ΗΛΙΟΣ...

Πολλές φορές αναρωτήθηκα για τις διαθέσιμες ενεργειακές πηγές!

Τώρα που πλέον το πετρέλαιο είναι στα ύψη και κατά πως μας λένε εξαντλείται!

Προσωπικά δεν το πιστεύω καθόλου! Τα πολιτικά παιγνίδια ΕΙΝΑΙ στα ύψη μάλλον!

Τέλος πάντων...

Φύση και θέση η Κάλυμνος μπορεί να έχει έναν ανεξάντλητο τροφοδότη σαν τον ΗΛΙΟ, αρκεί εμείς να έχουμε φροντίσει να φτιάξουμε τα κατάλληλα έργα υποδομής!

Ξεκινάμε με έναν πειραματικό φυλασσόμενο σταθμό συλλογής της ηλιακής ενέργειας με ηλιακούς καθρέφτες σε κάποια περιοχή (απλή υπόθεση κάνω), σαν αυτή Αργινώντα-Βαθύ!

Αν τα πράγματα πάνε καλά αργότερα, τον επεκτείνουμε!

Περίπου 8 μήνες τον χρόνο ο ήλιος βρίσκεται στο προσκήνιο εκτός ελαχίστων συννεφιασμένων ημερών που θα μπορούσε να δουλεύει για μας ο υποσταθμός της ΔΕΗ που άλλωστε ήδη έχουμε!

Οικονομία που θα πετυχαίναμε καθώς και μελλοντική εξαγωγή ηλεκτρικού ρεύματος!

Μα ονειρεύομαι απλώς...!

ΒΟΛΤΑ ΣΤΗΝ ΠΛΑΤΗ ΤΗΣ ΕΛΕΝΗΣ...

ΤΙΣ ΘΕΡΜΕΣ ΜΟΥ ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΕΣ ΣΤΗΝ ΘΕΟΦΑΝΙΑ,ΠΟΥ ΑΠΕΙΚΟΝΙΖΕΤΑΙ ΣΤΗΝ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ!

Διάβασα κάπου ότι εμείς οι μύγες,

έχουμε μεγάλο αριθμό ματιών,

καθώς οσφρητικά και γευστικά όργανα στα πόδια.

Για το θέμα αυτό δεν γνωρίζω περισσότερες λεπτομέρειες,

καθόσον όλα αυτά μου φαίνονται απολύτως φυσιολογικά.

Τέλος πάντων,

είμαστε από τα πλέον προικισμένα και χαρισματικά στις αντιδράσεις πλάσματα.

Εξαιτίας αυτού του γεγονότος έχουμε και τα τυχερά μας!

Να τις προάλλες,

ένα ζεστό απομεσήμερο του Ιούνη,

πέταξα μέσα από γερτά μπλε παραθυρόφυλλα σε μία μισοσκότεινη κρεβατοκάμαρα.

Έκανε ζέστη και ένας ανεμιστήρας αέριζε σιγά-σιγά το δωμάτιο.

Εκεί την είδα να ‘ναι μπρούμυτα,

ξαπλωμένη ολόγυμνη.

Μια υπέροχη μελαχρινή δεσποσύνη,

με χυτά τα μαύρα κατσαρά της μαλλιά...

Έκανα δυο-τρεις βόλτες στο δωμάτιο θαυμάζοντας την από ψηλά!

Η ατμόσφαιρα ήταν παραμυθένια!

- Ησυχία...

- Μισοσκότεινο ηδονικό δωμάτιο...

- Αργή του ύπνου ανάσα...

Όταν προσγειώθηκα στην άσπρη τρυφερή της πλάτη,

απ’ την γλύκα του δέρματος της ένιωθα να μου κόβονται τα πόδια...

Υπέροχη λευκή απεραντοσύνη!

Εκτυφλωτικό χιόνι ελαφρά ιδρωμένης βελούδινης σάρκας,

καθώς μια γλυκιά αίσθηση ανθρώπινης θερμότητας και μυρωδιάς,

ανέβλυζαν απ’ αυτό το μαγικό πλάσμα.

Με γοργά βήματα πέρασα απ’ το τόξο της ραχοκοκαλιάς της,

απ’ την δεξιά πλευρά στην αριστερή.

Το αίσθημα ακουμπούσε το τέλειο!

Η χαρά μου ήταν απερίγραπτη!

Συνέχισα να περπατώ προς την μέση της,όλο και πιο γρήγορα...

πιο γρήγορα...

Ξαναπέρασα στην αριστερή πλευρά της μέσης της,

και χαμηλά στο κορμάκι της,

περίπου στο ύψος των γλουτών της,

πάνω που φάνηκε ν’ ανηφορίζει ο δρόμος,

απ’ τον ενθουσιασμό μου τα θαλάσσωσα!

Κάπως πρέπει να τάραξα τον ύπνο της,

μ’ αποτέλεσμα να την ξυπνήσω...

Έβγαλε ένα μουρμουρητό διαμαρτυρίας απ’ τα σγουρά της χειλάκια,

και ταυτόχρονα,

το απειλητικό της χέρι,

ερχόταν καταπάνω μου αναγκάζοντας με να πετάξω,

να βρεθώ στην ντουλάπα,

και να τρίβω,

όλο αγανάκτηση,

τα φτερά μου…

- Ανάθεμα τη τύχη μου…

Ιούνης '05

ΔΙΑΠΛΟΥΣ...

Το να κολυμπάς προς αυτό το νησάκι καλύπτοντας την απόσταση των περίπου 900 μέτρων, έχοντας κάτω απ' το στήθος σου την καταβυθισμένη παλαιά ιστορία, σίγουρα προσδίδει διαφορετική αίγλη στο εγχείρημα...

Ο αγώνας θα λάβει χώρα την Κυριακή 10 Αυγούστου!

ΕΡΩΤΑΣ...

ΖΩΓΡΑΦΙΑ - ΑΦΡΟΔΙΤΗ-----------------------------------------------

Αλήθεια υπάρχει,
πιο στρόγγυλο ερωτηματικό,
απ' τον έρωτα;

ΤΡΙΒΕΛΙΣΜΑΤΑ ΤΟΥ ΜΥΑΛΟΥ...

Ένας βοσκός έκανε μια παρανομία οπότε η τύχη του πήρε την νόμιμη οδό, δικαστήριο, δικηγόρο και τέτοια...

Το θέμα ήταν όμως, ότι είχε άδικο τόσο που το καταλάβαινε και ο ίδιος, οπότε δεν ήξερε τι να πει και τι να υποστηρίξει στο δικαστήριο!

...

Με τα πολλά, βρήκε έναν δικηγόρο που του είπε:

" -Πλήρωσε μου εμένα την προκαταβολή και να κάνεις ότι σου πω!"

Μέσα στην απελπισία του το έκανε!

Πάει λοιπόν στο δικαστήριο και τον ρωτάει ο πρόεδρος: "Πως ονομάζεσαι;"

"Μπεε.." του απαντάει αυτός ακολουθώντας τις οδηγίες του δικηγόρου!

"Πως ονομάζεσαι;" τον ξαναρωτάει ο πρόεδρος;

"Μπεε.." του απαντάει αυτός!

Με τα πολλά βελάσματα πείσθηκε το δικαστήριο που τον απήλλαξε λόγω μειωμένης ευθύνης!

Εντωμεταξύ ο δικηγόρος έτριβε από χαρά τα χέρια του...

"- Είδες που στα 'λεγα 'γω; Θαυμάσια τα πήγες... Πέσε τώρα το υπόλοιπο της αμοιβής!"

"Μπεε.." του απαντάει αυτός...

Κόκκαλο ο δικηγόρος!

Υ.Γ. Το άκουσα από τον Γιάννη Σκυλλά στα Αργινώντα...

ΠΡΟΒΛΗΜΑ!

Έχω γλωσσικό πρόβλημα!
Από την μια σκέφτομαι Ελληνικά, από την άλλη πρέπει να εκφράζομαι Εγγλέζικα (ή Αμερικάνικα.)
Αν θέλω να γίνομαι κατανοητός πρέπει να λέω κι εγώ όλα τα “yes”, “you welcome”, “thank you Ms.”...!
Γιατί όμως τόσο μπλέξιμο;

Είναι γλώσσα η οποία κατάκλεψε την Ελληνική (Περίπου εκατό χιλιάδες λέξεις και λήμματα υπολογίζονται Ελληνικά!)

Γιατί άραγε;
Γιατί άραγε έπρεπε η πάλαι ποτέ πάμπλουτη Ελληνική γλώσσα να καταλήξει σε πιθηκισμούς και στα μπάσταρδα Greeklish;

Μήπως παίζω το βλακώδες παιγνίδι μιάς δήθεν ανώτερης ράτσας;

ΕΡΩΤΗΜΑ...

Γιατί ο μοναδικός σκοπός οποιαδήποτε πράξης είναι το χρήμα;
Αυτή είναι η μόνη ουσία της ζωής;
- Το χρήμα;

ΜΙΑ ΕΙΚΟΝΑ...

Λένε ότι μια εικόνα αξίζει χίλιες λέξεις!

Λένε το αντίθετο,

ότι μια λέξη αξίζει όσο χίλιες εικόνες!

Χμμ... Προτιμώ να μένω σιωπηλός...

ΠΡΙΝ ΕΚΑΤΟ ΠΕΡΙΠΟΥ ΧΡΟΝΙΑ...

... Ένα χειμωνιάτικο βράδι, πριν περίπου 100 χρόνια, κάποιες γυναίκες αποφάσισαν να πάνε όλες να κοιμηθούν μαζί στο σπίτι μιανής, καθότι ήταν κοντά στην εκκλησία του Αγίου Αντωνίου (... στα Πηγάδια), ούτως ώστε να προλάβουν να πάνε εκκλησία πρωί-πρωί.
Ήταν αρχές του περασμένου αιώνα, ακόμα δεν υπήρχε ηλεκτρικό φως, τηλέφωνο, ρολόγια!
Κάποια στιγμή τη νύχτα ξυπνάει μια από αυτές και ανοίγει το παράθυρο που ήταν από πάνω της, για να δει αν άρχισε να αχνοφέγγει.
Τίποτα...
- Αρή, ζιντάνι είν' 'κόμη... (ζιντάνι είναι το σκοτάδι στην παλιά Καλύμνικη διάλεκτο)
Ξαπλώνει ξανά και κοιμάται...
Το πράγμα αυτό επαναλήφθηκε αρκετές φορές, μα πάντα η απάντηση ήταν η ίδια:
- Ζιντάνι είν' 'κόμη..
Κάποια στιγμή ακούγεται η καμπάνα της εκκλησίας, απόδειξη ότι η λειτουργία είχε τελειώσει και κόσμος άρχισε να βγαίνει απ' την εκκλησία!
...Μα πως αυτό; Τι έγινε;

Πολύ απλά η γυναίκα δεν άνοιγε το παράθυρο όπως νόμιζε...
Άνοιγε το ... ντουλάπι!

ΜΑΡΜΑΡΩΜΕΝΗ ΒΑΣΙΛΟΠΟΥΛΑ

...Όπως ακριβώς και στη υπόλοιπη Ελλάδα και σ' αυτή τη γωνιά του κόσμου όποια πέτρα και αν σηκώσεις βρίσκεις χιλιάδες ιστορίες από κάτω, εκατομμύρια ανθρώπους να κλαίνε, άλλους να αλλαλάζουν και να άλλους να απορούν. Γιατί κάπως έτσι φτιάχνονται οι σκληρές ανθρώπινες ιστορίες, που περιέχουν φρίκη, πόνο αλλά και γλύκα...
Τα παλιά τα χρόνια η Κάλυμνος ως το 535μ.Χ ήταν ενωμένη με την Τέλεντο! Έγινε ένας σεισμός κι η πρωτεύουσα που βρισκόταν εκεί, (Ποθαία ήταν τ' όνομά της) καταβυθίστηκε και κατακλύστηκε απ' τα νερά της θάλασσας φτιάχνοντας έναν θαλάσσιο δίαυλο 900 μέτρων περίπου. Στις μέρες μας φαίνονται τα σημάδια των καθιζήσεων στα βουνά, στον βυθό της θάλασσας ερείπια, καθώς και ελάχιστα απομεινάρια!

Ο λαός λέει, εξωραϊζοντας την τραγική ιστορία, διάφορα παραμύθια που έχουν περάσει στην παράδοση και όλα τους έχουν ως κοινή συνισταμένη τον οριστικό χωρισμό ενός ζευγαριού μιας βασιλοπούλας και ενός βοσκού, όπως αναφέρει ο μύθος.

Όπως και να 'χει το πράγμα, ξεχωρίζεις την μορφή της βασιλοπούλας σχηματισμένη στα βουνά της Τελέντου, κάθε φορά που αντικρύζεις το νησί ερχόμενος από Πόθια!

--- Κι η ανάσα σου σταματά απο την τόση ομορφιά!

ΑΒΑΣΤΑΧΤΗ ΕΛΑΦΡΟΤΗΤΑ...

Στις μέρες μας η επιβίωση πλέον είναι τόσο ακριβή και δύσκολη, που δεν αφήνει την τέχνη του καθενός από εμάς, να έχει συνέχεια ή ακόμα και δημιουργία!
Ζούμε μιά σκληρή, αναίσθητη καθημερινότητα στερημένη απ' όλες τις ευαισθησίες, όπου το "ΥΠΕΡΕΓΩ" παίζει πλέον τον κυρίαρχο ρόλο!
Όλοι μας γινόμαστε βορρά στον χρόνο, στην ταχύτατη εναλλαγή παραστάσεων, ήχων, πράξεων και κατάπτωση ηθικών αξιών!
Ζώντας σε δήθεν "ΕΛΕΥΘΕΡΕΣ" κοινωνίες όλοι καταλήγουμε να γίνουμε κατά έναν τρόπο ή τον άλλο, εθισμένοι είτε σε κάποιο τεχνητό υποκατάστατο (χρήματος, τσιγάρου, αλκοόλ, ναρκωτικών, θεάματος... κλπ)!

Θες ν' ασχοληθείς με κάποιο πρόβλημα της ζωής, όταν ανακαλύπτεις ότι χιλιάδες άνθρωποι έχουν ασχοληθεί μ' αυτό πριν από σένα και πολλές φορές πιο διεξοδικά!
Κι έτσι τ' αφήνεις να πάνε... Κυκκεώνας!

Τι αλήθεια έχει νόημα;

ΠΑΣΧΑ ΣΤΗΝ ΚΑΛΥΜΝΟ

Σκληρή και άγονη γη η Κάλυμνος γέννησε ανυπότακτο λαό γεμάτο ζωντάνια!

Οι εκρήξεις του δυναμίτη αποτελούν αναπόσπαστο μέρος της ψυχοσύνθεσης κάθε Καλύμνιου. Το έθιμο ξεκίνησε τα παλιά τα χρόνια όταν περίπου τέτοια εποχή έφευγαν τα σφουγγαράδικα όπου οι σφουγγαράδες έκαναν 6-8 μήνες να ξαναδούν τα αγαπημένα τους πρόσωπα έχοντας να αντιμετωπίσουν χίλιους-δυο κινδύνους! Χώρια που ο Καλύμνιος μαθαίνει από μικρός στον δυναμίτη γιατί αποτελεί έναν επικερδή όσο και καταστροφικό τρόπο ψαρέματος...

Μαζεύονται λοιπόν απ' όλες τις γειτονιές και αποτελούν δυο κυρίως ομάδες πάνω στα βουνά, που είναι αμφιθεατρικά της Πόθιας (πρωτεύουσας του νησιού), που έχουν πάρει το όνομα των κυρίως σφουγγαρογειτονιών (“μαράσια” όπως ονομάζονται στην τοπική διάλεκτο) το "μαράσι" του Άγιου Νικόλα και το "μαράσι" του Αγίου Στεφάνου.
Από 'κεί οι Καλύμνιοι χορτάτοι πλέον αφού έχει προηγηθεί το Πασχαλινό τραπέζι, μαζεύονται το απόγευμα της Κυριακής του Πάσχα γιορτάζουν με εκρήξεις που κάνουν τα βουνά να ανατριχιάζουν και να τρίζουν.
Λάμψεις, εκρήξεις και η παρουσία σχεδόν όλης της Καλύμνικης κοινωνίας, καθώς και ένας διάχυτος ηλεκτρισμός που υπάρχει στην ατμόσφαιρα συνθέτουν το σκηνικό της άγριας αυτής παράδοσης.
Τα τελευταία χρόνια άλλωστε έχουνε χρωματίσει το έθιμο αυτό με τ' ανάλογο χρώμα, έχοντας επιβραδύνει την ώρα ενάρξεως του εθίμου, με αποτέλεσμα εκτός απ' τον βροντή που κάνει ο δυναμίτης να είναι ορατή κι λάμψη του συμβάλλοντας έτσι σ' αυτή την γιορτινή ατμόσφαιρα.
Όλη η ένταση κι όλος ο κίνδυνος εκρήγνυνται σε κάτι παμπάλαιες στιγμές όλο λάμψη, ήχο και μυρωδιά αφήνοντας στον καθένα ένα βούισμα στο κεφάλι και στα αυτιά όλο λεβεντιά, επίδειξη και αποκοτιά!

Όλη η συγκρατημένη ομορφιά της Καλύμνου βρίσκεται στην σελήνη που φωτίζει τα βουνά της, στις βροντές και τις λάμψεις των διαδοχικών εκρήξεων, στους ήχους των κυμάτων της θάλασσας, καθώς και στην άγρια μυρωδιά του ανθισμένου θυμαριού που φτάνει στη μύτη σου!
Απλά, πανέμορφα πράγματα δηλαδή,
που σε κάνουν να αισθάνεσαι καλύτερα το μεγαλείο της ζωής.