ΚΑΛΑ ΜΠΑΝΙΑ...

Μήνας διακοπών ο Αύγουστος...

ΣΗΜΕΙΑ ΤΩΝ ΚΑΙΡΩΝ (Μέρος 2)

Προσωπική μαρτυρία της Καλλιόπης!
-----------------------------------------------------

Παίρνω κι εγώ τηλέφωνο σε πρακτορείο και ζητώ εισιτήριο για Κάλυμνο για τις 10 Ιουλίου.
Δεν έχει μου λέει η κοπέλα
"Για 11 τότε.. "
"Ούτε "μου λέει
"Για 12...."
"Όχι" μου ξαναλέει.
Βρε μήπως δεν κατάλαβα καλά, σκέφτομαι...μήπως δεν έχει διαθέσιμα εισιτήρια...
"Όχι κοπέλα μου, καράβι δεν έχει!" μου λέει εκνευρισμένη με την επιμονή μου...
-----------------------------------------------------

Τι να πω εγώ...

ΤΟ ΑΙΣΧΟΣ...

Προχθές στις 4:00-4:30 βγήκα για καφέ. Ζέστη είχε ακόμη και πολύ ησυχία...
Τέλος πάντων παράγγειλα το καφεδάκι μου, το άφησα να κρυώσει, όπως συνηθίζω, όταν άκουσα από πίσω μου ένα δυνατό και συνεχές κορνάρισμα!
Ήταν μια άδεια νταλίκα που κατέβαινε φουλαριστή στον παράδρομο κι ήθελε να μπει στον παραλιακό κύριο δρόμο!

Σαφώς και δεν έκοψε ταχύτητα, ως όφειλε!
Σαφώς και δεν έδωσε καμμία προτεραιότητα ως όφειλε, σε πεζούς κι αμάξια!
Σαφώς συνέχισε να κορνάρει και να τρέχει, μέχρι που πέρασε, ώρα κοινής ησυχίας με ταχύτητες που δεν τις σηκώνουν τα στενά μας δρομάκια!
- Έλεος...

Πονηριά ένεκα ώρας και δήθεν "μαγκιά" του "επαγγελματία" οδηγού!
Τα σχόλια δικά σας...

ΑΠΑΓΟΡΕΥΣΗ ΚΑΠΝΙΣΜΑΤΟΣ...

Μάλιστα! Καλοκαιριάτικα… χμμ… Μέσα στην ζέστη! Τώρα που σιγά-σιγά αρχίζουν όλοι να φεύγουν διακοπές! Πονηρά και ύπουλα! Αμ… θα μας περάσουν και άλλους τέτοιους νόμους, που θα δείχνουν δουλοπρέπεια και υποταγή!

Επομένως δεν έχουμε τίποτα να ζηλέψουμε από τους άσπονδους «Φίλους» μας τους «Δήθεν» ανώτερους Αμερικάνους και Ευρωπαίους, με την Φασιστική νοοτροπία.
Είμαστε πλέον ώριμοι! Είμαστε πλέον ίδιοι με αυτούς! Αλήθεια σας το λέω!
Σε όλα τα υπόλοιπα τους μοιάσαμε π.χ. Στους καθαρούς και ασφαλείς δρόμους, στα άνετα κτίρια, στα χίλια-δυο προβλήματα που κάνουμε πως δεν ακούμε που βράζουνε, ίδια ήσυχα ρομπότ που περιμένουν την ημερομηνία λήξης!
«Νόμος του Κράτους» λέει, και πίσω απ’ αυτόν τον βαρύγδουπο τίτλο, κρύβονται όλα τα δεινά που μας περιμένουν. Ανεργία, Ασφαλιστικό, Ανέχεια… Για να μην προχωρήσω στο «Β», «Γ» και ούτω κάθε εξής… Μα τι λένε οι άνθρωποι! Έχετε προσπαθήσει καμιά μέρα να διασχίσετε έναν δρόμο;
Βλέπετε απ’ το κακό χάλι ενός οδοστρώματος από τις χιλιάδες λακκούβες μέχρι τα γυαλιστερά-γρήγορα αμάξια, τις μηχανές και την απαράδεκτη αγωγή των οδηγών;
«Νόμος του Κράτους» λέει!
Αλλά ποιανού Κράτους…
Αυτού που έχει προνοήσει για όλα τ’ άλλα σημαντικά μας προβλήματα;
- Παιδεία, Υγεία, Δημόσια Κτίρια…

Για ποια ζωή να παλέψεις;
Αυτή που καθημερινά εξανδραποδίζεται,
από το αδηφάγο οικονομικό πρόβλημα,
από την αηδιαστική «ενημέρωση»,
από τις ανόητες διαφημίσεις,
από την δήθεν δημοσιογραφία,
από τους ηλίθιους ανταγωνισμούς (θεμιτούς και μη),
από την ήδη υπάρχουσα γενική απαξίωση;

Ουαί υμίν Γραμματείς και Φαρισαίοι!
Που δήθεν κόπτεσθαι για την Δημόσια Υγεία…
Στους δύσκολους και πονηρούς καιρούς που ζούμε προσφέρουμε όπλα για καταπίεση και μέσα εκβιασμού προς όφελος του Κράτους!

Μα φτωχό μου Κράτος:

Δεν θέλω κανείς να νοιάζεται για μένα!
Δεν θέλω κανείς να μου λέει το σωστό ή το λάθος!
Δεν θέλω την προστασία κανενός!
Έλεος!

«Καλύτερα μιας ώρας,
ελεύθερη ζωή,
παρά σαράντα χρόνια,
σκλαβιά και φυλακή»
ΡΗΓΑΣ ΦΕΡΑΙΟΣ

Καμαρώστε δημοκρατία Κυρίες και Κύριοι.
Καμαρώστε την στεντόρεια φωνή των κομμάτων. Γιατί άραγε σιωπούν όλα;
Καμαρώστε περιθωριοποίηση ανθρώπων.

Εδώ έχουμε εκατομμύρια προβλήματα από την αλλαγή της ατμόσφαιρας, μέχρι την εκπομπή εκατομμυρίων βλαβερών για την υγεία ρύπων, μέχρι την κατανάλωση μεταλλαγμένων προϊόντων, τους μάρανε τώρα το τσιγάρο!

Έχω μια ιδέα!
Να φτιάξουμε δυο ομόσπονδα κράτη!
Ένα για καπνίζοντες και ένα για μη καπνίζοντες. Να υπόκεινται όλοι σε έλεγχο με κάμερες για να εξακριβωθεί το που ακριβώς ανήκουν.
Έτσι μόνο εξασφαλίζουμε την «καθαρότητα» του Κράτους…
Χώρια που προσφέρουμε δουλειά στους μισούς Έλληνες που θα παρακολουθούν τους άλλους μισούς!

Έλεος… Μνήσθητί μου Κύριε!

Αν δημιουργηθεί ένα κόμμα «Ελευθέρων Καπνιστών» θα είμαι ο πρώτος που ασυζητιτί θα το ψηφίσω.
είτε καπνίζω…είτε δεν καπνίζω!

ΣΗΜΕΙΑ ΤΩΝ ΚΑΙΡΩΝ (Μέρος 1)

Νησί 17000 κατοίκων!
Πρωτεύουσα επαρχίας!
Κάποιους παλιότερους καιρούς,

έσφυζε από ζωή,

με δυό-τρία,

δρομολόγια την ημέρα!

Με την πάροδο του χρόνου,

αντί όμως,

ν' αυξηθούν οι θαλάσσιες συγκοινωνίες,

ακολούθησαν φθίνουσα πορεία,

ευθυγραμμιζόμενες,

κι αυτές με την παγκόσμια,

οικονομική κρίση!

Οι περισσότεροι συνανθρωποί μας,

και ειδικότερα οι νέοι και νέες,

σπρώχνονται στην ανεργία και την ανέχεια,

και πολλοί απ' αυτούς,

στην μετανάστευση,

εξαιτίας κάποιων ανθρώπων,

που διαθέτουν,

απαστράπτουσα βλακεία κι ιδιοτέλεια,

(τους οποίους εξυπηρετεί η ανθρώπινη δυστυχία),

οδηγούμαστε με μαθηματική ακρίβεια,

στον οικονομικό μαρασμό,

και την συρρίκνωση!

Λες και οι κάτοικοι του νησιού της Καλύμνου,

δεν πληρώνουν φόρους,

δεν υπηρετούν στρατιωτική θητεία,

δεν είναι Έλληνες πολίτες!

ΤΙ ΝΤΡΟΠΗ!

ΓΙΑΝΝΗΣ Δ. ΓΕΡΑΚΗΣ

Παραθέτω ένα απόσπασμα απ' το συγκλονιστικό βιβλίο "Σφουγγαράδικες Ιστορίες" του Γιάννη Δ. Γεράκη:

Υπότιτλος: Από την Κάλυμνο του 1900

ΕΝΩΣΗ ΚΑΛΥΜΝΙΩΝ ΑΤΤΙΚΗΣ 1999

(...Στις 21 του Αγίου Κωνσταντίνου και της Αγίας Ελένης είχαμε αργία και ήμεθα αραγμένοι σε μιαν ακρογιαλιά πολύ όμορφη που είχε κι ένα σπήλαιο και έτρεχε από μέσα το νερό κρυσταλλένιο. Εκεί περάσαμε όλη την ημέρα μας και την άλλη μέρα πρωϊ, βγήκαμε στη δουλειά. Δουλέψαμε ως το μεσημέρι περίπου και βρίσκαμε σφουγγαράκια. Κατόπιν ο μεγάλος όγκος των πλοίων με τον Γανίτη πάντα επικεφαλής, άλλαξαν δουλεύοντας κατεύθυνσι, έστριψαν πίσω προς ανατολάς. Εμείς, το δικό μας καϊκι, ξεκόψαμε πιο πέρα από το κύριο σώμα της αρμάδας, μαζί με μια άλλη βάρκα μέναμε ακόμα στο ίδιο μέρος και δουλεύαμε.

Έξαφνα, κι ενώ έτυχε να είμαι εγώ στο νεπέτι, από την βάρκα σήκωσαν ένα κοντάρι μ' ένα πανί και ακούσαμε τις φωνές τους που μας φώναζαν "Ψάρι-Ψάρι!" Εγώ ετοιμαζόμουν να βουτήξω μα ένας από τους παληούς σφουγγαράδες μου φωνάζει, "Πάρε το σκαντάλι σου μέσα!", αυτό και έκαμα.

Ο καιρός ήταν γαλήνη κι η βάρκα που μας έκαμνε το σινιάλο, ενώ η αρμάδα απομακρυνόταν, ήρχετο προς το μέρος με τα κουπιά, αλλά μέσα στην βάρκα αυτή ήτανε όλοι έξαλλοι, δεν ήξεραν τι έκαναν σαστισμένοι, άλλοι φώναζαν, άλλοι έκλαιαν - Τι συμβαίνει; ρωτούμε.

"Μας έφαγε τον άνθρωπο, τον Μανώλη το Βολάρι, ένα ψάρι" ήταν η απάντηση.

Εν τω μεταξύ πλησίασε η βάρκα. Ήταν ο καπετάν Γιώργης ο Κασιώτης. Και σαν πλησίασε η βάρκα κοντά μας είδαμε ένα κομμάτι κρέας πάνω στη πλώρη, συγκεκριμένα είδαμε δύο πόδια κι ένα κομμάτι πλευρό με το αριστερό χέρι, δηλαδή έλειπε το κεφάλι, το δεξί χέρι και το περισσότερο μέρος του θώρακος. Και άρχισε ο Καπετάνιος, ο καπετάν Γιώργης ο Κασιώτης να μας διηγήται το τρομερό δυστύχημα.

Ήτανε βουτηγμένος ο μακαρίτης ο Μανώλης, το Βολάρι, έτσι τον λέγανε, μια και ήταν πραγματικά κοντός και στρογγυλός. Είχε πατώσει, και σε λίγο ο καπετάνιος που ήτανε μέσα στην κομούζα, δηλαδή εκείνη την τρύπα της βάρκας, και κρατούσε στο χέρι του το σκαντάλι και τον ψάρευε, ένοιωσε ένα δυνατό τράβηγμα του σχοινιού, βίαιο, που δεν έμοιαζε με το τσίμπημα, αλλά ούτε και ώρα του ήτανε του σφουγγαρά να τσιμπήση. Πάντως άρχισαν αμέσως να τον τραβούν επάνω, τους έκαμε δε εντύπωση που δεν ήτανε τόσο βαρύς όσο έπρεπε να είναι, δεν ήταν τελείως άδειο το σκαντάλι. Κι απορούσαν για το τι άραγε συμβαίνει;

Κι ως το τραβούσαν το σκαντάλι με ορμή όπως πάντα, πετάχτηκε πάνω στην κουπαστή (μιά και δεν είχε ζωντανό άνθρωπο πάνω να κουμαντάρη) η σκανταλόπετρα, μαζί με το κομμάτι το κρέας του μακαρίτη, δηλαδή τα δύο πόδια με το αριστερό πλευρό και το αριστερό χέρι με τη γάσα.

(Η γάσα είναι ψιλό σχοινάκι, μήκους περί τους 80 πόντους, που στο ένα της άκρο είναι ενωμένη με ένα σιδερένιο κουλούρι. Και μέσα από το κουλούρι αυτό περνά το σκαντάλι -το σχοινί- και η άλλη άκρη της γάσας έχει μια θηλιά που την περνά ο βουτηχτής μέσα στο αριστερό του χέρι. Κι έτσι ενώνει η γάσα τον βουτηχτή με το σκαντάλι, ώστε εν περιπτώσει και συμβεί κάτι στον βουτηχτή, ζάλη π.χ. ή αν τύχη να παρασυρθεί από τα ρέματα όταν παρατήσει χάμω την σκανταλόπετρα για να βγάλει ένα δύσκολο σφουγγάρι, να μην χάνει το σκαντάλι - έτσι η γάσα του εξασφαλίζει την επαφή του με το σκαντάλι χωρίς να είναι δεμένος μ' αυτό. Ώστε να μπορεί να βγάλει τη γάσα απ' το χέρι του και να ελευθερωθεί. Γι' αυτό υπάρχει και η θηλειά).

Τότε λοιπόν όταν τον έβγαλαν επάνω, όλα εξηγήθηκαν μόνα τους. Ο μακαρίτης ο Μανώλης καθώς ευρισκόταν στον πάτο και κύτταζε, πασπάτευε για σφουγγάρι σκυφτός με την πέτρα στην αριστερή μασχάλη, του επετέθη το θηρίο από πάνω και δεξιά. Πρωτοφανές ήταν αυτό, τα σκυλλόψαρα αυτά, οι Καρχαρίες, που έχουν το στόμα τους από το κάτω μέρος της κεφαλής τους, δεν τους είναι εύκολο να αρπάξουν το θύμα τους όταν βρίσκεται στον πυθμένα. Το αρπάζουν είτε στα πάνω είτε στα κάτω όταν το θύμα αιωρείται.

Σ' αυτή την περίπτωσι, τον άρπαξε όταν ο μακαρίτης βρισκότανε κάτω, και το τέρας έβαλε μέσα στο στόμα του το κεφάλι, το δεξί χέρι και ένα μέρος του θώρακος, μέχρι εκεί που έφτανε το αριστερό χέρι του θύματος που αγκάλιαζε την πέτρα. Γι' αυτό όταν έκλεισε το τρομερό του στόμα κι έφθασαν τα δόντια του στην πέτρα, που δεν μπορούσε βέβαια να την κόψη, λασκάρισε κι έφθασε ως εκεί που τέλειωνε η πέτρα, και τον έκοψε. Έμειναν τα ίχνη των τρομερών δοντιών του πάνω στην πέτρα χαραγμένα, όπως συμβαίνει και στους μαστόρους τους πελεκάνους που πελεκούνε τις πέτρες με τα εργαλεία τους...)

Ουδέν σχόλιον...

ΕΚ ΤΟΥ ΠΛΗΣΙΟΝ...

- Μια εξίσωση από κολοκύθια που βράζουν χωρίς κανένα προορισμό είναι η ζωή. Αμέτε να μετρηθείτε, αχθοφόροι του ονόματός σας.


τάδε έφη Οδυσσέας Ελύτης

ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΜΕΝΟΣ... (ΕΚΤΑΚΤΟ)

Ο Θάνατος απέκτησε ανθρώπινη Μορφή!

Απέκτησε την μορφή ενός απολίστου, άξεστου, αμόρφωτου, ανθρωπόμορφου κτήνους, που κρύβεται πλέον από όλους και προσπαθεί να δικαιολογήσει τ' αδικαιολόγητα! Όπου σε μια στιγμιαία παρόρμηση, θυμήθηκε όσα του είχαν διδάξει και εκτέλεσε κανονικότατα έναν άλλο άνθρωπο! Και ποιές θα είναι πιθανότατα οι δικαιολογίες του;
- Προσπάθησε να μου επιτεθεί ή μου επετέθει...
- Πυροβόλησε αλλού...
- Κρατούσε καρδόνι...
ΚΑΙ ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΦΑΝΤΑΣΤΑΣΤΩ ΤΙ ΑΛΛΟ!

Αυτόν τον εξ επαγγέλματος ΒΛΑΚΑ ΚΑΙ ΚΟΜΠΛΕΞΙΚΟ θα δικάσεις; Και να πάλι οι φασαρίες και να πάλι οι φωτιές και να τα έκτροπα κι απ' τις δύο μεριές!
Ποιός την πληρώνει; Ο ΑΠΛΟΣ ΠΟΛΙΤΗΣ...

Από την άλλη μεριά οι αντεξουσιαστές ή όπως τους αρέσει να αυτοαποκαλούνται, οι οποίοι έχουν κάνει τα μύρια όσα σε βάρος του πολίτη, ΤΩΡΑ έχουν δίκηο! Και να οι φασαρίες, και να οι φωτιές, και να τα ΜΑΤ, και να οι βιαιοπραγίες κι απ' τις δυό μεριές!... Όλοι κυττάν να δράσουν στο όνομα της δικής τους δικαιοσύνης.
Ποιός την πληρώνει; Ο ΑΠΛΟΣ ΠΟΛΙΤΗΣ...

Η κατάσταση έχει πλέον ξεφύγει από κάθε έλεγχο...Με τους μαθητές να φωνάζουν! Η χώρα να βρίσκεται σε κατάσταση διάλυσης! Ένας μύλος δηλαδή! Η βία αναπαράγει την βία!
Και ποιός είμαι εγώ που θα μιλήσω για σεβασμό της ανθρώπινης αξιοπρέπειας;
- ΤΙ ΕΙΠΕΣ; ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ;

- ας γελάσω!

ΚΑΤΑΣΚΕΥΑΣΤΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΜΠΟΥΖΟΥΚΙΟΥ...

Από κατασκευαστική άποψη τα μπουζούκια μπορούν να έχουν διαφορές μεταξύ τους όχι μόνο στον αριθμό των χορδών αλλά και σε άλλα χαρακτηριστικά, π.χ. μήκος μάνικου, πλάτος, ύψος, βάθος του ηχείου ή σκάφους, το πλάτος των ξύλινων φετών του σκάφους. Τις διαφορές αυτές καθορίζει ο κατασκευαστής που με την εμπειρία του και ανάλογα με τον ήχο που θέλει να βγάζει το όργανο, τροποποιεί τα λειτουργικά στοιχεία του για να πετύχει πιο οξύ, πιο βαθύ ή πιο βαρύ ήχο.
Το μέγεθος και το είδος του ηχείου παίζουν ρόλο στην τονικότητα του οργάνου ενώ το μήκος του μάνικου, και κατ' επέκταση των χορδών, δίνουν τη διαφορά στην τονικότητα του οργάνου. Εννοείται ότι κάθε μήκος μάνικου έχει διαφορετικό πλάτος τάστων αφού όλα τα μπουζούκια έχουν τον ίδιο αριθμό τάστων. Μεγάλη σημασία στον ήχο έχει και η ποιότητα των ξύλων από τα οποία είναι κατασκευασμένο το όργανο. Για την κατασκευή του σκάφους θεωρείται ότι καλύτερα ξύλα είναι της μουριάς, της απιδιάς, της κερασιάς, της ακακίας, της φτελιάς κι ακολουθούν της καρυδιάς, του πλάτανου, της καστανιάς. Το ξύλο του σκάφους πρέπει να είναι συμπαγές, ιδιότητα που έχουν εκείνα τα ξύλα που προέρχονται από δέντρα βραδείας ανάπτυξης. Το καπάκι του σκάφους πρέπει να είναι από κέδρο ή έλατο (κατά προτίμηση ερυθρελάτη) και να είναι, αν είναι δυνατόv, μονοκόματο. Το καπάκι είναι που παίζει τον κύριο ρόλο στον ήχο γιατί αυτό πάλλεται και ενισχύει και παρατείνει τους παλμούς των χορδών. Στην ποιότητα του ήχου παίζει ρόλο ο λούστρος και η επεξεργασία του λουστραρίσματος. Καλύτερος είναι ο φυσικός λούστρος από γομαμαλάκκα που είναι περασμένος με το χέρι σε πολλά στρώματα, με τον παραδοσιακό τρόπο. Έτσι οι επιφάνειες των ξύλων γίνονται πιο συμπαγείς και πιο ανακλαστικές, πέρα από το καλύτερο αισθητικό αποτέλεσμα. Το μάνικο πρέπει να είναι από πολύ ξερό και σκληρό ξύλο για να μη σκευρώσει κι απομακρύνει τις χορδές από την ταστιέρα, οπότε το όργανο γίνεται φάλτσο και δυσκολόπαιχτο. Για να το πετύχουν αυτό οι οργανοκατασκευαστές χρησιμοποιούν διάφορες τεχνικές κι ο καθένας έχει τα δικά του μυστικά. Μπορεί κανείς να βάλει μέσα στο μάνικο μια μεταλλική βέργα που αυξάνει την αντοχή στο σκεύρωμα αλλά προσθέτει πολύ βάρος. Τέτοιας κατασκευής είναι τα λεγόμενα "βιομηχανικά" μπουζούκια. Το καλύτερο ξύλο για μάνικο είναι το σφενδάμι, η φτελιά και η καρυδιά. Η πλάκα που κάθεται πάνω στο μάνικο και σ' αυτήν σφηνώνονται τα συρμάτινα τάστα πρέπει να είναι πολύ σκληρό, συμπαγές, ανθεκτικό ξύλο αλλά και όμορφο. Τα καλύτερα για αυτή τη θέση είναι ο έβενος, ο παλίσανδρος, το πυξάρι και η τριανταφυλιά, ανάλογα με το χρώμα που θέλουμε να έχει η ταστιέρα (ο έβενος μαύρο, ο παλίσανδρος κοκκινιάρικο σκούρο, η τριανταφυλλιά καστανοκόκκινο με όμορφα νερά και το πυξάρι ανοιχτόχρωμο). Τέλος έρχονται τα διακοσμητικά στοιχεία που προσθέτουμε στο μπουζούκι. Αυτά, όσο πιο πολλά είναι, τόσο ο ήχος γίνεται πιο μουντός. Γι' αυτό θα ακούσετε τον καλύτερο ήχο από τα λιτά μπουζούκια, πιο καθαρό και πιο "καμπανάτο". Μπορεί, βέβαια, ένα μπουζούκι να έχει διακοσμητικά από φυσικά υλικά (ξύλο, σεντέφι, ελεφαντόδοντο, ταρταρούγα) και να είναι και "πλουμιστό" και καθαρόηχο. Αυτό έγκειται στη μαστοριά του κατασκευαστή.
Ξακουστός κατασκευαστής ήταν ο περιβόητος Ζοζέφ που έφτιαξε μπουζούκια για τους μεγαλύτερους καλλιτέχνες. Λέγεται ότι το πρώτο τετράφωνο το έφτιαξε αυτός, στις αρχές της δεκαετίας του 1950, κατά παραγγελία και υποδείξεις του Μανώλη Χιώτη.
Ένα ξεχωριστό είδος τρίχορδου μπουζουκιού, με πολύ βαθύ και μακρύ αλλά στενής επιφάνειας καπακιού, που βγάζει έναν ιδιαίτερο ήχο, είναι το γόνατο. Γόνατο έπαιζε ο μεγάλος Στράτος Παγιουμτζής στην "τετράδα του Πειραιώς", την πρώτη ρεμπέτικη κομπανία που ίδρυσε ο Μάρκος Βαμαβακάρης όπως προαναφέρεται.
Άλλο είδος, πάλι τρίχορδο, είναι το μισομπούζουκο ή μεσομπούζουκο. Αυτό έχει μικρότερο ηχείο που το σχήμα του είναι σχεδόν ημισφαίριο (κι όχι αχλαδόσχημο) και το μάνικό του είναι λίγο κοντύτερο (έχει μήκος χορδών 60 ή 62 εκατοστά).

ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΜΠΟΥΖΟΥΚΙΟΥ...

Από το τέλος του 19ου αιώνα το μπουζούκι άρχισε να εξαφανίζεται σταδιακά από την ελληνική δημοτική μουσική και, όταν σχηματίσθηκαν τα δύο βασικά ορχηστικά σχήματα, η κομπανία στην στεριανή Ελλάδα (κλαρίνο, βιολί, λαγούτο, σαντούρι) και η ζυγιά στα νησιά (βιολί-λαούτο ή βιολί-λύρα), το μπουζούκι έμεινε εκτός. Από εδώ και πέρα όμως ξεκίνησε μια νέα ακμή. Στο 2ο μισό του 19ου αιώνα ανιχνεύονται οι ρίζες του ρεμπέτικου τραγουδιού, το οποίο άρχισε να αποδίδεται με τη συνοδεία μπουζουκιού, αλλά όχι αποκλειστικά, όπως έγινε αργότερα. Στα 1935 σχηματίσθηκε η πρώτη επαγγελματική ρεμπέτικη κομπανία (το συνηθισμένο σχήμα με δύο μπουζούκια, μια κιθάρα κι ένα μπαγλαμά ή και παραλλαγές). Στην κομπανία συμμετείχαν ο Μάρκος Βαμβακάρης,που έπαιζε μπουζούκι και τραγουδούσε, ο Στράτος Παγιουμτζής που τραγουδούσε κυρίως, ο Ανέστης Δελιάς που έπαιζε μπουζούκια, κιθάρα και τραγουδούσε, και ο Γιώργος Μπάτης που έπαιζε μπαγλαμά και τραγουδούσε. Το ρεμπέτικο, αυτό το μουσικό είδος ταυτίσθηκε με το μπουζούκι και το όργανο αυτό τελειοποιήθηκε και αξιοποιήθηκε στα χέρια μεγάλων εκτελεστών ανάμεσα στους οποίους ήταν οι Βαμβακάρης, Τσιτσάνης, Παπαϊωάννου, Χιώτης, Μητσάκης και πολλοί άλλοι. Η μεγάλη αλλαγή στην τεχνική του μπουζουκιού έγινε από τον Μανώλη Χιώτη, που εισήγαγε το τετράχορδο μπουζούκι με το σύγχρονο κούρδισμα, στη δισκογραφία και στο πάλκο τη δεκαετία του 1950. Το τετράχορδο, ως πιο πολυφωνικό, δίνει τη δυνατότητα για περισσότερες και πιο πλούσιες συγχορδίες ενώ, επειδή έχει περισσότερες χορδές, διευκολύνει τον εκτελεστή να παίζει τις κλίμακες κάνοντας μικρότερες διαδρομές στην ταστιέρα με τα δάχτυλα του αριστερού χεριού

ΚΑΤΑΓΩΓΗ ΤΟΥ ΜΠΟΥΖΟΥΚΙΟΥ...

Ορισμένοι μελετητές θεωρούν ότι προέρχεται από την τουρκική μουσική παράδοση. Οι περισσότεροι όμως δέχονται την τουρκική προέλευση μόνο της ονομασίας, ενώ θεωρούν το όργανο ένα είδος μετεξέλιξης της αρχαιοελληνικής πανδούρας. Σύμφωνα με αυτή την άποψη, το μπουζούκι που κατέχει πρωταγωνιστικό ρόλο στη λαϊκή ορχήστρα, έχει σχήμα, διαστάσεις και διάταξη χορδών, ίδια περίπου εδώ και χιλιάδες χρόνια. Πέρασε από τους αρχαίους Έλληνες στους Βυζαντινούς, επέζησε στην Τουρκοκρατία και η άνθησή του στις μέρες μας πέρασε πρώτα από μια περίοδο αμφισβήτησης στις αρχές του αιώνα. Οι παραλλαγές αυτού του αρχαίου οργάνου ήταν αρκετές μέσα στα χρόνια της ζωής του και είχε τα ονόματα πανδούρα ή πανδουρίδα, τρίχορδον, ταμπουράς, θαμπούρα, ταμπούριν, ψαλτήριον, μπουζούκι και πολλά άλλα ακόμη με τα οποία ονομάζονταν και άλλα μικρότερα ή μεγαλύτερα όργανα της ίδιας οικογένειας, των ταμπουράδων. Στην πραγματικότητα ήταν απλώς μικροτροποποιήσεις και παραλλαγές του ίδιου βασικού οργάνου, του ταμπουρά. Ο μουσικολόγος και κριτικός Φοίβος Άνωγειανάκης περιγράφει την πορεία του ταμπουρά και την ιστορία του ονόματός του ως τις μέρες μας. Για τη βυζαντινή εποχή οι πηγές είναι πολλές, καθώς η πανδούρα και το κανονάκι, ήταν από τα βασικότερα όργανα για τη διδασκαλία της βυζαντινής εκκλησιαστικής μουσικής, όπως τονίζει ο αρχιεπίσκοπος Χρύσανθος στο βιβλίο του για την βυζαντινή μουσική.

ΜΠΟΥΖΟΥΚΙ...

Το Μπουζούκι είναι λαουτοειδές έγχορδο λαϊκό μουσικό όργανο, με αχλαδόσχημο αντηχείο (σκάφος) από επιμήκεις ξύλινες λουρίδες, τις ντούγιες, και μακρύ βραχίονα, το μπράτσο ή μάνικο με κλειδιά στην άκρη για το χόρδισμα (κούρδισμα). Κατά μήκος του βραχίονα υπάρχουν λεπτά μεταλικά ελάσματα, κάθετα προς τον επιμήκη άξονα του βραχίονα, που σφηνώνονται σε μία λεπτή σχισμή και λέγονται τάστα. Τα διαστήματα ανάμεσα στα τάστα, οριοθετούν την απόσταση του ημιτονίου.
Διαθέτει τρεις ή τέσσερις διπλές, και σε ορισμένες περιπτώσεις μονές, χορδές τις οποίες χτυπά ο μουσικός με ένα μικρό πλήκτρο την πένα. Αρχικά το μπουζούκι έφερε τρία ζεύγη μεταλλικών χορδών κουρδισμένες σε τόνους ΡΕ-ΛΑ-ΡΕ (υπάρχουν επίσης αναφορές για επτάχορδα ή και οκτάχορδα τριφωνικά μπουζούκια πάλι σε χόρδισμα ΡΕ-ΛΑ-ΡΕ, με τη διαφορά ότι η μπάσα ΡΕ και άλλοτε και η ΛΑ αποτελούνταν από 3 χορδές), ενώ αργότερα απέκτησε τέταρτο ζεύγος και κούρδισμα ΝΤΟ-ΦΑ-ΛΑ-ΡΕ (πάλι ανά ζεύγος). Παλιότερα τα κουρδίσματα (ντουζένια) άλλαζαν ανάλογα με τον μουσικό δρόμο (μακάμ) της εκτελούμενης μελωδίας. Οι τρόποι αυτοί διατηρήθηκαν μέχρι τον μεσοπόλεμο και χάθηκαν σταδιακά, οριστικά δε με την επικράτηση του τετράχορδου. Σύμφωνα με τον αείμνηστο Άκη Πάνου, μπουζούκι είναι μόνο το τρίχορδο ενώ το άλλο, το τετράχορδο, το ονόμαζε ο ίδιος τετράφωνο.

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ (1)

ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ

Η ΜΕΤΡΗΣΗ ΤΗΣ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΣ ΤΗΣ ΓΗΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΕΡΑΤΟΣΘΕΝΗ...

Tην 12η μεσημβρινή του θερινού ηλιοστασίου στην αιγυπτιακή πόλη Aσουάν, ο ήλιος βρίσκεται ακριβώς πάνω από τον παρατηρητή. Tα αντικείμενα δεν έχουν σκιά και το φως του ήλιου πέφτει κάθετα μέσα σε πηγάδι. Παρατηρώντας τις σκιές στην Aλεξάνδρεια, που βρίσκεται βορειότερα από το Aσουάν, ο Eρατοσθένης, βιβλιοθηκάριος της βιβλιοθήκης της Aλεξάνδρειας τον 3ο αιώνα π.X., διαπίστωσε ότι διέθετε όλες τις αναγκαίες πληροφορίες για να υπολογίσει την περιφέρεια της Γης, την οποία μέτρησε σε 250.000 στάδια, απόκλιση μόλις 5% από το πραγματικό μέγεθος. Mια εντυπωσιακή επίδοση, αν αναλογισθεί κανείς τα πενιχρά τεχνικά μέσα της εποχής του. Kάτι ακόμη σημαντικότερο: Mια επιβεβαίωση της σφαιρικής φύσης του πλανήτη μας, σε μια εποχή όπου κυριαρχούσε η ιδεοληψία της επίπεδης Γης.

ΑΚΡΟΠΟΛΙΣ...

Άποψη του Παρθενώνα από την μεριά του Θησείου

---------------------------------------------------------------------------------

Τι να πεις βλέποντας τέτοιο θέαμα!

Το ανθρώπινο ετούτο οικοδόμημα είναι λες, μέρος του τοπίου!

Απ' τις ελάχιστες φορές που,

η ανθρώπινη κατασκευαστική παρέμβαση,

δεν επιβάρυνε το περιβάλλον... Ίσα-ίσα το στόλισε!

Έφτασε ως τις μέρες μας σημείο δόξας,

πολύχρωμων άλλων καιρών,

να στέκει ακόμα ερείπιο ξεσκισμένο,

από τον χρόνο και τις βάρβαρες επεμβάσεις!

(βλέπε Morossini, Elwin)

Η ανρώπινη ματαιοδοξία δένονται με την πολυτέλεια,

και με λίγες ανάλαφρες λιτές γραμμές,

καταφέρνουν να υπογραμμίσουν,

την τελειότητα της κατασκευής!

Φτιάχθηκε πριν από 2400 χρόνια περίπου!

Η απλότης που οδηγεί στο μεγαλείο!

- Άραγε 1000 χρόνια μετά,

τι θά 'χουν οι όποιοι απόγονοί μας,

να καμαρώνουν από τις ζωές μας;

ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΤΑ ΠΑΡΑΞΕΝΑ...

@ Οι γιατροί της Καλιφόρνια βρήκαν τον μπελά τους με μια ηλεκτρονική συσκευή που μεταμόσχευαν σε ανθρώπους με ειδικές ανάγκες, με σκοπό να τους βοηθά να σηκώνονται από το κρεβάτι.Εκτός των άλλων, ένας 52χρονος ασθενής παραπονέθηκε πως η συσκευή τον σήκωνε από το κρεβάτι του κάθε φορά που ο γείτονάς του άνοιγε το γκαράζ με το τηλεχειριστήριο…
(Πηγή: Εφημερίδα Los Angeles Times, 31/5/95)

@ Ένας τραπεζικός ταμίας στο Μπουένος Άιρες φτερνίστηκε κατά τη διάρκεια της δουλειάς του και χτύπησε κατά λάθος με το κεφάλι του το πληκτρολόγιο του computer, «στέλνοντας» 600.000 αγγλικές λίρες σε έναν άγνωστο τραπεζικό λογαριασμό τον οποίο δεν μπόρεσε να ξαναβρεί.

(Πηγή: Εφημερίδα Independed on Sunday, 9/9/97)

ΟΥΡΑΝΟΣ...

Το πρώτο πράγμα που αντιλαμβάνεται κανείς μόλις σηκώσει το βλέμμα του προς τον νυχτερινό ουρανό είναι τα αστέρια. Μερικές χιλιάδες από αυτά είναι ορατά με τα γυμνά μάτια. Στις πόλεις, βέβαια, δεν είναι ορατά τόσα πολλά παρά μονάχα τα πιο λαμπρά. Ωστόσο, τα πιο λαμπρά από τα αστέρια είναι και τα πιο ενδιαφέροντα. Γιατί; Διότι ενώνοντάς τα με φανταστικές γραμμές σχηματίζουν τους πασίγνωστους αστερισμούς όπως η Μεγάλη Αρκτος και ο Λέων! Το πιο συναρπαστικό κομμάτι της παρατήρησης δια γυμνού οφθαλμού είναι, ίσως, να μπορεί κανείς να αναγνωρίζει τα πιο λαμπρά αστέρια με τα ονόματά τους και να αναγνωρίζει τους αστερισμούς τους οποίους σχηματίζουν.

Πλανήτες

Οι πιο πολλοί όταν τους δουν στον ουρανό θα τους περάσουν για απλά αστέρια. Ωστόσο, με λίγη προσοχή ξεχωρίζουν από το χαρακτηριστικό τους ότι δεν τρεμοπαίζουν όπως τα υπόλοιπα αστέρια. Οι πιο λαμπροί από τους πλανήτες, μάλιστα, όπως η Αφροδίτη και ο Δίας είναι πιο λαμπροί από όλα τα άλλα αστέρια Οι πλανήτες είναι αντικείμενα πολύ πιο κοντινά μας από τα αστέρια καθώς ανήκουν στο δικό μας ηλιακό σύστημα. Η λαμπρότητά τους μεταβάλλεται ανάλογα με την εποχή καθώς και η θέση τους οπότε ο εντοπισμός τους απαιτεί καλή ενημέρωση! Στην σελίδα για τους πλανήτες θα δείτε πώς μπορείτε να εντοπίσετε τους 5 πλανήτες που είναι ορατοί δια γυμνού οφθαλμού.

Ο Γαλαξίας μας
Για να τον δείτε, θα χρειαστείτε αρκετά σκοτεινό ουρανό. Δυστυχώς δύσκολα φαίνεται πια στις πόλεις. Ο Γαλαξίας μοιάζει με μια συνεχή φωτεινή ζώνη, στο χρώμα του γάλακτος (από όπου πήρε και το όνομά του) που εκτείνεται κατά μήκος του ουρανού. Αποτελείται από πάρα πολλά αστέρια μαζί, ωστόσο δια γυμνού οφθαλμού δεν μπορεί κανείς να τα ξεχωρίσει. Οι γαλαξίες είναι τεράστιες ομάδες από δισεκατομμύρια αστέρια. Με το τηλεσκόπιο μπορούμε να δούμε και άλλους μακρινούς γαλαξίες που είναι όμως πολύ αμυδροί στόχοι διά γυμνού οφθλαμού.

ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ: www.astrovox.gr

ΜΑΝΔΡΑΓΟΡΑΣ...

Αγγειόσπερμο, δικότυλο φυτό ο Μανδραγόρας ανήκει στην οικογένεια σολανίδες. Ποώδες, ιθαγενές με 4 είδη απαντά στις Μεσογειακές χώρες.
Η ρίζα είναι σαρκώδης, μακριά μοιάζοντας με ανθρώπινο σώμα με 2 πόδια και ίσως αυτό συνετέλεσε στην δημιουργία διαφόρων παραδόσεων και μύθων σχετικά με το φυτό αυτό.
Έτσι ένας μύθος αναφέρει ότι ο μανδραγόρας προέρχεται από το σπέρμα σατανικών ανθρώπων και το ξερίζωμα του μπορεί να επιφέρει τον θάνατο. Για να τον ξεριζώσουν χρησιμοποιούσαν κάποιο ζώο δένοντας στο πόδι του ένα σχοινί και την άλλη άκρη στη βάση του φυτού. Αφού κατάφερναν να το ξεριζώσουν πίστευαν ότι έκλαιγε σαν μωρό.
Ακόμη θεωρούσαν ότι αν πιεις το αφέψημα της ρίζας του θα κάνεις αρσενικά παιδιά, εξ ου και η ονομασία του σερνικοβότανο.
Ο μανδραγόρας είναι τοξικό φυτό περιέχει ατροπίνη, σκοπολαμίνη και υοσκυαμίνη που αποτελούν πολύτιμες φαρμακευτικές ουσίες και χρησιμοποιούνται σαν αντισπασμωδικά και καταπραϋντικά.
Στην αρχαιότητα την ρίζα την χρησιμοποιούσαν και σαν υπνωτικό.
Τα φύλλα του είναι πολύ μεγάλα, ωοειδή, με κυματιστά χείλη.
Τα άνθη του πολυάριθμα σε πολλούς χρωματισμούς.
Ο καρπός του είναι σαρκώδης σε σχήμα μήλου με γεύση υπόγλυκη και θεωρείται επικίνδυνος αν φαγωθεί.
Σε κάποιες περιοχές καλλιεργείται για τις φαρμακευτικές του ιδιότητες.
Στην Ελλάδα βρίσκεται σε περιοχές της Θεσσαλίας της Πελοποννήσου στη Στερεά και στα νησιά του Αιγαίου και είναι γνωστός και με τις ονομασίες σερνικοβότανο, καλάνθρωπος, μανδραγούδα, μεγαλοβοτάνι, αβγουδάτσα και άλλες.

ΠΛΡΟΦΟΡΙΕΣ: http://el.wikipedia.org/

ΤΡΙΛΙΖΑ...

http://10dim-koryd.att.sch.gr/tril.htm

ΑΣΤΕΡΙΑ...

Nakis Δημοσιεύθηκε: 09/07/2008, ημέρα Τετάρτη

Τα αστέρια είναι τα πρώτα αντικείμενα που βλέπει κανείς όταν κοιτάζει τον νυχτερινό ουρανό. Ο αριθμός τους είναι πραγματικά τεράστιος, υπάρχουν δισεκατομύρια. Ωστόσο με ορατό μάτι είναι ορατά μόνο 3000 στην καλύτερη περίπτωση (δηλαδή μακριά από τα φώτα των πόλεων και για ανθρώπους με ικανή όραση). Ολα τα αστέρια που βλέπουμε ανήκουν στον γαλαξία μας. Και οι υπόλοιποι γαλαξίες αποτελούνται από αστέρια αλλά λόγω της μεγάλης απόστασης δεν μπορούμε να διακρίνουμε σε αυτούς ξεχωριστά αστέρια. Πολλά από τα αστέρια που βλέπουμε είναι διπλά ή πολλαπλά. Πολλές φορές τυχαίνει δύο αστέρια, που δεν είναι αναγκαίο να βρίσκονται κοντα μετάξύ τους αλλά απλά βρίσκονται και τα δύο πάνω στην ίδια νοητή ευθεία από την γη προς αυτά, να είναι ορατά ως ένα άστέρι με γυμνό μάτι αλλά να διαχωρίζονται σε δύο αστέρια με ένα τηλεσκόπιο. Τα αστέρια που είναι ορατά είναι διαφόρων ηλικιών, μεγεθών, χρωμάτων, λαμπροτήτων, αποστάσεων από εμάς.
Ακόμα και τα πιο κοντινά από αυτά απέχουν από εμάς αποστάσεις απαγορευτικές για την σημερινή τεχνολογία. Τα πιο νέα αστέρια έχουν ηλικία ...μόλις μερικών χιλιάδων ετών ενώ άλλα αστέρια έχουν ηλικία πολλών εκατομμυρίων ετών.
Για να περιγράψουμε την λαμπρότητα των αστέρων χρησιμοποιούμε το φαινόμενο και το απόλυτο μέγεθος. Το μέγεθος είναι μία λογαριθμική κλίμακα που μετράει πόσο λαμπρό είναι ένα αστέρι. Το φαινόμενο μέγεθος μετράει πόσο λαμπρό φαίνεται σε εμάς ενώ το απόλυτο πόσο λαμπρό είναι πράγματι. Αυτά τα δύο δεν συμπίπτουν καθώς μπορεί ένα αστέρι να φαίνεται σε εμάς τους γήινους πιο λαμπρό επειδή είναι πολύ κοντά μας από ότι ένα λαμπρότερο άστρο που όμως είναι μακριά μας. Δεν είναι όλα τα αστέρια σταθερής λαμπρότητας, υπάρχουν και οι μεταβλητοί αστέρες που οι λαμπρότητά τους αλλάζει με το χρόνο. Πολλοί ερασιτέχνες αστρονόμοι έχουν σαν αγαπημένη ασχολία την παρατήρηση των μεταβλητών αστέρων και την εκτίμηση του μεγέθους τους.
Αν παρατηρήσετε πολλά αστέρια θα δείτε ότι δεν είναι όλα άσπρες κουκίδες. Ναι, τα αστέρια έχουν χρώματα, άλλα περισσότερο και άλλα λιγότερο έντονα. Αυτό εξαρτάται κατά μεγάλο βαθμό από την ηλικία του αστεριού αλλά και από την θερμοκρασία του. Ετσι, κόκκινα αστέρια όπως ο Αρκτούρος ή ο Μπετελγκέζ είναι μεγάλης ηλικίας και πιο ψυχρά ενώ μπλε αστέρια όπως τα αστέρια των Πλειάδων είναι νέα αστέρια.

ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ: http://www.astrovox.gr/

ΔΑΦΝΗ...

Η Δάφνη ήταν μια νεαρή όμορφη νύμφη, κόρη του ποτάμιου θεού Πηνειού. Ήταν κυνηγός και είχε αφιερώσει τη ζωή της στην Άρτεμη τη θεά του κυνηγιού. Όπως η θεά έτσι και αυτή αρνιόταν να παντρευτεί. Την περιτριγύριζαν πολλοί θαυμαστές αλλά αυτή τους απέρριπτε όλους, ακόμα και τον ισχυρό γιο του Δία τον Απόλλωνα. Ο Απόλλωνας ερωτεύθηκε την Δάφνη και όταν αυτή αρνήθηκε τις προτάσεις του την κυνήγησε ανάμεσα στα δέντρα. Η Δάφνη φοβήθηκε και προσευχήθηκε στον πατέρα της να την βοηθήσει. Τότε λοιπόν ο πατέρας της της είπε ότι θα την προστάτευε μεταμορφώνοντάς την σε δέντρο που θα ρίζωνε στην όχθη του ποταμού του, (την γνωστή μας δάφνη). Όταν ο Απόλλωνας ήρθε ψάχνοντας τη Δάφνη, ο πατέρας της του είπε ότι μεταμορφώθηκε σε δέντρο. Ο Απόλλωνας τότε έκοψε μερικά κλαδιά και έπλεξε ένα στεφάνι σε ανάμνηση της ομορφιάς της και του έρωτά του για αυτήν. Ο Απόλλωνας έκανε τη δάφνη ιερό του φυτό. Καθιέρωσε την απονομή δάφνινου στεφανιού στους πρωταθλητές και σε σε όσους υπερείχαν σε διάφορα επίπεδα. Στους αρχαίους Ολυμπιακούς Αγώνες όλοι οι νικητές στεφανώνονταν με δάφνινο στεφάνι.

ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ: http://www.valentine.gr/mythology_gr.htm