ήταν καταστροφικό να επιτραπεί στην Ελλάδα να εγκαταλείψει την ευρωζώνη εξαιτίας των προβλημάτων χρέους που αντιμετωπίζει, σε τηλεοπτική της συνέντευξη στη Βρετανία.
Η ίδια δήλωσε πως η Αθήνα είχε ένα «μακρύ και δύσκολο δρόμο» προς την ανάκαμψη, μετά από τα δύο πακέτα διάσωσης που έλαβε από τη διεθνή κοινότητα, «αλλά θα ήταν τεράστιο πολιτικό λάθος να επιτραπεί στην Ελλάδα να αφήσει το ενιαίο ευρωπαϊκό νόμισμα».
«Έχουμε λάβει την απόφαση να είμαστε σε μια νομισματική ένωση. Αυτό δεν είναι μόνο μια νομισματική απόφαση, είναι και μια πολιτική», δήλωσε η Merkel στο BBC μιλώντας στα γερμανικά μέσω μεταφραστή. «Θα ήταν καταστροφικό εάν λέγαμε σε έναν από αυτούς που αποφάσισε να είναι μαζί μας, «δεν σε θέλουμε πλέον». Επιπλέον, πρόσθεσε, οι συνθήκες της Ευρωπαϊκής Ένωσης δεν το προβλέπουν αυτό. «Οι άνθρωποι σε όλο τον κόσμο θα αναρωτιόταν ποιος θα ήταν ο επόμενος. Η ευρωζώνη θα ήταν απίστευτα αποδυναμωμένη».
Ερωτηθείσα σχετικά με το αντί-γερμανικό κλίμα σχετικά με τον ηγετικό ρόλο του Βερολίνου για τη διαχείριση της κρίσης χρέους, η Merkel δήλωσε ότι «η ευρωπαϊκή συζήτηση για το ευρώ έχει γίνει σχεδόν εγχώρια πολιτική».
Πρόσθεσε ακόμη ότι «διαφωνούμε πολύ έντονα στα κοινοβούλιά μας και χρησιμοποιούμε σκληρές εκφράσεις. Αυτό έχει χαρακτηρίσει και τις συζητήσεις σε όλη την Ευρώπη επίσης». Και τόνισε ότι «ευτυχώς, έχουμε μάθει να επιλύουμε τις διαμάχες μας ειρηνικά, να μιλάμε για αυτές και να μετατρέπουμε την κρίση σε ευκαιρία».
Στη συνέντευξη στο BBC στο πρόγραμμα Newsnight, η Merkel επανέλαβε τη στήριξή της για την ισχυρή παρουσία της Βρετανίας στην Ευρώπη, παρά την πρόσφατη κίνηση του πρωθυπουργού David Cameron να μπλοκάρει το δημοσιονομικό σύμφωνο το Δεκέμβριο. «Η Βρετανία πρέπει να ξέρει ότι εμείς στη Γερμανία θέλουμε μια ισχυρή Βρετανία στην ΕΕ, πάντα το θέλαμε και πάντα θα το θέλουμε».