ΜΑΡΜΑΡΩΜΕΝΗ ΒΑΣΙΛΟΠΟΥΛΑ

...Όπως ακριβώς και στη υπόλοιπη Ελλάδα και σ' αυτή τη γωνιά του κόσμου όποια πέτρα και αν σηκώσεις βρίσκεις χιλιάδες ιστορίες από κάτω, εκατομμύρια ανθρώπους να κλαίνε, άλλους να αλλαλάζουν και να άλλους να απορούν. Γιατί κάπως έτσι φτιάχνονται οι σκληρές ανθρώπινες ιστορίες, που περιέχουν φρίκη, πόνο αλλά και γλύκα...
Τα παλιά τα χρόνια η Κάλυμνος ως το 535μ.Χ ήταν ενωμένη με την Τέλεντο! Έγινε ένας σεισμός κι η πρωτεύουσα που βρισκόταν εκεί, (Ποθαία ήταν τ' όνομά της) καταβυθίστηκε και κατακλύστηκε απ' τα νερά της θάλασσας φτιάχνοντας έναν θαλάσσιο δίαυλο 900 μέτρων περίπου. Στις μέρες μας φαίνονται τα σημάδια των καθιζήσεων στα βουνά, στον βυθό της θάλασσας ερείπια, καθώς και ελάχιστα απομεινάρια!

Ο λαός λέει, εξωραϊζοντας την τραγική ιστορία, διάφορα παραμύθια που έχουν περάσει στην παράδοση και όλα τους έχουν ως κοινή συνισταμένη τον οριστικό χωρισμό ενός ζευγαριού μιας βασιλοπούλας και ενός βοσκού, όπως αναφέρει ο μύθος.

Όπως και να 'χει το πράγμα, ξεχωρίζεις την μορφή της βασιλοπούλας σχηματισμένη στα βουνά της Τελέντου, κάθε φορά που αντικρύζεις το νησί ερχόμενος από Πόθια!

--- Κι η ανάσα σου σταματά απο την τόση ομορφιά!

ΑΒΑΣΤΑΧΤΗ ΕΛΑΦΡΟΤΗΤΑ...

Στις μέρες μας η επιβίωση πλέον είναι τόσο ακριβή και δύσκολη, που δεν αφήνει την τέχνη του καθενός από εμάς, να έχει συνέχεια ή ακόμα και δημιουργία!
Ζούμε μιά σκληρή, αναίσθητη καθημερινότητα στερημένη απ' όλες τις ευαισθησίες, όπου το "ΥΠΕΡΕΓΩ" παίζει πλέον τον κυρίαρχο ρόλο!
Όλοι μας γινόμαστε βορρά στον χρόνο, στην ταχύτατη εναλλαγή παραστάσεων, ήχων, πράξεων και κατάπτωση ηθικών αξιών!
Ζώντας σε δήθεν "ΕΛΕΥΘΕΡΕΣ" κοινωνίες όλοι καταλήγουμε να γίνουμε κατά έναν τρόπο ή τον άλλο, εθισμένοι είτε σε κάποιο τεχνητό υποκατάστατο (χρήματος, τσιγάρου, αλκοόλ, ναρκωτικών, θεάματος... κλπ)!

Θες ν' ασχοληθείς με κάποιο πρόβλημα της ζωής, όταν ανακαλύπτεις ότι χιλιάδες άνθρωποι έχουν ασχοληθεί μ' αυτό πριν από σένα και πολλές φορές πιο διεξοδικά!
Κι έτσι τ' αφήνεις να πάνε... Κυκκεώνας!

Τι αλήθεια έχει νόημα;

ΠΑΣΧΑ ΣΤΗΝ ΚΑΛΥΜΝΟ

Σκληρή και άγονη γη η Κάλυμνος γέννησε ανυπότακτο λαό γεμάτο ζωντάνια!

Οι εκρήξεις του δυναμίτη αποτελούν αναπόσπαστο μέρος της ψυχοσύνθεσης κάθε Καλύμνιου. Το έθιμο ξεκίνησε τα παλιά τα χρόνια όταν περίπου τέτοια εποχή έφευγαν τα σφουγγαράδικα όπου οι σφουγγαράδες έκαναν 6-8 μήνες να ξαναδούν τα αγαπημένα τους πρόσωπα έχοντας να αντιμετωπίσουν χίλιους-δυο κινδύνους! Χώρια που ο Καλύμνιος μαθαίνει από μικρός στον δυναμίτη γιατί αποτελεί έναν επικερδή όσο και καταστροφικό τρόπο ψαρέματος...

Μαζεύονται λοιπόν απ' όλες τις γειτονιές και αποτελούν δυο κυρίως ομάδες πάνω στα βουνά, που είναι αμφιθεατρικά της Πόθιας (πρωτεύουσας του νησιού), που έχουν πάρει το όνομα των κυρίως σφουγγαρογειτονιών (“μαράσια” όπως ονομάζονται στην τοπική διάλεκτο) το "μαράσι" του Άγιου Νικόλα και το "μαράσι" του Αγίου Στεφάνου.
Από 'κεί οι Καλύμνιοι χορτάτοι πλέον αφού έχει προηγηθεί το Πασχαλινό τραπέζι, μαζεύονται το απόγευμα της Κυριακής του Πάσχα γιορτάζουν με εκρήξεις που κάνουν τα βουνά να ανατριχιάζουν και να τρίζουν.
Λάμψεις, εκρήξεις και η παρουσία σχεδόν όλης της Καλύμνικης κοινωνίας, καθώς και ένας διάχυτος ηλεκτρισμός που υπάρχει στην ατμόσφαιρα συνθέτουν το σκηνικό της άγριας αυτής παράδοσης.
Τα τελευταία χρόνια άλλωστε έχουνε χρωματίσει το έθιμο αυτό με τ' ανάλογο χρώμα, έχοντας επιβραδύνει την ώρα ενάρξεως του εθίμου, με αποτέλεσμα εκτός απ' τον βροντή που κάνει ο δυναμίτης να είναι ορατή κι λάμψη του συμβάλλοντας έτσι σ' αυτή την γιορτινή ατμόσφαιρα.
Όλη η ένταση κι όλος ο κίνδυνος εκρήγνυνται σε κάτι παμπάλαιες στιγμές όλο λάμψη, ήχο και μυρωδιά αφήνοντας στον καθένα ένα βούισμα στο κεφάλι και στα αυτιά όλο λεβεντιά, επίδειξη και αποκοτιά!

Όλη η συγκρατημένη ομορφιά της Καλύμνου βρίσκεται στην σελήνη που φωτίζει τα βουνά της, στις βροντές και τις λάμψεις των διαδοχικών εκρήξεων, στους ήχους των κυμάτων της θάλασσας, καθώς και στην άγρια μυρωδιά του ανθισμένου θυμαριού που φτάνει στη μύτη σου!
Απλά, πανέμορφα πράγματα δηλαδή,
που σε κάνουν να αισθάνεσαι καλύτερα το μεγαλείο της ζωής.