ΠΡΟΒΛΗΜΑ!

Έχω γλωσσικό πρόβλημα!
Από την μια σκέφτομαι Ελληνικά, από την άλλη πρέπει να εκφράζομαι Εγγλέζικα (ή Αμερικάνικα.)
Αν θέλω να γίνομαι κατανοητός πρέπει να λέω κι εγώ όλα τα “yes”, “you welcome”, “thank you Ms.”...!
Γιατί όμως τόσο μπλέξιμο;

Είναι γλώσσα η οποία κατάκλεψε την Ελληνική (Περίπου εκατό χιλιάδες λέξεις και λήμματα υπολογίζονται Ελληνικά!)

Γιατί άραγε;
Γιατί άραγε έπρεπε η πάλαι ποτέ πάμπλουτη Ελληνική γλώσσα να καταλήξει σε πιθηκισμούς και στα μπάσταρδα Greeklish;

Μήπως παίζω το βλακώδες παιγνίδι μιάς δήθεν ανώτερης ράτσας;

ΕΡΩΤΗΜΑ...

Γιατί ο μοναδικός σκοπός οποιαδήποτε πράξης είναι το χρήμα;
Αυτή είναι η μόνη ουσία της ζωής;
- Το χρήμα;

ΜΙΑ ΕΙΚΟΝΑ...

Λένε ότι μια εικόνα αξίζει χίλιες λέξεις!

Λένε το αντίθετο,

ότι μια λέξη αξίζει όσο χίλιες εικόνες!

Χμμ... Προτιμώ να μένω σιωπηλός...

ΠΡΙΝ ΕΚΑΤΟ ΠΕΡΙΠΟΥ ΧΡΟΝΙΑ...

... Ένα χειμωνιάτικο βράδι, πριν περίπου 100 χρόνια, κάποιες γυναίκες αποφάσισαν να πάνε όλες να κοιμηθούν μαζί στο σπίτι μιανής, καθότι ήταν κοντά στην εκκλησία του Αγίου Αντωνίου (... στα Πηγάδια), ούτως ώστε να προλάβουν να πάνε εκκλησία πρωί-πρωί.
Ήταν αρχές του περασμένου αιώνα, ακόμα δεν υπήρχε ηλεκτρικό φως, τηλέφωνο, ρολόγια!
Κάποια στιγμή τη νύχτα ξυπνάει μια από αυτές και ανοίγει το παράθυρο που ήταν από πάνω της, για να δει αν άρχισε να αχνοφέγγει.
Τίποτα...
- Αρή, ζιντάνι είν' 'κόμη... (ζιντάνι είναι το σκοτάδι στην παλιά Καλύμνικη διάλεκτο)
Ξαπλώνει ξανά και κοιμάται...
Το πράγμα αυτό επαναλήφθηκε αρκετές φορές, μα πάντα η απάντηση ήταν η ίδια:
- Ζιντάνι είν' 'κόμη..
Κάποια στιγμή ακούγεται η καμπάνα της εκκλησίας, απόδειξη ότι η λειτουργία είχε τελειώσει και κόσμος άρχισε να βγαίνει απ' την εκκλησία!
...Μα πως αυτό; Τι έγινε;

Πολύ απλά η γυναίκα δεν άνοιγε το παράθυρο όπως νόμιζε...
Άνοιγε το ... ντουλάπι!

ΜΑΡΜΑΡΩΜΕΝΗ ΒΑΣΙΛΟΠΟΥΛΑ

...Όπως ακριβώς και στη υπόλοιπη Ελλάδα και σ' αυτή τη γωνιά του κόσμου όποια πέτρα και αν σηκώσεις βρίσκεις χιλιάδες ιστορίες από κάτω, εκατομμύρια ανθρώπους να κλαίνε, άλλους να αλλαλάζουν και να άλλους να απορούν. Γιατί κάπως έτσι φτιάχνονται οι σκληρές ανθρώπινες ιστορίες, που περιέχουν φρίκη, πόνο αλλά και γλύκα...
Τα παλιά τα χρόνια η Κάλυμνος ως το 535μ.Χ ήταν ενωμένη με την Τέλεντο! Έγινε ένας σεισμός κι η πρωτεύουσα που βρισκόταν εκεί, (Ποθαία ήταν τ' όνομά της) καταβυθίστηκε και κατακλύστηκε απ' τα νερά της θάλασσας φτιάχνοντας έναν θαλάσσιο δίαυλο 900 μέτρων περίπου. Στις μέρες μας φαίνονται τα σημάδια των καθιζήσεων στα βουνά, στον βυθό της θάλασσας ερείπια, καθώς και ελάχιστα απομεινάρια!

Ο λαός λέει, εξωραϊζοντας την τραγική ιστορία, διάφορα παραμύθια που έχουν περάσει στην παράδοση και όλα τους έχουν ως κοινή συνισταμένη τον οριστικό χωρισμό ενός ζευγαριού μιας βασιλοπούλας και ενός βοσκού, όπως αναφέρει ο μύθος.

Όπως και να 'χει το πράγμα, ξεχωρίζεις την μορφή της βασιλοπούλας σχηματισμένη στα βουνά της Τελέντου, κάθε φορά που αντικρύζεις το νησί ερχόμενος από Πόθια!

--- Κι η ανάσα σου σταματά απο την τόση ομορφιά!

ΑΒΑΣΤΑΧΤΗ ΕΛΑΦΡΟΤΗΤΑ...

Στις μέρες μας η επιβίωση πλέον είναι τόσο ακριβή και δύσκολη, που δεν αφήνει την τέχνη του καθενός από εμάς, να έχει συνέχεια ή ακόμα και δημιουργία!
Ζούμε μιά σκληρή, αναίσθητη καθημερινότητα στερημένη απ' όλες τις ευαισθησίες, όπου το "ΥΠΕΡΕΓΩ" παίζει πλέον τον κυρίαρχο ρόλο!
Όλοι μας γινόμαστε βορρά στον χρόνο, στην ταχύτατη εναλλαγή παραστάσεων, ήχων, πράξεων και κατάπτωση ηθικών αξιών!
Ζώντας σε δήθεν "ΕΛΕΥΘΕΡΕΣ" κοινωνίες όλοι καταλήγουμε να γίνουμε κατά έναν τρόπο ή τον άλλο, εθισμένοι είτε σε κάποιο τεχνητό υποκατάστατο (χρήματος, τσιγάρου, αλκοόλ, ναρκωτικών, θεάματος... κλπ)!

Θες ν' ασχοληθείς με κάποιο πρόβλημα της ζωής, όταν ανακαλύπτεις ότι χιλιάδες άνθρωποι έχουν ασχοληθεί μ' αυτό πριν από σένα και πολλές φορές πιο διεξοδικά!
Κι έτσι τ' αφήνεις να πάνε... Κυκκεώνας!

Τι αλήθεια έχει νόημα;

ΠΑΣΧΑ ΣΤΗΝ ΚΑΛΥΜΝΟ

Σκληρή και άγονη γη η Κάλυμνος γέννησε ανυπότακτο λαό γεμάτο ζωντάνια!

Οι εκρήξεις του δυναμίτη αποτελούν αναπόσπαστο μέρος της ψυχοσύνθεσης κάθε Καλύμνιου. Το έθιμο ξεκίνησε τα παλιά τα χρόνια όταν περίπου τέτοια εποχή έφευγαν τα σφουγγαράδικα όπου οι σφουγγαράδες έκαναν 6-8 μήνες να ξαναδούν τα αγαπημένα τους πρόσωπα έχοντας να αντιμετωπίσουν χίλιους-δυο κινδύνους! Χώρια που ο Καλύμνιος μαθαίνει από μικρός στον δυναμίτη γιατί αποτελεί έναν επικερδή όσο και καταστροφικό τρόπο ψαρέματος...

Μαζεύονται λοιπόν απ' όλες τις γειτονιές και αποτελούν δυο κυρίως ομάδες πάνω στα βουνά, που είναι αμφιθεατρικά της Πόθιας (πρωτεύουσας του νησιού), που έχουν πάρει το όνομα των κυρίως σφουγγαρογειτονιών (“μαράσια” όπως ονομάζονται στην τοπική διάλεκτο) το "μαράσι" του Άγιου Νικόλα και το "μαράσι" του Αγίου Στεφάνου.
Από 'κεί οι Καλύμνιοι χορτάτοι πλέον αφού έχει προηγηθεί το Πασχαλινό τραπέζι, μαζεύονται το απόγευμα της Κυριακής του Πάσχα γιορτάζουν με εκρήξεις που κάνουν τα βουνά να ανατριχιάζουν και να τρίζουν.
Λάμψεις, εκρήξεις και η παρουσία σχεδόν όλης της Καλύμνικης κοινωνίας, καθώς και ένας διάχυτος ηλεκτρισμός που υπάρχει στην ατμόσφαιρα συνθέτουν το σκηνικό της άγριας αυτής παράδοσης.
Τα τελευταία χρόνια άλλωστε έχουνε χρωματίσει το έθιμο αυτό με τ' ανάλογο χρώμα, έχοντας επιβραδύνει την ώρα ενάρξεως του εθίμου, με αποτέλεσμα εκτός απ' τον βροντή που κάνει ο δυναμίτης να είναι ορατή κι λάμψη του συμβάλλοντας έτσι σ' αυτή την γιορτινή ατμόσφαιρα.
Όλη η ένταση κι όλος ο κίνδυνος εκρήγνυνται σε κάτι παμπάλαιες στιγμές όλο λάμψη, ήχο και μυρωδιά αφήνοντας στον καθένα ένα βούισμα στο κεφάλι και στα αυτιά όλο λεβεντιά, επίδειξη και αποκοτιά!

Όλη η συγκρατημένη ομορφιά της Καλύμνου βρίσκεται στην σελήνη που φωτίζει τα βουνά της, στις βροντές και τις λάμψεις των διαδοχικών εκρήξεων, στους ήχους των κυμάτων της θάλασσας, καθώς και στην άγρια μυρωδιά του ανθισμένου θυμαριού που φτάνει στη μύτη σου!
Απλά, πανέμορφα πράγματα δηλαδή,
που σε κάνουν να αισθάνεσαι καλύτερα το μεγαλείο της ζωής.