ΚΑΛΗ ΜΕΡΑ, ΚΑΛΟ ΒΡΑΔΥ... (αισιόδοξος Καλύμνικος σφουγγαράδικος χαιρετισμός)

Ποτέ άλλοτε η ιστορία ενός τόπου δεν συνδυάστηκε τόσο πολύ με την ιστορία ενός αγαθού! Χρειάζονται ατέλειωτες ώρες για να περιγράψει κανείς τα κομμάτια ενός πολύχρωμου ψηφιδωτού, που αρχίζει κάπως σαν παραμύθι! Παραμυθιού στο οποίο είναι ήδη χαραγμένες οι πάμπολλες φρικιαστικές σκηνές θανάτου που γνωρίζω ή έχω ακούσει!
Σ’ αυτό το πόνημα δεν θα ασχοληθώ μ’ όλους τους πολιτικούς, ιστορικούς και τεχνικούς μαιάνδρους αφού η ιστορία της Καλύμνου είναι σύμφυτη με την ιστορία του σπόγγου και αφετέρου αποφεύγω να σας κουράσω. Η Κάλυμνος χονδρικά λοιπόν σκλαβώθηκε από τους Τούρκους το 1523 (μικρή η παρουσία τους στο νησί, άλλωστε δεν παρουσίαζε γι αυτούς ιδιαίτερο οικονομικό ενδιαφέρον) και απ’ τους Ιταλούς το 1912-1947 (τα περισσότερα δημοτικά κτίρια είναι Ιταλικής νοοτροπίας), οπότε ενσωματώθηκε με την Ελλάδα.
Ας σας διηγηθώ καλύτερα μια ιστορία σαν παραμύθι που αρχίζει κάπως έτσι:
Ξερός και μικρός τόπος η Κάλυμνος μ’ αποτέλεσμα να υπάρχουν λίγα εδάφη που προσφέρονται για καλλιέργεια. Αντίθετα με αυτό το γεγονός, το κατά κεφαλήν εισόδημα των Καλύμνιων ήταν σημαντικά ψηλότερο της υπόλοιπης Ελλάδος αφού αναγκαστικά οι ντόπιοι στραφήκαν στη θάλασσα με την οποία είχαν από τα πανάρχαια χρόνια μια σχέση αγάπης-μίσους! Προϊόντος του χρόνου άρχισαν να μαθαίνουν το σφουγγάρι, δηλαδή από ποια μέρη βγαίνει, ποια είναι τα είδη του και την ειδική επεξεργασία που χρειάζεται για να ‘ρθει να αποκτήσει την τελική του μορφή. Για να είμαστε ακριβείς ποια θα επιλέξουμε εμείς οι άνθρωποι, να ‘ναι η τελική του μορφή.
Ας πάρουμε τα πράγματα απ’ την αρχή όμως…
Ο σπόγγος ή σφουγγάρι είναι γνωστός από την αρχαιότητα, αναφέρεται μάλιστα σε πλήθος αρχαίων κειμένων! Μάλιστα γίνεται ειδική μνεία ακόμη κι από την εποχή του Ομήρου!
- «Στην Οδύσσεια, αναφέρεται το σφουγγάρι, κυρίως για το καθάρισμα των τραπεζιών. Όταν η Αθηνά κατέβηκε στην Ιθάκη, είδε τους μνηστήρες να γλεντοκοπούν και τους υπηρέτες με πολύτρυπα σφουγγάρια τα τραπέζια να καθαρίζουν. Σε άλλο σημείο, ο Οδυσσέας, λέει στον Τηλέμαχο να προστάξει τις γυναίκες τα τραπέζια να καθαρίσουν με νερό και τρυπητά σφουγγάρια.»*
- «Στην Ιλιάδα, αναφέρεται για το πλύσιμο του προσώπου και των χεριών, κυρίως από τον ιδρώτα. Ο Ήφαιστος, σφούγγιξε με ένα σφουγγάρι γύρω-γύρω, το πρόσωπο και τα χέρια του, το δυνατό του σβέρκο και τα τριχωτά του στήθη. (Σ 414-415) Επίσης, παρομοιάζεται η πτώση του τραυματισμένου αρματοδρόμου του Έκτορα, με δύτη που κατεβαίνει στον βυθό.»*
Το σφουγγάρι είναι είδος οργανισμού (μετάζωα) λέγονται, γεννιέται ουσιαστικά απροστάτευτο! Απ’ αυτό το ας πούμε σώμα εκκρίνεται μια ουσία η οποία κατόπιν στερεοποιείται, ένα απ’ τα πολλά είδη που γεννούν κυριολεκτικά το σπίτι τους! Το μαλακό «σπίτι» ή αλλιώς το μαλακό «σώμα» του σφουγγαριού αποτελεί ενός είδους παγίδας για τις θρεπτικές ουσίες και το πλαγκτόν. Αφετέρου οι εκκρίσεις του, σχηματίζοντας πολυδαίδαλους μαιάνδρους αποτελούν έναν πολύτιμο τόπο διαμονής και άμυνας!
Το σφουγγάρι βγαίνει ζωντανό από την θάλασσα κι έχοντας μαύρη γλοιώδη μορφή! Αυτό σημαίνει ότι πρέπει κατ’ αρχήν να απομακρύνουμε κάθε μορφή ζωής για να μην μυρίζει και να υποστεί μια ειδική επεξεργασία και να αποκτήσει τη μορφή που εμείς θέλουμε. Η επεξεργασία αυτή πού είναι συγκεκριμένη αρχίζει από το καΐκι που θα το ψαρέψουν. Το σφουγγάρι όταν βγαίνει είπαμε, είναι μαύρο και γεμάτο από άμμο, πέτρες, θαλάσσιους μικροοργανισμούς, πλαγκτόν κ.ά. Το πατούν στο καΐκι μόλις το βγάλουν προσπαθώντας να το του κάνουν έναν πρόχειρο καθαρισμό από τις ουσίες οι οποίες έχουν γαλακτόμορφη υγρή μορφή και μυρίζουν άσχημα. Κατόπιν μεταφέρονται σ’ άλλα καΐκια πιο μεγάλα, που ονομάζονται «Ντεπόζιτα» που συνήθως μένουν αραγμένα σε ένα απάνεμο κόλπο εκτελώντας χρέη αποθήκης, συνοδεύουν τα σφουγγαράδικα που είναι πιο μικρά κι ευκίνητα. Τα ξαναπατάνε εκεί, τα περνούν σ’ ένα σχοινί και τα ξαναρίχνουν στη θάλασσα για όσο θα χρειαστεί να καθαρίσουν. Εκεί αποθηκεύονται και περιμένουν υπομονετικά να τελειώσει το ψάρεμα να πάρουν τον δρόμο του ταξιδιού για την Κάλυμνο όπου υφίσταντο πιο επίπονη επεξεργασία γνωστή εδώ και χιλιάδες χρόνια δηλαδή, πιο προσεκτικό πάτημα, πλύσιμο στην θάλασσα, ψαλίδισμα, διαλογή, πλύσιμο με διάφορα οξέα αναλόγως το χρώμα που θέλουμε να τους δώσουμε, αμπαλάρισμα, αποθήκευση κ.ά. Τα σφουγγάρια χοντρικά χωρίζονται σε δυο είδη «Άγρια» που δεν ψαρεύονται και «Ήμερα» που ψαρεύονται. Στα ήμερα έχουμε τις διάφορες κατηγορίες: «Φίνο», «Φίνο-Ματαπάς», «Ματαπάς», «Καπάδικο», «Λαγόφυτο» και «Τσιμούχα»…
Η σχέση του Καλύμνιου με την θάλασσα άρχιζε από νεαρότατη ηλικία αφού πολλά παιδιά μαθαίνανε να πλατσουρίζουν πριν καλά-καλά μάθουν να περπατούν! Αποτελούσε δημοφιλέστατα σπορ μεταξύ των πιτσιρικάδων να κάνουν «αναπνοή» για να δουν ποιός θα πάει πιο μακριά ή να «πατώσουν» επιστρέφοντας από τον βυθό με μια φούχτα άμμο! Ανταγωνισμός που έμεινε κατάλοιπο μιας παλιότερης εποχής και συνάμα τρόπος εκγύμνασης!
Πάντως βαρύς κι ανατριχιαστικός ήταν ο φόρος αίματος που πλήρωσαν οι Καλύμνιοι στην θάλασσα. Αφήστε που πάγωναν όταν ψάρευαν σε μεγάλα βάθη! Αμέτρητες φορές συνάντησαν καρχαρίες! Αναφέρω εδώ τρία φρικτά συμβάντα όταν ψάρευαν ακόμα γυμνοί με «σκανταλόπετρα»!
Γύρω στο 1900 στην Κρήτη, ο Μανώλης το «Βολάρι» όπως ήταν το παρατσούκλι του, γυμνός δύτης με σκανδαλόπετρα, δέχθηκε επίθεση, ενός καρχαρία από πίσω και πάνω, όταν ήταν στο βυθό και μάζευε σφουγγάρια! Όταν ξαφνιασμένοι από το τράνταγμα του σχοινιού που συνδέει την βάρκα με τον δύτη τον τράβηξαν πάνω οι σύντροφοί του τι να δουν: Έλειπε το κεφάλι, ο μισός θώρακας και το αριστερό χέρι! Είχε μείνει το δεξί σφιγμένο στο σχοινί! Τέτοιο ήταν το μέγεθος του καρχαρία και ο αιφνιδιασμός του ανθρώπου!
Το 1888 στην Τρίπολη της Λιβύης, ο Γιάννης Τριαντάφυλλος ή Λατάρι επίσης γυμνός δύτης με σκανδαλόπετρα, καθώς πήγαινε στο βυθό κρατώντας μπροστά του την πέτρα κατά το σύστημα των σφουγγαράδων, έπεσε ακριβώς μέσα στο στόμα του! Ο καρχαρίας ξαφνιασμένος από το βάρος της πέτρας έκανε εμετό και έβγαλε πάλι την πέτρα και τον άνθρωπο αιμόφυρτο αλλά ζωντανό! Οι σύντροφοί του ίσα-ίσα που πρόλαβαν να τον τραβήξουν πάνω στην βάρκα μισοπεθαμένο, ενώ ο καρχαρίας τριγύρναγε τρελαμένος απ’ την γεύση και την μυρωδιά του αίματος! Έκτοτε οι Καλύμνιοι σοκαρισμένοι απ’ την ιστορία του τον βάφτισαν με τα παρατσούκλια «Ψαροφαωμένος» ή «σύγχρονος Ιωνάς»! Αλλά τέλος πάντων σώθηκε ο άνθρωπος...
Στα 1904 στην Αγία Ειρήνη της Κρήτης το πλήρωμα της βάρκας ήταν αυτόπτες μάρτυρες της αγωνίας του Νικήτα Σπλαγγούνια. Ήταν ήρεμη η θάλασσα και έβλεπαν τον καρχαρία και τον γυμνό δύτη! Είδαν το όλο περιστατικό ανήμποροι να βοηθήσουν! Προσπάθησαν να τον τραβήξουν, αλλά δεν τα κατάφεραν και έφεραν πάνω μόνο το χέρι του! Ο ένας απ’ τους συντρόφους του και μάλιστα αυτός που κράταγε το σχοινί που ένωνε τον δύτη με την βάρκα πέθανε κι αυτός! Έπαθε σοκ και καρδιακή προσβολή… Σακελλάρης Σουλούνιας ονομαζόταν!
Σε πολλές άλλες περιπτώσεις στις οποίες ούτε ίχνος των ανθρώπων δεν βρέθηκε!
Αλλά τρομοκρατούσε εξ ίσου τους δύτες η λεγόμενη «νόσος των δυτών» που εμφανίστηκε με την ανακάλυψη του σκάφανδρου. Το σκάφανδρο είναι συσκευή (ανακαλύφθηκε το 1913), που την φοράνε οι δύτες και τροφοδοτείται μ’ αέρα από το σκάφος έχει μεγάλα πλεονεκτήματα και μεγάλα μειονεκτήματα. Αναφέρω μερικά απ’ τα πλεονεκτήματα: Παράταση παραμονής του δύτη για περισσότερη ώρα στο βυθό αφού τροφοδοτείται αέρας από το σκάφος , σχετική προστασία απ’ το κρύο, σχετική προστασία απ’ τους θαλάσσιους οργανισμούς! Τα μειονεκτήματα του ήταν ο μεγάλος χρόνος αποπίεσης καθώς και η γνώση που έπρεπε να αποκτήσουν οι σφουγγαράδες για αυτή την νεόδμητη συσκευή, γιατί έπρεπε ανάλογα με το βάθος να αποσυμπιέζονται αργά-αργά. Ο οργανισμός απελευθερώνει άζωτο ανάλογα του βάθους που πάει ο δύτης. Αν δεν γίνει σωστά η αποπίεση τότε ο άνθρωπος παθαίνει την «νόσο των δυτών». Συνηθέστατη ήταν η περίπτωση λάθους ή κακής εκτίμησης, ή πολλές φορές ακόμα και σκόπιμης, με συνέπεια την μόνιμη ή μερική σωματική βλάβη του δύτη ή ακόμα τον θάνατό του!
Αξίζει εδώ να αναφέρω την προσωπική μαρτυρία τριών σφουγγαράδων σε αυτούσια ναυτική διάλεκτο:
Γεώργιος Κυπραίος. Καπετάνιος, 85 χρονών.

« Ήμασταν τέσσερα εξαδέλφια πολύ αγαπημένα. Μεγαλώσαμε από μικρά μαζί και νοιώθαμε σαν πραγματικά αδέλφια. Εγώ, ο Γιώργος Κυπραίος, ο αδερφός μου Παντελής Κυπραίος και τα εξαδέλφια μου, Μανόλης και Μικές Χαλκιδιός, τα Κυπραιάκια και τα Ρουμάκια. Μεγαλύτερος από όλους, ο Μικές, που όλοι τον σεβόμασταν. Από μικροί, ο καθένας με τη δική του γυαλάδικη βάρκα, φεύγαμε και οι τέσσερις για σφουγγαράδικο ταξίδι, όλοι μαζί, μια ομάδα, συνεταιρικά, κουσέρβα, με το σύστημα του ρεβεριζή και του γυμνού δύτη με το σκαντάλι. Το χειμώνα πηγαίναμε με το γυαλί και το καμάκι. Οι βάρκες δεν είχαν μηχανές και ταξιδεύαμε με κουπιά και πανιά. Κάθε Μάιο βάζαμε τις βάρκες μας στις μπρατσέρες και μας πήγαιναν στην Αλεξάνδρεια. Μόλις φτάναμε εκεί, μας κατέβαζαν με τροχαλία και παλάγκο και αρχίζαμε τη δουλειά, η κάθε βάρκα τραβούσε όπου είχε σφουγγάρια μα πάντα όλοι μαζί, μονιάζαμε το βράδυ. Πάνω στην κάθε βάρκα ο κουππάς, το κουππαέλι στα κουπιά, οι καπεταναίοι στο γυαλί και 2-3 βουτηχτάδες. Και οι 4 ήμασταν πολύ έμπειροι καπεταναίοι και έμπειροι γυαλάδες. Αρχίζαμε να γυαλεύουμε το βυθό από το χάραμα, να δούμε σφουγγαρότοπο. Μόλις εντοπίζαμε τα σφουγγάρια στομώναμε κοντάρια στο καμάκι, το ρίχναμε στο βυθό και αγγίζαμε το σφουγγάρι, αν τρυπούσε ήταν ήμερο, αν όχι, άγριο. Αν μπορούσαμε να το φέρουμε πάνω με το καμάκι, το κάναμε, αλλιώς αφήναμε το καμάκι δίπλα στο σφουγγάρι και ο δύτης κατέβαινε βολίδα με την σκανταλόπετρα, το έπιανε, το ξερίζωνε και μαζί όσα άλλα έβρισκε. Ο κουππάς, που τελούσε χρέη κολαουζέρη, του άφηνε λάσκα το σχοινί για να μπορεί να κινιέται στο βυθό. Ο καπετάνιος γυαλάς, μέχρι 20-22 οργιές τον έβλεπε, παραπάνω όχι. Όταν η ανάσα του σφουγγαρά τελείωνε, με το δεξί χέρι, έστριβε το σχοινί 2-3 φορές, έκλεινε τα πόδια του σε στάση προσοχής για να είναι ελαφρύ το σώμα και έπιανε το σχοινί με το ένα του χέρι. Αν τα πόδια του ήταν ανοιχτά, το σώμα του θα ήταν μολύβι και δεν θα μπορούσαν να τον τραβήξουν πάνω εύκολα. Μόλις ο σφουγγαράς έπαιρνε αυτή τη στάση, την ευθύνη τώρα για την ανάδυση την είχε ο κουππάς, που έκανε και τον κολαουζέρη. Βοηθούσε και το κουππαέλι. Οι θέσεις που έπαιρναν για να ανεβάσουν πάνω τον σφουγγαρά, ήταν το κουππαέλι στην πλώρη να κρατά την άκρη του σχοινιού και ο κουπάς μέσα στη βάρκα να βάζει το πόδι του κόντρα, αντιπάτη, για να μην τον πάρει το βάρος του σφουγγαρά στην θάλασσα, και να μαζεύει γρήγορα τα μπόσικα και μόλις το σχοινί φερμάρει, το οποίο είναι περασμένο μέσα από την μικρή εσοχή, τον κάβουρα, για να ελέγχει το τράβηγμα και να έρχεται πάνω σταθερά, τον τραβάει γρήγορα και τον φέρνει στην επιφάνεια, με την βοήθεια και του κουππαελιού. Και οι δύο μαζί σκύβουν πολύ γρήγορα, τον πιάνουν από τους ώμους, τον σηκώνουν και τον βάζουν στη βάρκα, γιατί είναι μισολιπόθυμος και παγωμένος, χωρίς αναπνοή. Παίρνει βαθιά ανάσα, τον πατάμε στο πόδι γιατί είναι παγωμένο, να κυκλοφορήσει το αίμα. Μετά, αυτός σκουπίζεται, καθίζει στον ήλιο να ζεσταθεί και να περιμένει πάλι την σειρά του για την επόμενη βουτιά. Δύσκολη δουλειά, κουραστική. Το βράδυ κάναμε τις ετοιμασίες για το άσπρισμα των σφουγγαριών και μετά ή πηγαίναμε στο ντεπόζιτο να φάμε και να κοιμηθούμε αν ήταν φουρτούνα, ή γυαλώναμε, τραβούσαμε τις βάρκες στην άμμο, ανάβαμε ξύλα σε πρόχειρη παρατσά, μαγειρεύαμε, καθίζαμε όλοι κατάχαμα, να φάμε από μία σκουτέλα, το κάθε πλήρωμα την δική τους, και μετά, βγάζαμε τα στρωμάτσα μας έξω στις πλάτσες ή στην άμμο και παϊρδισμένοι από την κούραση, μας έπαιρνε ο ύπνος, για να ξυπνήσουμε πάλι από τις πέντε το πρωί, να πάρουμε πάνω τα βρεγμένα, να κάνουμε την ετοιμασία των σφουγγαριών. Να τα γδάρουμε, να τα χτυπήσουμε με ξύλο βαγιάς και βρεγμένα να τα βάλουμε στα τσουβάλια, και αμέσως σάρπα και μόλα για δουλειά. Όλο το καλοκαίρι να παλεύουμε μέσα σε μία μικρή, ξύλινη βάρκα, να είμαστε στριμωγμένοι έξι άτομα. Μια μέρα, δίπλα μας, είχε συμιακή βάρκα με βουτηχτές. Ο γυαλάς τους είχε δει στο βυθό, στη ρίζα μιας μεγάλης πέτρας, ένα μεγάλο σφουγγάρι. Έστειλε τον σφουγγαρά κάτω και όπως χαμήλωσε έσκυψε να το ξεριζώσει. Ο ένας του ώμος, δεν καλυβόταν από την πέτρα και ένα μεγάλο ψάρι που παραφύλαγε, τον δάγκωσε και του πήρε κομμάτι από τον ώμο που εξείχε. Από πάνω, τον είδαν με το γυαλί και τον τράβηξαν γρήγορα πάνω, το ψάρι όρμησε να τον αρπάξει, αλλά όπως κουνιόταν η σκανταλόπετρα, χτύπησε το σκυλόψαρο στο στόμα και δεν πρόλαβε να τον φάει. Τον ανέβασαν πάνω, τον πήγαν σε γιατρό και τον γιάτρεψαν. Σε λίγες μέρες, οι δικοί μας, νομίζοντας ότι το ψάρι έφυγε, πήγαν να βγάλουν τα σφουγγάρια. Όταν όμως η βάρκα στάθηκε στο σημείο αυτό, νοιώσαμε τράνταγμα και το ψάρι δάγκωνε τα κουπιά. Έτσι, φύγαμε από εκεί γρήγορα. Στα μισά του Σεπτέμβρη, μας ξανανέβαζαν πάνω στην μπρατσέρα, παίρναμε πορεία και φθάναμε πάλι στην Κάλυμνο. Ξεκουραζόμασταν καμιά εικοσαριά ημέρες, και πάλι όλοι μαζί, φεύγαμε για τα γύρω νησιά, για το υστεροτάξιδο. Αυτή η εποχή είχε γαλήνια θάλασσα. Βγάζαμε σφουγγάρια και κάναμε καλά μεροκάματα. Βγάζαμε και ψάρια και μεζελίκια και στα νησιά που πιάναμε λιμάνι, κάθε βράδυ, τα πουλούσαμε, κάναμε σιρμαγιά και αγοράζαμε φρέσκα τρόφιμα και ψωμί. Πιο πολύ δουλεύαμε με καμάκι γιατί τα νερά είχαν παγώσει ήδη και πάγωναν και οι δύτες στο βυθό. Στην επιφάνεια, και χειμώνα, τα νερά ήταν ζεστά αχνίζανε. Στο βυθό όμως, σε ξύριζε το κρύο, πάγωνες και το αίμα σου σταματούσε. Στα μέσα του Νοέμβρη ερχόμασταν στην Κάλυμνο, πουλούσαμε τα σφουγγάρια, κάναμε Χριστούγεννα και όλες τις γιορτές και μετά τα Φώτα, που ο Χριστός βαπτίστηκε, φεύγαμε για χειμωνιάτικο στις Κυκλάδες, για αστακούς, ψάρια και κταπόδια. Ήτανε καταχείμωνο, το κρύο τσουχτερό, οι καιροί φουρτούνες και μπόρες και χωρίς μηχανή, με κουπιά και πανιά μόνο, και μάλιστα δύο ζευγάρια, ένα μικρό και ένα μεγάλο, απαραίτητα και τα δύο, ώστε αν χάναμε το ένα ζευγάρι κουπιά, να είχαμε να ταξιδέψουμε, να μην μας πνίξει η μπόρα. Γυρίζαμε τόσα μίλια με την δύναμη των χεριών των κουππάδων. Κάθε βράδυ, προσπαθούσαμε να βρούμε βάλα να αράξουμε, να προφυλαχτούμε από απρόσμενη κακοκαιρία. Όλα τα ξαδέρφια, όλη μέρα στο γυαλί, μέσα στην κουμούζα, να γυαλεύουμε το βυθό. Μόλις βλέπαμε σημάδι αστακού, ο κουππάς έπιανε το καμάκι με τα τρία κοντάρια, έβαζε πάνω χταπόδι ακοπάνιστο και το έριχνε στο βυθό πάνω στις τρύπες και οι αστακοί που φοβούνται τα χταπόδια, προσπαθούσαν να φύγουν και αμέσως με τη ειδική αστακοαπόχη τους μαζεύαμε όλους. Τους βάζαμε στα τσουβάλια, στοιβάζοντας τους. Οι βάρκες όμως, μικρές, ο χώρος για ύπνο ελάχιστος, στριμωγμένοι ο ένας πάνω στον άλλο, και τη νύχτα τα τσουβάλια τα κρεμούσαμε με σχοινί στην θάλασσα για να μένει χώρος να κοιμηθούμε. Όταν ο καιρός ήταν βροχερός, βάζαμε το πανί σαν τέντα, να τρέχουν τα νερά, όμως μας έβρισκαν και μας έκαναν μούσκεμα, όλους και τα στρωμάτσα και τις κουβέρτες και μέχρι να ξημερώσει, παγώναμε στο κρύο. Όλοι φορούσαμε μάλλινες φανέλες κατάσαρκα, απ’ έξω κόντρα-φανέλες, πλεγμένες με τρίχα της κατσίκας, από κάτω μάλλινα μακριά σώβρακα και παντελόνια τσόχινα, και απ’ έξω τις πατατούκες, και στην κεφαλή μας σκούφο μάλλινο, που φαινόντουσαν μόνο τα μάτια μας. Το πρωί, όλα βρεγμένα. Αλλάζαμε, τα βάζαμε να ξεραθούν, το ίδιο και τα στρωμάτσα μας, που πολλές φορές δεν στέγνωναν και κοιμόμασταν πάνω τους αναγκαστικά. Γι’ αυτό όλοι οι θαλασσινοί έπασχαν από βρογχικά και ήταν η αιτία που πέθανε ο πατέρας σου, σε ηλικία 70 χρονών. Εκτός από αστακούς, βγάζαμε και χταπόδια, που τα μελώναμε και τα τσουβαλιάζαμε. Βγάζαμε και ψάρια και τα πουλούσαμε στα νησιά, αλλά όταν περνούσε καράβι για τον Πειραιά, τα στέλναμε εκεί στην ιχθυόσκαλα. Αν όμως το καράβι αργούσε να περάσει, οι αστακοί βρεγμένοι άντεχαν και πέντε μέρες, τα ψάρια δεν άντεχαν. Τότε τα ξεντερίζαμε και τα παστώναμε και γεμίζαμε τσουβάλια. Το ίδιο και τους αστακούς, τους κάναμε λιαστούς και όλα αυτά, τα μελά χταπόδια, τις αστακονορές και τα παστά ψάρια, τα φέρναμε και τα πουλούσαμε στην Κάλυμνο. Μετά την πούληση, βάζαμε κάτω τα έξοδα και ότι περίσσευε τα μοιραζόμασταν όλοι μεταξύ μας. Και οι τέσσερις βάρκες, ήμασταν με μερδικό. Όλοι μας με κόπο, τθαμάχι, αγωνία, βγάζαμε το ψωμί το τυραννισμένο για την οικογένεια και τα παιδιά μας. Στο χειμωνιάτικο, αν βρίσκαμε σφουγγάρι στο βυθό, προσπαθούσαμε να το καμακώσουμε και να το φέρουμε πάνω, αν όμως δεν μπορούσαμε να το ξεκολλήσουμε τότε καλοπιάναμε τον σφουγγαρά και εκείνος, αν και παγωμένη η θάλασσα, βουτούσε και το ξερίζωνε. Στο χειμωνιάτικο το πλήρωμα δεν έπαιρνε πλάτικα, έτσι αν ήθελε βουτούσε, αν δεν ήθελε δεν μπορούσες να το αναγκάσεις. Τέλη Φλεβάρη, γυρίζαμε στην Κάλυμνο και αρχίζαμε τις ετοιμασίες για το μεγάλο καλοκαιρινό ταξίδι. Τραβούσαμε τις βάρκες στις γλίστρες, τις ξύναμε, να στεγνώσουν, τις μπογιατίζαμε μέσα έξω, περνούσαμε φαρμάκι και τις ρίχναμε στη θάλασσα, αλλά μέχρι να φύγουμε, πηγαίναμε μονοήμερα και φέρναμε μεζελίκια, ψάρια ακταπόδια, λίγα σφουγγαράκια και κάναμε το χαρτζιλίκι μας, σπούσαμε καθημερινά έξοδα.»
· Γυαλί= σωλήνας που έχει στην άκρη του τζάμι. Χρησιμεύει στην κατόπτευση της θάλασσας
· Κουσέρβα= όλοι μαζί
· Ρεβεριτζής= αυτός που κράταγε το σχοινί που συνέδεε την βάρκα με τον δύτη
· Σκαντάλι ή Σκανταλόπετρα= πελεκημένη πλακουτσωτή, τρυπημένη πέτρα για να περνά το σχοινί. Το βάρος της ποικίλει από 10-15 κιλά.
· Αντιπάτη= Αντίσταση
· Παρατσά= εστία μαγειρέματος
· Πλάτσες= βράχια
· Παϊρδισμένοι= αποκαμωμένοι
· Τθαμάχι= αγανάκτηση από την κοπιαστική δουλειά
· Πλάτικα= προκαταβολή

Σισώης Γιώργος (πιασμένος δύτης)
« Όταν χτυπήθηκα από την νόσο των δυτών, έμεινα ανάπηρος με ένα ξύλινο μπαστούνι να με στηρίζει. Για να επιβιώσω, να ζήσω την οικογένειά μου άνοιξα ένα ουζερί στην Αστυπάλαια. Αυτό όμως, με έπνιγε. Είχα μάθει μια ζωή από μικρός να ταξιδεύω παρέα με τη θάλασσα και την αλμύρα της, να πιάνω λιμάνια, να γνωρίζω ανθρώπους. Στο ουζερί ένοιωθα φυλακισμένος και δυστυχισμένος, ένοιωθα χωρίς ανάσα. Μια μέρα έσπασα όλα τα τραπέζια και τις καρέκλες, έφτιαξα μετά το ένα και έκατσα να σκεφτώ. Δεν μπορούσα χωρίς την μεγάλη μου αγάπη την θάλασσα. Τα παράτησα όλα και ξαναγύρισα σ’ αυτή. Ξανάγινα σφουγγαράς και συνεχίζω μέχρι σήμερα και νοιώθω ελεύθερος, χαρούμενος, ευτυχισμένος»
Λευτέρης Χαλκίτης (εν ζωή, 59 ετών)
Γεννήθηκε στην Ρόδο, Χαλκίτικης καταγωγής. Παντρεύτηκε και ζει στην Κάλυμνο πλέον και παίρνει σύνταξη 390 ευρώ! Όταν θα τους εγκριθεί το Ε.Κ.Α.Σ θα παίρνει και άλλα 200-250! Για να ζήσει διατηρεί ουζερί στην Πόθια… Τώρα μπαρκάρει ως «οστρακο-αλιεύς» στο Αιγαίο! Σημειωτέον ότι είναι υγιής, υπερκινητικός και πολύ ζωντανός!
«Σκληρή δουλειά του σφουγγαρά! Στην αρχή έπεφτα κι εγώ με σκάφαντρο, τα τελευταία χρόνια ρεβέρα (αυτόνομη κατάδυση με μπουκάλες). Κανείς δεν υπάρχει εν ενεργεία πλέον! Ήρθε κι αυτή η αρρώστια ξανά και μας έδωσε την χαριστική βολή,. Σαπίζει το σφουγγάρι και βρωμά! Σκύλους (καρχαρίες) είδα αμέτρητες φορές! Να από δω μέχρι την πόρτα… Και βέβαια τους φοβάμαι! Έχω φτάσει βουτιά 78 μέτρα…άμα δεν το έχει κανείς στα γονίδια του αποκλείεται να μπορέσει να κάνει αυτή τη δουλειά! Ξέρω να τρίβω πιασμένους ανθρώπους μαλακά στην αρχή και σκληρά στο τέλος. Να, σε μια σκάφη πλυσίματος, ένα σκαμνί και ένα πιάτο λάδι! Αλλά παίρνει πολύ χρόνο αυτή η δουλειά! Το παν είναι να μην σταθούν οι φυσαλίδες στην σπονδυλική στήλη… Γιατί τότες μένει ανάπηρος ο άνθρωπος!»
************************
Αρκετοί παράλυτοι χτυπημένοι απ’ την νόσο των δυτών τριγυρνούσαν στο νησί τα παλιότερα χρόνια και στην χειρότερη των περιπτώσεων ήταν ανήμποροι να εργασθούν ή στην καλύτερη εργαζόντουσαν στην επεξεργασία του σπόγγου. Είναι και οι περιπτώσεις αυτών που από υπερηφάνεια και μεράκι ή επειδή δεν γνώριζαν άλλη δουλειά, ξαναγύριζαν στο επάγγελμα του σφουγγαρά!
Ελάχιστοι πλέον απόμαχοι σφουγγαράδες έμειναν πια! Δεν είναι καθόλου εύκολη υπόθεση να παίζεις κάθε μέρα την ζωή σου κορώνα-γράμματα λείποντας απ’ το σπίτι σου 6-7 μήνες! Ο μόχθος τους για να βγάλουν τον επιούσιο πέρασε στην ιστορία! Από αυτούς έμεινε ο μύθος τους, η τυραννία και το αντριλίκι!

Θοδωρής Ελευθερίου

http://www.greenapple.gr/

ΚΛΙΜΑΤΙΚΗ ΑΛΛΑΓΗ...

Posted on Πέμπτη, 15 Οκτωβρίου 2009 by BUTTERFLY

Καλημερα!Η φετινη Blog Action Day, θεσμος εδω και τρια χρονια στην μπλογκοσφαιρα, ειναι αφιερωμενη στην κλιματικη αλλαγη. Ειναι η δευτερη φορα που οι μπλογκερς ανα τον κοσμο φερνουν στο προσκηνιο θεματα οικολογικα, αφου και το 2007 η μερα αυτη ηταν αφιερωμενη στο περιβαλλον.Τι ειναι ομως τελικα αυτη η κλιματικη αλλαγη που τοσο συχνα ακουμε; Στη βικιπαιδεια την οριζει ως εξης:Με τον όρο κλιματική αλλαγή αναφερόμαστε στη μεταβολή του παγκόσμιου κλίματος και ειδικότερα σε μεταβολές των μετεωρολογικών συνθηκών που εκτείνονται σε μεγάλη χρονική κλίμακα. Τέτοιου τύπου μεταβολές περιλαμβάνουν στατιστικά σημαντικές διακυμάνσεις ως προς τη μέση κατάσταση του κλίματος ή τη μεταβλητότητά του, που εκτείνονται σε βάθος χρόνου δεκαετιών ή περισσότερων ακόμα ετών. Οι κλιματικές αλλαγές οφείλονται σε φυσικές διαδικασίες, καθώς και σε ανθρώπινες δραστηριότητες με επιπτώσεις στο κλίμα, όπως η τροποποίηση της σύνθεσης της ατμόσφαιρας. Στη Σύμβαση-Πλαίσιο των Ηνωμένων Εθνών για τις Κλιματικές Μεταβολές (UNFCC), η κλιματική αλλαγή ορίζεται ειδικότερα ως η μεταβολή στο κλίμα που οφείλεται άμεσα ή έμμεσα σε ανθρώπινες δραστηριότητες, διακρίνοντας τον όρο από την κλιματική μεταβλητότητα που έχει φυσικά αίτια[1].Ξερουμε λοιπον επισημα οτι η κλιματικη αλλαγη ειναι ανθρωπογενης και οχι αποτελεσμα της φυσικης εξελιξης και των φυσικων διεργασιων, οπως εχουμε ακουσει συχνα να λεγεται τελευταια. Τι σημαινει ομως αυτο; Με ποιες δραστηριοτητες εχουμε επιφερει αυτη την αλλαγη; Πως επηρεαζεται η ζωη μας; Τι συνεπειες εχει και ποτε θα γινουν αντιληπτες; Υπαρχει πραγματι λογος για τοσο μεγαλη ανησυχια;;
-ΑΙΤΙΑ
Η κυρια δραστηριοτητα που ευθυνεται για την αλλαγη στο κλιμα ειναι η καυση ορυκτων καυσιμων, οπως ο λιθανθρακας και το πετρελαιο. Κατα την καυση εκλυονται στην ατμοσφαιρα τα γνωστα σε ολους "αερια του θερμοκηπιου", τα οποια, ακριβως οπως δηλωνει το ονομα τους, μετατρεπουν τη γη σε θερμοκηπιο, επηρεαζοντας την ατμοσφαιρα, μεγαλωνοντας την τρυπα του οζοντος, το οποιο σε φυσιολογικες συνθηκες μας προστατευει απο τις βλαβερες συνεπειες του ηλιου, οδηγωντας τελικα σε αλλαγες στη θερμοκρασια, εκδηλωση ακραιων καιρικων φαινομενων κτλ.
-ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ
Συμφωνα με ερευνα του ΟΗΕ το 2007, τα βασικα αποτελεσματα της κλιματικης αλλαγης θα ειναι η αυξηση της θερμοκρασιας του πλανητη απο 1,1 εως 6,4 βαθμους Κελσιου, η αυξηση της εκδηλωσης τυφωνων και αλλων ακραιων φαινομενων εως και 66%, η ανοδος της σταθμης των ωκεανων απο 18 εως 59%, ποσοστο το οποιο μπορει να αγγιξει το 88% σε περιπτωση που λιωσουν οι παγοι της Ανταρκτικης και της Γροιλανδιας και μεγαλες περιοδοι εντονης ξηρασιας.Πολλοι επιστημονες μαλιστα, χαρακτηριζουν την εκθεση αυτη υπεραισιοδοξη, αφου στα 2 χρονια που εχουν μεσολαβησει, ηδη οι αλλαγες συντελουνται με ρυθμους ταχυτερους απο τους προβλεπομενους.
-ΣΥΝΕΠΕΙΕΣ
Οι συνεπειες απο αυτες τις αλλαγες στη ζωη μας ειναι και θα ειναι τραγικες.Η αυξηση της μεσης θερμοκρασιας του πλανητη σε συνδυασμο με τις περιοδους ξηρασιας, θα δημιουργησουν μια αποπνικτικη και αφορητα ζεστη κατασταση, επικινδυνη για οσους εχουν καρδιακα η αναπνευστικα προβληματα, αλλα και ανυποφορη για οσους δεν εχουν, με θερμοκρασιες που θα ξεπερνουν τους 40 βαθμους Κελσιου!Η μολυνση του αερα απο τα εκλυομενα αερια θα οδηγησει σε περισσοτερα καρδιακα και αναπνευστικα προβληματα. Ολα αυτα ειναι ενας φαυλος κυκλος. Καθως οι ανθρωποι δεν θα αντεχουν την τοση ζεστη και ξηρασια, θα χρησιμοποιουν ολο και μερισσοτερο κλιματισμο. Η χρηση του κλιματισμου ομως αυξανει την εξωτερικη θερμοκρασια, καθως εκπεμπει θερμοτητα προς τα εξω και η λειτουργια του γινεται με ηλεκτρισμο, ο οποιος κατα βαση παραγεται απο τη χρηση ορυκτων καυσιμων!!!Η ανοδος στη σταθμη της θαλασσας θα εξαφανισει ολοκληρα νησια η παραθαλασσιους οικισμους. Αυτο θα εχει ως αποτελεσμα, να χαθουν πολλες ανθρωπινες ζωες και στη συνεχεια να δημιουργηθει ενα τεραστιο ρευμα περιβαλλοντικων μεταναστων, που θα πρεπει να απορροφηθουν και να ζησουν σε αλλες λιγοτερο επικινδυνες περιοχες. Ηδη ο κινδυνος ειναι ορατος σε περιοχες οπως η Μαλαισια, οι Φιλιππινες κτλ.Η αυξηση των ακραιων καιρικων φαινομενων, οπως τυφωνες, καταιγιδες, τσουναμι κτλ, θα οδηγησει και παλι στο να χαθουν πολλες ανθρωπινες ζωες. Ολοι θυμομαστε το καταστροφικο τσουναμι στην Ταϋλανδη το 2005, τον τυφωνα Κατρινα στην Νεα Ορλεανη το 2005, με πολυαριθμους νεκρους και τραυματιες. Το πληγμα στις οικονομιες των χωρων που θα χτυπηθουν απο τετοια φαινομενα θα ειναι τεραστιο, ενω και παλι θα υπαρξει μεγαλο ρευμα περιβαλλοντικων μεταναστων.Το δε λιωσιμο των παγων, περα απο τις συνεπειες στον πληθυσμο της γης, στη σταθμη της θαλασσας και στην οικονομια, θα επιφερει αλλαγες στην πανιδα, καθως ζωα οπως η πολικη αρκουδα θα εξαφανιστουν. Ηδη πολλα ειδη ζωων κινδυνευουν με εξαφανιση, καθως δεν μπρουν να επιβιωσουν στις υψηλες θερμοκρασιες και στη μολυνση του περιβαλλοντος.Οσον αφορα μαλιστα στη χωρα μας, η Ελλαδα κιολας εχει αρχισει να επηρεαζεται απο την κλιματικη αλλαγη. Το ευκρατο μεσογειακο κλιμα τα τελευταια χρονια εχει αρχισει να μετατρεπεται σε τροπικο, με μεγαλες περιοδους ζεστης και ξηρασιας και καταρρακτωδεις βροχοπτωσεις το χειμωνα. Η μεση θερμοκρασια αυξανεται κατα 2 βαθμους Κελσιου και αναμενεται απο τις βροχοπτωσεις η ανοδος της σταθμης της θαλασσας εως και 18 εκατοστα εως το 2030!!!! Περιοχες οπως η Θεσσαλονικη και η Κρητη ειναι απο τις πιο ευαλωτες της Μεσογειου. Οι δε περιοχες του καμπου, οπως η ανατολικη Πελοποννησος και η Θεσσαλια, θα επηρεαστουν πολυ και οικονομικα, αφου θα επηρεαστουν οι καλλιεργειες!
-ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΤΙ ΓΙΝΕΤΑΙ;;;
Αυτο ειναι το βασικοτερο ερωτημα. Το να βρουμε τα αιτια, τις συνεπειες και τα αποτελεσματα της κλιματικης αλλαγης, ειναι σημαντικο, αλλα αχρηστο, αν δεν χρησιμοποιησουμε τη γνωση αυτη για να αναστρεψουμε αυτη την αρρωστη κατασταση.Το μεγαλυτερο παραμυθι ειναι πως ο πλανητης κινδυνευει! Ο πλανητης ειναι ενας οργανισμος ζωντανος, ηταν ζωντανος και παρεμεινε ζωντανος εδω και δισεκατομμυρια χρονια. Ο ανθρωπος κινδυνευει. Να χαθει και να εξαφανιστει απο την ιδια του την απληστια. Οταν θα εχουν βυθιστει οι μισες περιοχες, οταν θα πεθανει μεγαλο μερος του πληθυσμου απο την πεινα και τις αρρωστιες, οταν ο πλανητης θα εχει υπερθερμανθει τοσο, ωστε δεν θα ειναι κατοικησιμος για το ανθρωπινο ειδος, τοτε απλα ο ανθρωπος θα εξαφανιστει οπως τοσα και τοσα ειδη ανα τους αιωνες και ο πλανητης θα αναγεννηθει, απαλλαγμενος απο το παρασιτο της ανθρωπινης δραστηριοτητας. Αυτη ειναι η ταπεινη μου αποψη. (Οχι επιστημονικα τεκμηριωμενη, βασισμενη ομως στην δυανατοτητα της φυσης να διατηρει μια ισορροπια, αυξομειωνοντας κατα καιρους τους πληθυσμους των διαφορων ειδων αναλογα με τις αναγκες της, βασισμενη στην ιδια την δυναμη και τη σοφια της φυσης! Ειναι κουτο να νομιζουμε οτι μπορουμε να επιβληθουμε σε κατι παντοδυναμο...)Μπορουμε να το προλαβουμε ομως! Με προσοχη στο τι και ποσο καταναλωνουμε, με στροφη στις πρασινες μορφες ενεργειας, λεγοντας οχι στη σπαταλη των φυσικων πορων, λεγοντας οχι στην αλογιστη αναπτυξη, λεγοντας ναι στην περιβαλλοντικη εκπαιδευση, λεγοντας ναι σε ολες τις μεγαλες προκλησεις, που μας καλουν να επιστρεψουμε σε εναν πιο φυσικο και λιγοτερο καταναλωτικο τροπο ζωης.Πρεπει να ξεκινησουμε ο καθενας απο το σπιτι του, τον εαυτο του, τη διατροφη του, τις καθημερινες του συνηθειες, την ανακυκλωση, την οικονομια. Στη συνεχεια, πρεπει να απαιτησουμε πιο συλλογικα πλεον τη δραση απο τους ιθυνοντες, απο τα κεντρα ληψης αποφασεων, για μια πιο ορθη περιβαλλοντικη πολιτικη.Το βασικοτερο ολων ομως ειναι να αλλαξουμε νοοτροπια, να αποκτησουμε οικολογικη συνειδηση! Δεν πειραζει αν δεν οδηγουμε το SUV των 2000 κυβικων, αλλα το AYGO των 1400! Δεν πειραζει αν δεν παιρνουμε το αυτοκινητο για να βγουμε για ποτο η καφε! Δεν πειραζει αν δεν τρωμε κρεας 6 φορες την εβδομαδα, αλλα 2-3 (που εκτος απο ανθυγιεινο, η καταναλωση βοδινου κρεατος αυξανει κατα πολυ λογω μεταφορικων εξοδων την καυση πετρελαιου)! Δεν πειραζει γενικοτερα να στερηθουμε καποια απο ολα αυτα τα ανουσια πραγματα που μας εχουν μαθει να θεωρουμε ουσιωδη, ωστε να γινουμε πιο ανθρωπινοι, να ερθουμε σε επαφη με την πιο φυσικη πλευρα μας, να δωσουμε κατι καλυτερο στα παιδια μας!

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ...

Του Γιάννη Χ. Παπατζανή 15/11/2003


"Hellenic Quest " λέγεται ένα πρόγραμμα ηλεκτρονικής εκμαθήσεως της Ελληνικής που το CNN άρχισε να διανέμει παγκοσμίως και προορίζεται σε πρώτο στάδιο για τους αγγλόφωνους και ισπανόφωνους.Η μέθοδος διδασκαλίας συνίσταται στην προβολή πληροφοριών στην οθόνη του Η/Υ με ταυτόχρονη μετάδοση ήχου και κινούμενης εικόνας.Το πρόγραμμα παράγεται από τη μεγάλη εταιρία Η/Υ "Apple", της οποίας Πρόεδρος Τζον Σκάλι είπε σχετικώς: «Αποφασίσαμε να προωθήσουμε το πρόγραμμα εκμαθήσεως της Ελληνικής επειδή η κοινωνία μας χρειάζεται ένα εργαλείο που θα της επιτρέψει ν' αναπτύξει τη δημιουργικότητά της να εισαγάγει καινούριες ιδέες και θα της προσφέρει γνώσεις περισσότερες απ' όσες ο άνθρωπος μπορούσε ως τώρα να ανακαλύψει».Με άλλα λόγια πρόκειται για μια εκδήλωση της τάσεως για επιστροφή του παγκόσμιου πολιτισμού στο πνεύμα και τη γλώσσα των Ελλήνων.Άλλη συναφής εκδήλωση: Οι Άγγλοι επιχειρηματίες προτρέπουν τα ανώτερα στελέχη να μάθουν Αρχαία Ελληνικά «επειδή αυτά περιέχουν μια ξεχωριστή σημασία για τους τομείς οργανώσεως και διαχειρίσεως επιχειρήσεων».Σε αυτό το συμπέρασμα ήδη οδηγήθηκαν μετά από διαπιστώσεις Βρετανών ειδικών ότι «Η Ελληνική γλώσσα ενισχύει τη λογική και τονώνει τις ηγετικές ικανότητες.Γι' αυτό έχει μεγάλη αξία, όχι μόνο στην πληροφορική και στην υψηλή τεχνολογία, αλλά και στον τομέα οργανώσεως και διοικήσεως». Αυτές οι ιδιότητες της Ελληνικής ώθησαν το Πανεπιστήμιο Ιρβάιν της Καλιφόρνια να αναλάβει την αποθησαύριση του πλούτου της. Επικεφαλής του προγράμματος τοποθετήθηκαν η γλωσσολόγος -Ελληνίστρια- Μακ Ντόναλι και οι καθηγητές της ηλεκτρονικής Μπρούνερ και Πάκαρι. Στον Η/Υ «Ίβυκο» αποθησαυρίστηκαν 6 εκατομμύρια λεκτικοί τύποι της γλώσσας μας όταν η Αγγλική έχει συνολικά 490.000 λέξεις και 300.000 τεχνικούς όρους δηλαδή ως γλώσσα είναι μόλις το 1/100 της δικής μας. Στον «Ίβυκο» ταξινομήθηκαν 8.000 συγγράμματα 4.000 αρχαίων Ελλήνων και το έργο συνεχίζεται.Μιλώντας γι' αυτό ο καθηγητής Μπρούνερ είπε: «Σε όποιον απορεί γιατί τόσα εκατομμύρια δολάρια για την αποθησαύριση των λέξεων της Ελληνικής απαντούμε: Μα πρόκειται για τη γλώσσα των προγόνων μας. Και η επαφή μας μ' αυτούς θα βελτιώσει τον πολιτισμό μας».Οι υπεύθυνοι του προγράμματος υπολογίζουν ότι οι ελληνικοί λεκτικοί τύποι θα φθάσουν στα 90 εκατομμύρια, έναντι 9 εκατομμυρίων της λατινικής. Το ενδιαφέρον για την Ελληνική προέκυψε από τη διαπίστωση των επιστημόνων πληροφορικής και υπολογιστών ότι οι Η/Υ προχωρημένης τεχνολογίας δέχονται ως «νοηματική» γλώσσα μόνον την Ελληνική. Όλες τις άλλες γλώσσες τις χαρακτήρισαν «σημειολογικές».«Νοηματική γλώσσα» θεωρείται η γλώσσα στην οποία το «σημαίνον» δηλαδή η λέξη και «το σημαινόμενο» δηλαδή αυτό που η λέξη εκφράζει,(πράγμα, ιδέα, κατάσταση) έχουν μεταξύ τους πρωτογενή σχέση. Ενώ «σημειολογική» είναι η γλώσσα στην οποία αυθαιρέτως ορίζεται ότι το α? «πράγμα» (σημαινόμενο) εννοείται με το α? (σημαίνον).Με άλλα λόγια, η Ελληνική γλώσσα είναι η μόνη γλώσσα της οποίας οι λέξεις έχουν «πρωτογένεια», ενώ σε όλες τις άλλες, οι λέξεις είναι συμβατικές, σημαίνουν κάτι απλά επειδή έτσι συμφωνήθηκε μεταξύ εκείνων που την χρησιμοποιούν. Π.χ στην Ελληνική, η λέξη ενθουσιασμός = εν-Θεώ, γεωμετρία = γη +μετρώ, προφητεία = προ + φάω, άνθρωπος = ο άναρθρων (ο αρθρώνων λόγο).Έχουμε δηλαδή αιτιώδη σχέση μεταξύ λέξεως-πράγματος, πράγμα ανύπαρκτο στις άλλες γλώσσες. Τα πιο τέλεια προγράμματα «Ίβυκος», «Γνώσεις» και «Νεύτων» αναπαριστούν τους λεκτικούς τύπους της Ελληνικής σε ολοκληρώματα και σε τέλεια σχήματα παραστατικής, πράγμα που αδυνατούν να κάνουν για τις άλλες γλώσσες. Και τούτο διότι η Ελληνική έχει μαθηματική δομή που επιτρέπει την αρμονική γεωμετρική τους απεικόνιση. Ιδιαιτέρως χρήσιμα είναι τα ελληνικά προσφύματα τηλέ-, -λάνδη, μίκρο -, μέγα-, σκοπό, -ισμός, συν- κ.λ.π.Οι ηλεκτρονικοί υπολογιστές θεωρούν την Ελληνική γλώσσα «μη οριακή», δηλαδή ότι μόνο σ' αυτή δεν υπάρχουν όρια και γι' αυτό είναι αναγκαία στις νέες επιστήμες όπως η Πληροφορική, η Ηλεκτρονική, η Κυβερνητική και άλλες. Αυτές οι επιστήμες μόνο στην Ελληνική γλώσσα βρίσκουν τις νοητικές εκφράσεις που χρειάζονται, χωρίς τις οποίες η επιστημονική σκέψη αδυνατεί να προχωρήσει.Γι' αυτούς τους λόγους οι Ισπανοί ευρωβουλευτές ζήτησαν να καθιερωθεί η Ελληνική ως η επίσημη της Ευρωπαϊκής Ένωσης διότι το να μιλά κανείς για Ενωμένη Ευρώπη χωρίς την Ελληνική είναι σα να μιλά σε έναν τυφλό για χρώματα.

ΚΑΛΑ ΜΠΑΝΙΑ...

Μήνας διακοπών ο Αύγουστος...

ΣΗΜΕΙΑ ΤΩΝ ΚΑΙΡΩΝ (Μέρος 2)

Προσωπική μαρτυρία της Καλλιόπης!
-----------------------------------------------------

Παίρνω κι εγώ τηλέφωνο σε πρακτορείο και ζητώ εισιτήριο για Κάλυμνο για τις 10 Ιουλίου.
Δεν έχει μου λέει η κοπέλα
"Για 11 τότε.. "
"Ούτε "μου λέει
"Για 12...."
"Όχι" μου ξαναλέει.
Βρε μήπως δεν κατάλαβα καλά, σκέφτομαι...μήπως δεν έχει διαθέσιμα εισιτήρια...
"Όχι κοπέλα μου, καράβι δεν έχει!" μου λέει εκνευρισμένη με την επιμονή μου...
-----------------------------------------------------

Τι να πω εγώ...

ΤΟ ΑΙΣΧΟΣ...

Προχθές στις 4:00-4:30 βγήκα για καφέ. Ζέστη είχε ακόμη και πολύ ησυχία...
Τέλος πάντων παράγγειλα το καφεδάκι μου, το άφησα να κρυώσει, όπως συνηθίζω, όταν άκουσα από πίσω μου ένα δυνατό και συνεχές κορνάρισμα!
Ήταν μια άδεια νταλίκα που κατέβαινε φουλαριστή στον παράδρομο κι ήθελε να μπει στον παραλιακό κύριο δρόμο!

Σαφώς και δεν έκοψε ταχύτητα, ως όφειλε!
Σαφώς και δεν έδωσε καμμία προτεραιότητα ως όφειλε, σε πεζούς κι αμάξια!
Σαφώς συνέχισε να κορνάρει και να τρέχει, μέχρι που πέρασε, ώρα κοινής ησυχίας με ταχύτητες που δεν τις σηκώνουν τα στενά μας δρομάκια!
- Έλεος...

Πονηριά ένεκα ώρας και δήθεν "μαγκιά" του "επαγγελματία" οδηγού!
Τα σχόλια δικά σας...

ΑΠΑΓΟΡΕΥΣΗ ΚΑΠΝΙΣΜΑΤΟΣ...

Μάλιστα! Καλοκαιριάτικα… χμμ… Μέσα στην ζέστη! Τώρα που σιγά-σιγά αρχίζουν όλοι να φεύγουν διακοπές! Πονηρά και ύπουλα! Αμ… θα μας περάσουν και άλλους τέτοιους νόμους, που θα δείχνουν δουλοπρέπεια και υποταγή!

Επομένως δεν έχουμε τίποτα να ζηλέψουμε από τους άσπονδους «Φίλους» μας τους «Δήθεν» ανώτερους Αμερικάνους και Ευρωπαίους, με την Φασιστική νοοτροπία.
Είμαστε πλέον ώριμοι! Είμαστε πλέον ίδιοι με αυτούς! Αλήθεια σας το λέω!
Σε όλα τα υπόλοιπα τους μοιάσαμε π.χ. Στους καθαρούς και ασφαλείς δρόμους, στα άνετα κτίρια, στα χίλια-δυο προβλήματα που κάνουμε πως δεν ακούμε που βράζουνε, ίδια ήσυχα ρομπότ που περιμένουν την ημερομηνία λήξης!
«Νόμος του Κράτους» λέει, και πίσω απ’ αυτόν τον βαρύγδουπο τίτλο, κρύβονται όλα τα δεινά που μας περιμένουν. Ανεργία, Ασφαλιστικό, Ανέχεια… Για να μην προχωρήσω στο «Β», «Γ» και ούτω κάθε εξής… Μα τι λένε οι άνθρωποι! Έχετε προσπαθήσει καμιά μέρα να διασχίσετε έναν δρόμο;
Βλέπετε απ’ το κακό χάλι ενός οδοστρώματος από τις χιλιάδες λακκούβες μέχρι τα γυαλιστερά-γρήγορα αμάξια, τις μηχανές και την απαράδεκτη αγωγή των οδηγών;
«Νόμος του Κράτους» λέει!
Αλλά ποιανού Κράτους…
Αυτού που έχει προνοήσει για όλα τ’ άλλα σημαντικά μας προβλήματα;
- Παιδεία, Υγεία, Δημόσια Κτίρια…

Για ποια ζωή να παλέψεις;
Αυτή που καθημερινά εξανδραποδίζεται,
από το αδηφάγο οικονομικό πρόβλημα,
από την αηδιαστική «ενημέρωση»,
από τις ανόητες διαφημίσεις,
από την δήθεν δημοσιογραφία,
από τους ηλίθιους ανταγωνισμούς (θεμιτούς και μη),
από την ήδη υπάρχουσα γενική απαξίωση;

Ουαί υμίν Γραμματείς και Φαρισαίοι!
Που δήθεν κόπτεσθαι για την Δημόσια Υγεία…
Στους δύσκολους και πονηρούς καιρούς που ζούμε προσφέρουμε όπλα για καταπίεση και μέσα εκβιασμού προς όφελος του Κράτους!

Μα φτωχό μου Κράτος:

Δεν θέλω κανείς να νοιάζεται για μένα!
Δεν θέλω κανείς να μου λέει το σωστό ή το λάθος!
Δεν θέλω την προστασία κανενός!
Έλεος!

«Καλύτερα μιας ώρας,
ελεύθερη ζωή,
παρά σαράντα χρόνια,
σκλαβιά και φυλακή»
ΡΗΓΑΣ ΦΕΡΑΙΟΣ

Καμαρώστε δημοκρατία Κυρίες και Κύριοι.
Καμαρώστε την στεντόρεια φωνή των κομμάτων. Γιατί άραγε σιωπούν όλα;
Καμαρώστε περιθωριοποίηση ανθρώπων.

Εδώ έχουμε εκατομμύρια προβλήματα από την αλλαγή της ατμόσφαιρας, μέχρι την εκπομπή εκατομμυρίων βλαβερών για την υγεία ρύπων, μέχρι την κατανάλωση μεταλλαγμένων προϊόντων, τους μάρανε τώρα το τσιγάρο!

Έχω μια ιδέα!
Να φτιάξουμε δυο ομόσπονδα κράτη!
Ένα για καπνίζοντες και ένα για μη καπνίζοντες. Να υπόκεινται όλοι σε έλεγχο με κάμερες για να εξακριβωθεί το που ακριβώς ανήκουν.
Έτσι μόνο εξασφαλίζουμε την «καθαρότητα» του Κράτους…
Χώρια που προσφέρουμε δουλειά στους μισούς Έλληνες που θα παρακολουθούν τους άλλους μισούς!

Έλεος… Μνήσθητί μου Κύριε!

Αν δημιουργηθεί ένα κόμμα «Ελευθέρων Καπνιστών» θα είμαι ο πρώτος που ασυζητιτί θα το ψηφίσω.
είτε καπνίζω…είτε δεν καπνίζω!

ΣΗΜΕΙΑ ΤΩΝ ΚΑΙΡΩΝ (Μέρος 1)

Νησί 17000 κατοίκων!
Πρωτεύουσα επαρχίας!
Κάποιους παλιότερους καιρούς,

έσφυζε από ζωή,

με δυό-τρία,

δρομολόγια την ημέρα!

Με την πάροδο του χρόνου,

αντί όμως,

ν' αυξηθούν οι θαλάσσιες συγκοινωνίες,

ακολούθησαν φθίνουσα πορεία,

ευθυγραμμιζόμενες,

κι αυτές με την παγκόσμια,

οικονομική κρίση!

Οι περισσότεροι συνανθρωποί μας,

και ειδικότερα οι νέοι και νέες,

σπρώχνονται στην ανεργία και την ανέχεια,

και πολλοί απ' αυτούς,

στην μετανάστευση,

εξαιτίας κάποιων ανθρώπων,

που διαθέτουν,

απαστράπτουσα βλακεία κι ιδιοτέλεια,

(τους οποίους εξυπηρετεί η ανθρώπινη δυστυχία),

οδηγούμαστε με μαθηματική ακρίβεια,

στον οικονομικό μαρασμό,

και την συρρίκνωση!

Λες και οι κάτοικοι του νησιού της Καλύμνου,

δεν πληρώνουν φόρους,

δεν υπηρετούν στρατιωτική θητεία,

δεν είναι Έλληνες πολίτες!

ΤΙ ΝΤΡΟΠΗ!

ΓΙΑΝΝΗΣ Δ. ΓΕΡΑΚΗΣ

Παραθέτω ένα απόσπασμα απ' το συγκλονιστικό βιβλίο "Σφουγγαράδικες Ιστορίες" του Γιάννη Δ. Γεράκη:

Υπότιτλος: Από την Κάλυμνο του 1900

ΕΝΩΣΗ ΚΑΛΥΜΝΙΩΝ ΑΤΤΙΚΗΣ 1999

(...Στις 21 του Αγίου Κωνσταντίνου και της Αγίας Ελένης είχαμε αργία και ήμεθα αραγμένοι σε μιαν ακρογιαλιά πολύ όμορφη που είχε κι ένα σπήλαιο και έτρεχε από μέσα το νερό κρυσταλλένιο. Εκεί περάσαμε όλη την ημέρα μας και την άλλη μέρα πρωϊ, βγήκαμε στη δουλειά. Δουλέψαμε ως το μεσημέρι περίπου και βρίσκαμε σφουγγαράκια. Κατόπιν ο μεγάλος όγκος των πλοίων με τον Γανίτη πάντα επικεφαλής, άλλαξαν δουλεύοντας κατεύθυνσι, έστριψαν πίσω προς ανατολάς. Εμείς, το δικό μας καϊκι, ξεκόψαμε πιο πέρα από το κύριο σώμα της αρμάδας, μαζί με μια άλλη βάρκα μέναμε ακόμα στο ίδιο μέρος και δουλεύαμε.

Έξαφνα, κι ενώ έτυχε να είμαι εγώ στο νεπέτι, από την βάρκα σήκωσαν ένα κοντάρι μ' ένα πανί και ακούσαμε τις φωνές τους που μας φώναζαν "Ψάρι-Ψάρι!" Εγώ ετοιμαζόμουν να βουτήξω μα ένας από τους παληούς σφουγγαράδες μου φωνάζει, "Πάρε το σκαντάλι σου μέσα!", αυτό και έκαμα.

Ο καιρός ήταν γαλήνη κι η βάρκα που μας έκαμνε το σινιάλο, ενώ η αρμάδα απομακρυνόταν, ήρχετο προς το μέρος με τα κουπιά, αλλά μέσα στην βάρκα αυτή ήτανε όλοι έξαλλοι, δεν ήξεραν τι έκαναν σαστισμένοι, άλλοι φώναζαν, άλλοι έκλαιαν - Τι συμβαίνει; ρωτούμε.

"Μας έφαγε τον άνθρωπο, τον Μανώλη το Βολάρι, ένα ψάρι" ήταν η απάντηση.

Εν τω μεταξύ πλησίασε η βάρκα. Ήταν ο καπετάν Γιώργης ο Κασιώτης. Και σαν πλησίασε η βάρκα κοντά μας είδαμε ένα κομμάτι κρέας πάνω στη πλώρη, συγκεκριμένα είδαμε δύο πόδια κι ένα κομμάτι πλευρό με το αριστερό χέρι, δηλαδή έλειπε το κεφάλι, το δεξί χέρι και το περισσότερο μέρος του θώρακος. Και άρχισε ο Καπετάνιος, ο καπετάν Γιώργης ο Κασιώτης να μας διηγήται το τρομερό δυστύχημα.

Ήτανε βουτηγμένος ο μακαρίτης ο Μανώλης, το Βολάρι, έτσι τον λέγανε, μια και ήταν πραγματικά κοντός και στρογγυλός. Είχε πατώσει, και σε λίγο ο καπετάνιος που ήτανε μέσα στην κομούζα, δηλαδή εκείνη την τρύπα της βάρκας, και κρατούσε στο χέρι του το σκαντάλι και τον ψάρευε, ένοιωσε ένα δυνατό τράβηγμα του σχοινιού, βίαιο, που δεν έμοιαζε με το τσίμπημα, αλλά ούτε και ώρα του ήτανε του σφουγγαρά να τσιμπήση. Πάντως άρχισαν αμέσως να τον τραβούν επάνω, τους έκαμε δε εντύπωση που δεν ήτανε τόσο βαρύς όσο έπρεπε να είναι, δεν ήταν τελείως άδειο το σκαντάλι. Κι απορούσαν για το τι άραγε συμβαίνει;

Κι ως το τραβούσαν το σκαντάλι με ορμή όπως πάντα, πετάχτηκε πάνω στην κουπαστή (μιά και δεν είχε ζωντανό άνθρωπο πάνω να κουμαντάρη) η σκανταλόπετρα, μαζί με το κομμάτι το κρέας του μακαρίτη, δηλαδή τα δύο πόδια με το αριστερό πλευρό και το αριστερό χέρι με τη γάσα.

(Η γάσα είναι ψιλό σχοινάκι, μήκους περί τους 80 πόντους, που στο ένα της άκρο είναι ενωμένη με ένα σιδερένιο κουλούρι. Και μέσα από το κουλούρι αυτό περνά το σκαντάλι -το σχοινί- και η άλλη άκρη της γάσας έχει μια θηλιά που την περνά ο βουτηχτής μέσα στο αριστερό του χέρι. Κι έτσι ενώνει η γάσα τον βουτηχτή με το σκαντάλι, ώστε εν περιπτώσει και συμβεί κάτι στον βουτηχτή, ζάλη π.χ. ή αν τύχη να παρασυρθεί από τα ρέματα όταν παρατήσει χάμω την σκανταλόπετρα για να βγάλει ένα δύσκολο σφουγγάρι, να μην χάνει το σκαντάλι - έτσι η γάσα του εξασφαλίζει την επαφή του με το σκαντάλι χωρίς να είναι δεμένος μ' αυτό. Ώστε να μπορεί να βγάλει τη γάσα απ' το χέρι του και να ελευθερωθεί. Γι' αυτό υπάρχει και η θηλειά).

Τότε λοιπόν όταν τον έβγαλαν επάνω, όλα εξηγήθηκαν μόνα τους. Ο μακαρίτης ο Μανώλης καθώς ευρισκόταν στον πάτο και κύτταζε, πασπάτευε για σφουγγάρι σκυφτός με την πέτρα στην αριστερή μασχάλη, του επετέθη το θηρίο από πάνω και δεξιά. Πρωτοφανές ήταν αυτό, τα σκυλλόψαρα αυτά, οι Καρχαρίες, που έχουν το στόμα τους από το κάτω μέρος της κεφαλής τους, δεν τους είναι εύκολο να αρπάξουν το θύμα τους όταν βρίσκεται στον πυθμένα. Το αρπάζουν είτε στα πάνω είτε στα κάτω όταν το θύμα αιωρείται.

Σ' αυτή την περίπτωσι, τον άρπαξε όταν ο μακαρίτης βρισκότανε κάτω, και το τέρας έβαλε μέσα στο στόμα του το κεφάλι, το δεξί χέρι και ένα μέρος του θώρακος, μέχρι εκεί που έφτανε το αριστερό χέρι του θύματος που αγκάλιαζε την πέτρα. Γι' αυτό όταν έκλεισε το τρομερό του στόμα κι έφθασαν τα δόντια του στην πέτρα, που δεν μπορούσε βέβαια να την κόψη, λασκάρισε κι έφθασε ως εκεί που τέλειωνε η πέτρα, και τον έκοψε. Έμειναν τα ίχνη των τρομερών δοντιών του πάνω στην πέτρα χαραγμένα, όπως συμβαίνει και στους μαστόρους τους πελεκάνους που πελεκούνε τις πέτρες με τα εργαλεία τους...)

Ουδέν σχόλιον...

ΕΚ ΤΟΥ ΠΛΗΣΙΟΝ...

- Μια εξίσωση από κολοκύθια που βράζουν χωρίς κανένα προορισμό είναι η ζωή. Αμέτε να μετρηθείτε, αχθοφόροι του ονόματός σας.


τάδε έφη Οδυσσέας Ελύτης

ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΜΕΝΟΣ... (ΕΚΤΑΚΤΟ)

Ο Θάνατος απέκτησε ανθρώπινη Μορφή!

Απέκτησε την μορφή ενός απολίστου, άξεστου, αμόρφωτου, ανθρωπόμορφου κτήνους, που κρύβεται πλέον από όλους και προσπαθεί να δικαιολογήσει τ' αδικαιολόγητα! Όπου σε μια στιγμιαία παρόρμηση, θυμήθηκε όσα του είχαν διδάξει και εκτέλεσε κανονικότατα έναν άλλο άνθρωπο! Και ποιές θα είναι πιθανότατα οι δικαιολογίες του;
- Προσπάθησε να μου επιτεθεί ή μου επετέθει...
- Πυροβόλησε αλλού...
- Κρατούσε καρδόνι...
ΚΑΙ ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΦΑΝΤΑΣΤΑΣΤΩ ΤΙ ΑΛΛΟ!

Αυτόν τον εξ επαγγέλματος ΒΛΑΚΑ ΚΑΙ ΚΟΜΠΛΕΞΙΚΟ θα δικάσεις; Και να πάλι οι φασαρίες και να πάλι οι φωτιές και να τα έκτροπα κι απ' τις δύο μεριές!
Ποιός την πληρώνει; Ο ΑΠΛΟΣ ΠΟΛΙΤΗΣ...

Από την άλλη μεριά οι αντεξουσιαστές ή όπως τους αρέσει να αυτοαποκαλούνται, οι οποίοι έχουν κάνει τα μύρια όσα σε βάρος του πολίτη, ΤΩΡΑ έχουν δίκηο! Και να οι φασαρίες, και να οι φωτιές, και να τα ΜΑΤ, και να οι βιαιοπραγίες κι απ' τις δυό μεριές!... Όλοι κυττάν να δράσουν στο όνομα της δικής τους δικαιοσύνης.
Ποιός την πληρώνει; Ο ΑΠΛΟΣ ΠΟΛΙΤΗΣ...

Η κατάσταση έχει πλέον ξεφύγει από κάθε έλεγχο...Με τους μαθητές να φωνάζουν! Η χώρα να βρίσκεται σε κατάσταση διάλυσης! Ένας μύλος δηλαδή! Η βία αναπαράγει την βία!
Και ποιός είμαι εγώ που θα μιλήσω για σεβασμό της ανθρώπινης αξιοπρέπειας;
- ΤΙ ΕΙΠΕΣ; ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ;

- ας γελάσω!

ΚΑΤΑΣΚΕΥΑΣΤΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΜΠΟΥΖΟΥΚΙΟΥ...

Από κατασκευαστική άποψη τα μπουζούκια μπορούν να έχουν διαφορές μεταξύ τους όχι μόνο στον αριθμό των χορδών αλλά και σε άλλα χαρακτηριστικά, π.χ. μήκος μάνικου, πλάτος, ύψος, βάθος του ηχείου ή σκάφους, το πλάτος των ξύλινων φετών του σκάφους. Τις διαφορές αυτές καθορίζει ο κατασκευαστής που με την εμπειρία του και ανάλογα με τον ήχο που θέλει να βγάζει το όργανο, τροποποιεί τα λειτουργικά στοιχεία του για να πετύχει πιο οξύ, πιο βαθύ ή πιο βαρύ ήχο.
Το μέγεθος και το είδος του ηχείου παίζουν ρόλο στην τονικότητα του οργάνου ενώ το μήκος του μάνικου, και κατ' επέκταση των χορδών, δίνουν τη διαφορά στην τονικότητα του οργάνου. Εννοείται ότι κάθε μήκος μάνικου έχει διαφορετικό πλάτος τάστων αφού όλα τα μπουζούκια έχουν τον ίδιο αριθμό τάστων. Μεγάλη σημασία στον ήχο έχει και η ποιότητα των ξύλων από τα οποία είναι κατασκευασμένο το όργανο. Για την κατασκευή του σκάφους θεωρείται ότι καλύτερα ξύλα είναι της μουριάς, της απιδιάς, της κερασιάς, της ακακίας, της φτελιάς κι ακολουθούν της καρυδιάς, του πλάτανου, της καστανιάς. Το ξύλο του σκάφους πρέπει να είναι συμπαγές, ιδιότητα που έχουν εκείνα τα ξύλα που προέρχονται από δέντρα βραδείας ανάπτυξης. Το καπάκι του σκάφους πρέπει να είναι από κέδρο ή έλατο (κατά προτίμηση ερυθρελάτη) και να είναι, αν είναι δυνατόv, μονοκόματο. Το καπάκι είναι που παίζει τον κύριο ρόλο στον ήχο γιατί αυτό πάλλεται και ενισχύει και παρατείνει τους παλμούς των χορδών. Στην ποιότητα του ήχου παίζει ρόλο ο λούστρος και η επεξεργασία του λουστραρίσματος. Καλύτερος είναι ο φυσικός λούστρος από γομαμαλάκκα που είναι περασμένος με το χέρι σε πολλά στρώματα, με τον παραδοσιακό τρόπο. Έτσι οι επιφάνειες των ξύλων γίνονται πιο συμπαγείς και πιο ανακλαστικές, πέρα από το καλύτερο αισθητικό αποτέλεσμα. Το μάνικο πρέπει να είναι από πολύ ξερό και σκληρό ξύλο για να μη σκευρώσει κι απομακρύνει τις χορδές από την ταστιέρα, οπότε το όργανο γίνεται φάλτσο και δυσκολόπαιχτο. Για να το πετύχουν αυτό οι οργανοκατασκευαστές χρησιμοποιούν διάφορες τεχνικές κι ο καθένας έχει τα δικά του μυστικά. Μπορεί κανείς να βάλει μέσα στο μάνικο μια μεταλλική βέργα που αυξάνει την αντοχή στο σκεύρωμα αλλά προσθέτει πολύ βάρος. Τέτοιας κατασκευής είναι τα λεγόμενα "βιομηχανικά" μπουζούκια. Το καλύτερο ξύλο για μάνικο είναι το σφενδάμι, η φτελιά και η καρυδιά. Η πλάκα που κάθεται πάνω στο μάνικο και σ' αυτήν σφηνώνονται τα συρμάτινα τάστα πρέπει να είναι πολύ σκληρό, συμπαγές, ανθεκτικό ξύλο αλλά και όμορφο. Τα καλύτερα για αυτή τη θέση είναι ο έβενος, ο παλίσανδρος, το πυξάρι και η τριανταφυλιά, ανάλογα με το χρώμα που θέλουμε να έχει η ταστιέρα (ο έβενος μαύρο, ο παλίσανδρος κοκκινιάρικο σκούρο, η τριανταφυλλιά καστανοκόκκινο με όμορφα νερά και το πυξάρι ανοιχτόχρωμο). Τέλος έρχονται τα διακοσμητικά στοιχεία που προσθέτουμε στο μπουζούκι. Αυτά, όσο πιο πολλά είναι, τόσο ο ήχος γίνεται πιο μουντός. Γι' αυτό θα ακούσετε τον καλύτερο ήχο από τα λιτά μπουζούκια, πιο καθαρό και πιο "καμπανάτο". Μπορεί, βέβαια, ένα μπουζούκι να έχει διακοσμητικά από φυσικά υλικά (ξύλο, σεντέφι, ελεφαντόδοντο, ταρταρούγα) και να είναι και "πλουμιστό" και καθαρόηχο. Αυτό έγκειται στη μαστοριά του κατασκευαστή.
Ξακουστός κατασκευαστής ήταν ο περιβόητος Ζοζέφ που έφτιαξε μπουζούκια για τους μεγαλύτερους καλλιτέχνες. Λέγεται ότι το πρώτο τετράφωνο το έφτιαξε αυτός, στις αρχές της δεκαετίας του 1950, κατά παραγγελία και υποδείξεις του Μανώλη Χιώτη.
Ένα ξεχωριστό είδος τρίχορδου μπουζουκιού, με πολύ βαθύ και μακρύ αλλά στενής επιφάνειας καπακιού, που βγάζει έναν ιδιαίτερο ήχο, είναι το γόνατο. Γόνατο έπαιζε ο μεγάλος Στράτος Παγιουμτζής στην "τετράδα του Πειραιώς", την πρώτη ρεμπέτικη κομπανία που ίδρυσε ο Μάρκος Βαμαβακάρης όπως προαναφέρεται.
Άλλο είδος, πάλι τρίχορδο, είναι το μισομπούζουκο ή μεσομπούζουκο. Αυτό έχει μικρότερο ηχείο που το σχήμα του είναι σχεδόν ημισφαίριο (κι όχι αχλαδόσχημο) και το μάνικό του είναι λίγο κοντύτερο (έχει μήκος χορδών 60 ή 62 εκατοστά).

ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΜΠΟΥΖΟΥΚΙΟΥ...

Από το τέλος του 19ου αιώνα το μπουζούκι άρχισε να εξαφανίζεται σταδιακά από την ελληνική δημοτική μουσική και, όταν σχηματίσθηκαν τα δύο βασικά ορχηστικά σχήματα, η κομπανία στην στεριανή Ελλάδα (κλαρίνο, βιολί, λαγούτο, σαντούρι) και η ζυγιά στα νησιά (βιολί-λαούτο ή βιολί-λύρα), το μπουζούκι έμεινε εκτός. Από εδώ και πέρα όμως ξεκίνησε μια νέα ακμή. Στο 2ο μισό του 19ου αιώνα ανιχνεύονται οι ρίζες του ρεμπέτικου τραγουδιού, το οποίο άρχισε να αποδίδεται με τη συνοδεία μπουζουκιού, αλλά όχι αποκλειστικά, όπως έγινε αργότερα. Στα 1935 σχηματίσθηκε η πρώτη επαγγελματική ρεμπέτικη κομπανία (το συνηθισμένο σχήμα με δύο μπουζούκια, μια κιθάρα κι ένα μπαγλαμά ή και παραλλαγές). Στην κομπανία συμμετείχαν ο Μάρκος Βαμβακάρης,που έπαιζε μπουζούκι και τραγουδούσε, ο Στράτος Παγιουμτζής που τραγουδούσε κυρίως, ο Ανέστης Δελιάς που έπαιζε μπουζούκια, κιθάρα και τραγουδούσε, και ο Γιώργος Μπάτης που έπαιζε μπαγλαμά και τραγουδούσε. Το ρεμπέτικο, αυτό το μουσικό είδος ταυτίσθηκε με το μπουζούκι και το όργανο αυτό τελειοποιήθηκε και αξιοποιήθηκε στα χέρια μεγάλων εκτελεστών ανάμεσα στους οποίους ήταν οι Βαμβακάρης, Τσιτσάνης, Παπαϊωάννου, Χιώτης, Μητσάκης και πολλοί άλλοι. Η μεγάλη αλλαγή στην τεχνική του μπουζουκιού έγινε από τον Μανώλη Χιώτη, που εισήγαγε το τετράχορδο μπουζούκι με το σύγχρονο κούρδισμα, στη δισκογραφία και στο πάλκο τη δεκαετία του 1950. Το τετράχορδο, ως πιο πολυφωνικό, δίνει τη δυνατότητα για περισσότερες και πιο πλούσιες συγχορδίες ενώ, επειδή έχει περισσότερες χορδές, διευκολύνει τον εκτελεστή να παίζει τις κλίμακες κάνοντας μικρότερες διαδρομές στην ταστιέρα με τα δάχτυλα του αριστερού χεριού

ΚΑΤΑΓΩΓΗ ΤΟΥ ΜΠΟΥΖΟΥΚΙΟΥ...

Ορισμένοι μελετητές θεωρούν ότι προέρχεται από την τουρκική μουσική παράδοση. Οι περισσότεροι όμως δέχονται την τουρκική προέλευση μόνο της ονομασίας, ενώ θεωρούν το όργανο ένα είδος μετεξέλιξης της αρχαιοελληνικής πανδούρας. Σύμφωνα με αυτή την άποψη, το μπουζούκι που κατέχει πρωταγωνιστικό ρόλο στη λαϊκή ορχήστρα, έχει σχήμα, διαστάσεις και διάταξη χορδών, ίδια περίπου εδώ και χιλιάδες χρόνια. Πέρασε από τους αρχαίους Έλληνες στους Βυζαντινούς, επέζησε στην Τουρκοκρατία και η άνθησή του στις μέρες μας πέρασε πρώτα από μια περίοδο αμφισβήτησης στις αρχές του αιώνα. Οι παραλλαγές αυτού του αρχαίου οργάνου ήταν αρκετές μέσα στα χρόνια της ζωής του και είχε τα ονόματα πανδούρα ή πανδουρίδα, τρίχορδον, ταμπουράς, θαμπούρα, ταμπούριν, ψαλτήριον, μπουζούκι και πολλά άλλα ακόμη με τα οποία ονομάζονταν και άλλα μικρότερα ή μεγαλύτερα όργανα της ίδιας οικογένειας, των ταμπουράδων. Στην πραγματικότητα ήταν απλώς μικροτροποποιήσεις και παραλλαγές του ίδιου βασικού οργάνου, του ταμπουρά. Ο μουσικολόγος και κριτικός Φοίβος Άνωγειανάκης περιγράφει την πορεία του ταμπουρά και την ιστορία του ονόματός του ως τις μέρες μας. Για τη βυζαντινή εποχή οι πηγές είναι πολλές, καθώς η πανδούρα και το κανονάκι, ήταν από τα βασικότερα όργανα για τη διδασκαλία της βυζαντινής εκκλησιαστικής μουσικής, όπως τονίζει ο αρχιεπίσκοπος Χρύσανθος στο βιβλίο του για την βυζαντινή μουσική.

ΜΠΟΥΖΟΥΚΙ...

Το Μπουζούκι είναι λαουτοειδές έγχορδο λαϊκό μουσικό όργανο, με αχλαδόσχημο αντηχείο (σκάφος) από επιμήκεις ξύλινες λουρίδες, τις ντούγιες, και μακρύ βραχίονα, το μπράτσο ή μάνικο με κλειδιά στην άκρη για το χόρδισμα (κούρδισμα). Κατά μήκος του βραχίονα υπάρχουν λεπτά μεταλικά ελάσματα, κάθετα προς τον επιμήκη άξονα του βραχίονα, που σφηνώνονται σε μία λεπτή σχισμή και λέγονται τάστα. Τα διαστήματα ανάμεσα στα τάστα, οριοθετούν την απόσταση του ημιτονίου.
Διαθέτει τρεις ή τέσσερις διπλές, και σε ορισμένες περιπτώσεις μονές, χορδές τις οποίες χτυπά ο μουσικός με ένα μικρό πλήκτρο την πένα. Αρχικά το μπουζούκι έφερε τρία ζεύγη μεταλλικών χορδών κουρδισμένες σε τόνους ΡΕ-ΛΑ-ΡΕ (υπάρχουν επίσης αναφορές για επτάχορδα ή και οκτάχορδα τριφωνικά μπουζούκια πάλι σε χόρδισμα ΡΕ-ΛΑ-ΡΕ, με τη διαφορά ότι η μπάσα ΡΕ και άλλοτε και η ΛΑ αποτελούνταν από 3 χορδές), ενώ αργότερα απέκτησε τέταρτο ζεύγος και κούρδισμα ΝΤΟ-ΦΑ-ΛΑ-ΡΕ (πάλι ανά ζεύγος). Παλιότερα τα κουρδίσματα (ντουζένια) άλλαζαν ανάλογα με τον μουσικό δρόμο (μακάμ) της εκτελούμενης μελωδίας. Οι τρόποι αυτοί διατηρήθηκαν μέχρι τον μεσοπόλεμο και χάθηκαν σταδιακά, οριστικά δε με την επικράτηση του τετράχορδου. Σύμφωνα με τον αείμνηστο Άκη Πάνου, μπουζούκι είναι μόνο το τρίχορδο ενώ το άλλο, το τετράχορδο, το ονόμαζε ο ίδιος τετράφωνο.

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ (1)

ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ

Η ΜΕΤΡΗΣΗ ΤΗΣ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΣ ΤΗΣ ΓΗΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΕΡΑΤΟΣΘΕΝΗ...

Tην 12η μεσημβρινή του θερινού ηλιοστασίου στην αιγυπτιακή πόλη Aσουάν, ο ήλιος βρίσκεται ακριβώς πάνω από τον παρατηρητή. Tα αντικείμενα δεν έχουν σκιά και το φως του ήλιου πέφτει κάθετα μέσα σε πηγάδι. Παρατηρώντας τις σκιές στην Aλεξάνδρεια, που βρίσκεται βορειότερα από το Aσουάν, ο Eρατοσθένης, βιβλιοθηκάριος της βιβλιοθήκης της Aλεξάνδρειας τον 3ο αιώνα π.X., διαπίστωσε ότι διέθετε όλες τις αναγκαίες πληροφορίες για να υπολογίσει την περιφέρεια της Γης, την οποία μέτρησε σε 250.000 στάδια, απόκλιση μόλις 5% από το πραγματικό μέγεθος. Mια εντυπωσιακή επίδοση, αν αναλογισθεί κανείς τα πενιχρά τεχνικά μέσα της εποχής του. Kάτι ακόμη σημαντικότερο: Mια επιβεβαίωση της σφαιρικής φύσης του πλανήτη μας, σε μια εποχή όπου κυριαρχούσε η ιδεοληψία της επίπεδης Γης.

ΑΚΡΟΠΟΛΙΣ...

Άποψη του Παρθενώνα από την μεριά του Θησείου

---------------------------------------------------------------------------------

Τι να πεις βλέποντας τέτοιο θέαμα!

Το ανθρώπινο ετούτο οικοδόμημα είναι λες, μέρος του τοπίου!

Απ' τις ελάχιστες φορές που,

η ανθρώπινη κατασκευαστική παρέμβαση,

δεν επιβάρυνε το περιβάλλον... Ίσα-ίσα το στόλισε!

Έφτασε ως τις μέρες μας σημείο δόξας,

πολύχρωμων άλλων καιρών,

να στέκει ακόμα ερείπιο ξεσκισμένο,

από τον χρόνο και τις βάρβαρες επεμβάσεις!

(βλέπε Morossini, Elwin)

Η ανρώπινη ματαιοδοξία δένονται με την πολυτέλεια,

και με λίγες ανάλαφρες λιτές γραμμές,

καταφέρνουν να υπογραμμίσουν,

την τελειότητα της κατασκευής!

Φτιάχθηκε πριν από 2400 χρόνια περίπου!

Η απλότης που οδηγεί στο μεγαλείο!

- Άραγε 1000 χρόνια μετά,

τι θά 'χουν οι όποιοι απόγονοί μας,

να καμαρώνουν από τις ζωές μας;

ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΤΑ ΠΑΡΑΞΕΝΑ...

@ Οι γιατροί της Καλιφόρνια βρήκαν τον μπελά τους με μια ηλεκτρονική συσκευή που μεταμόσχευαν σε ανθρώπους με ειδικές ανάγκες, με σκοπό να τους βοηθά να σηκώνονται από το κρεβάτι.Εκτός των άλλων, ένας 52χρονος ασθενής παραπονέθηκε πως η συσκευή τον σήκωνε από το κρεβάτι του κάθε φορά που ο γείτονάς του άνοιγε το γκαράζ με το τηλεχειριστήριο…
(Πηγή: Εφημερίδα Los Angeles Times, 31/5/95)

@ Ένας τραπεζικός ταμίας στο Μπουένος Άιρες φτερνίστηκε κατά τη διάρκεια της δουλειάς του και χτύπησε κατά λάθος με το κεφάλι του το πληκτρολόγιο του computer, «στέλνοντας» 600.000 αγγλικές λίρες σε έναν άγνωστο τραπεζικό λογαριασμό τον οποίο δεν μπόρεσε να ξαναβρεί.

(Πηγή: Εφημερίδα Independed on Sunday, 9/9/97)

ΟΥΡΑΝΟΣ...

Το πρώτο πράγμα που αντιλαμβάνεται κανείς μόλις σηκώσει το βλέμμα του προς τον νυχτερινό ουρανό είναι τα αστέρια. Μερικές χιλιάδες από αυτά είναι ορατά με τα γυμνά μάτια. Στις πόλεις, βέβαια, δεν είναι ορατά τόσα πολλά παρά μονάχα τα πιο λαμπρά. Ωστόσο, τα πιο λαμπρά από τα αστέρια είναι και τα πιο ενδιαφέροντα. Γιατί; Διότι ενώνοντάς τα με φανταστικές γραμμές σχηματίζουν τους πασίγνωστους αστερισμούς όπως η Μεγάλη Αρκτος και ο Λέων! Το πιο συναρπαστικό κομμάτι της παρατήρησης δια γυμνού οφθαλμού είναι, ίσως, να μπορεί κανείς να αναγνωρίζει τα πιο λαμπρά αστέρια με τα ονόματά τους και να αναγνωρίζει τους αστερισμούς τους οποίους σχηματίζουν.

Πλανήτες

Οι πιο πολλοί όταν τους δουν στον ουρανό θα τους περάσουν για απλά αστέρια. Ωστόσο, με λίγη προσοχή ξεχωρίζουν από το χαρακτηριστικό τους ότι δεν τρεμοπαίζουν όπως τα υπόλοιπα αστέρια. Οι πιο λαμπροί από τους πλανήτες, μάλιστα, όπως η Αφροδίτη και ο Δίας είναι πιο λαμπροί από όλα τα άλλα αστέρια Οι πλανήτες είναι αντικείμενα πολύ πιο κοντινά μας από τα αστέρια καθώς ανήκουν στο δικό μας ηλιακό σύστημα. Η λαμπρότητά τους μεταβάλλεται ανάλογα με την εποχή καθώς και η θέση τους οπότε ο εντοπισμός τους απαιτεί καλή ενημέρωση! Στην σελίδα για τους πλανήτες θα δείτε πώς μπορείτε να εντοπίσετε τους 5 πλανήτες που είναι ορατοί δια γυμνού οφθαλμού.

Ο Γαλαξίας μας
Για να τον δείτε, θα χρειαστείτε αρκετά σκοτεινό ουρανό. Δυστυχώς δύσκολα φαίνεται πια στις πόλεις. Ο Γαλαξίας μοιάζει με μια συνεχή φωτεινή ζώνη, στο χρώμα του γάλακτος (από όπου πήρε και το όνομά του) που εκτείνεται κατά μήκος του ουρανού. Αποτελείται από πάρα πολλά αστέρια μαζί, ωστόσο δια γυμνού οφθαλμού δεν μπορεί κανείς να τα ξεχωρίσει. Οι γαλαξίες είναι τεράστιες ομάδες από δισεκατομμύρια αστέρια. Με το τηλεσκόπιο μπορούμε να δούμε και άλλους μακρινούς γαλαξίες που είναι όμως πολύ αμυδροί στόχοι διά γυμνού οφθλαμού.

ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ: www.astrovox.gr

ΜΑΝΔΡΑΓΟΡΑΣ...

Αγγειόσπερμο, δικότυλο φυτό ο Μανδραγόρας ανήκει στην οικογένεια σολανίδες. Ποώδες, ιθαγενές με 4 είδη απαντά στις Μεσογειακές χώρες.
Η ρίζα είναι σαρκώδης, μακριά μοιάζοντας με ανθρώπινο σώμα με 2 πόδια και ίσως αυτό συνετέλεσε στην δημιουργία διαφόρων παραδόσεων και μύθων σχετικά με το φυτό αυτό.
Έτσι ένας μύθος αναφέρει ότι ο μανδραγόρας προέρχεται από το σπέρμα σατανικών ανθρώπων και το ξερίζωμα του μπορεί να επιφέρει τον θάνατο. Για να τον ξεριζώσουν χρησιμοποιούσαν κάποιο ζώο δένοντας στο πόδι του ένα σχοινί και την άλλη άκρη στη βάση του φυτού. Αφού κατάφερναν να το ξεριζώσουν πίστευαν ότι έκλαιγε σαν μωρό.
Ακόμη θεωρούσαν ότι αν πιεις το αφέψημα της ρίζας του θα κάνεις αρσενικά παιδιά, εξ ου και η ονομασία του σερνικοβότανο.
Ο μανδραγόρας είναι τοξικό φυτό περιέχει ατροπίνη, σκοπολαμίνη και υοσκυαμίνη που αποτελούν πολύτιμες φαρμακευτικές ουσίες και χρησιμοποιούνται σαν αντισπασμωδικά και καταπραϋντικά.
Στην αρχαιότητα την ρίζα την χρησιμοποιούσαν και σαν υπνωτικό.
Τα φύλλα του είναι πολύ μεγάλα, ωοειδή, με κυματιστά χείλη.
Τα άνθη του πολυάριθμα σε πολλούς χρωματισμούς.
Ο καρπός του είναι σαρκώδης σε σχήμα μήλου με γεύση υπόγλυκη και θεωρείται επικίνδυνος αν φαγωθεί.
Σε κάποιες περιοχές καλλιεργείται για τις φαρμακευτικές του ιδιότητες.
Στην Ελλάδα βρίσκεται σε περιοχές της Θεσσαλίας της Πελοποννήσου στη Στερεά και στα νησιά του Αιγαίου και είναι γνωστός και με τις ονομασίες σερνικοβότανο, καλάνθρωπος, μανδραγούδα, μεγαλοβοτάνι, αβγουδάτσα και άλλες.

ΠΛΡΟΦΟΡΙΕΣ: http://el.wikipedia.org/

ΤΡΙΛΙΖΑ...

http://10dim-koryd.att.sch.gr/tril.htm

ΑΣΤΕΡΙΑ...

Nakis Δημοσιεύθηκε: 09/07/2008, ημέρα Τετάρτη

Τα αστέρια είναι τα πρώτα αντικείμενα που βλέπει κανείς όταν κοιτάζει τον νυχτερινό ουρανό. Ο αριθμός τους είναι πραγματικά τεράστιος, υπάρχουν δισεκατομύρια. Ωστόσο με ορατό μάτι είναι ορατά μόνο 3000 στην καλύτερη περίπτωση (δηλαδή μακριά από τα φώτα των πόλεων και για ανθρώπους με ικανή όραση). Ολα τα αστέρια που βλέπουμε ανήκουν στον γαλαξία μας. Και οι υπόλοιποι γαλαξίες αποτελούνται από αστέρια αλλά λόγω της μεγάλης απόστασης δεν μπορούμε να διακρίνουμε σε αυτούς ξεχωριστά αστέρια. Πολλά από τα αστέρια που βλέπουμε είναι διπλά ή πολλαπλά. Πολλές φορές τυχαίνει δύο αστέρια, που δεν είναι αναγκαίο να βρίσκονται κοντα μετάξύ τους αλλά απλά βρίσκονται και τα δύο πάνω στην ίδια νοητή ευθεία από την γη προς αυτά, να είναι ορατά ως ένα άστέρι με γυμνό μάτι αλλά να διαχωρίζονται σε δύο αστέρια με ένα τηλεσκόπιο. Τα αστέρια που είναι ορατά είναι διαφόρων ηλικιών, μεγεθών, χρωμάτων, λαμπροτήτων, αποστάσεων από εμάς.
Ακόμα και τα πιο κοντινά από αυτά απέχουν από εμάς αποστάσεις απαγορευτικές για την σημερινή τεχνολογία. Τα πιο νέα αστέρια έχουν ηλικία ...μόλις μερικών χιλιάδων ετών ενώ άλλα αστέρια έχουν ηλικία πολλών εκατομμυρίων ετών.
Για να περιγράψουμε την λαμπρότητα των αστέρων χρησιμοποιούμε το φαινόμενο και το απόλυτο μέγεθος. Το μέγεθος είναι μία λογαριθμική κλίμακα που μετράει πόσο λαμπρό είναι ένα αστέρι. Το φαινόμενο μέγεθος μετράει πόσο λαμπρό φαίνεται σε εμάς ενώ το απόλυτο πόσο λαμπρό είναι πράγματι. Αυτά τα δύο δεν συμπίπτουν καθώς μπορεί ένα αστέρι να φαίνεται σε εμάς τους γήινους πιο λαμπρό επειδή είναι πολύ κοντά μας από ότι ένα λαμπρότερο άστρο που όμως είναι μακριά μας. Δεν είναι όλα τα αστέρια σταθερής λαμπρότητας, υπάρχουν και οι μεταβλητοί αστέρες που οι λαμπρότητά τους αλλάζει με το χρόνο. Πολλοί ερασιτέχνες αστρονόμοι έχουν σαν αγαπημένη ασχολία την παρατήρηση των μεταβλητών αστέρων και την εκτίμηση του μεγέθους τους.
Αν παρατηρήσετε πολλά αστέρια θα δείτε ότι δεν είναι όλα άσπρες κουκίδες. Ναι, τα αστέρια έχουν χρώματα, άλλα περισσότερο και άλλα λιγότερο έντονα. Αυτό εξαρτάται κατά μεγάλο βαθμό από την ηλικία του αστεριού αλλά και από την θερμοκρασία του. Ετσι, κόκκινα αστέρια όπως ο Αρκτούρος ή ο Μπετελγκέζ είναι μεγάλης ηλικίας και πιο ψυχρά ενώ μπλε αστέρια όπως τα αστέρια των Πλειάδων είναι νέα αστέρια.

ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ: http://www.astrovox.gr/

ΔΑΦΝΗ...

Η Δάφνη ήταν μια νεαρή όμορφη νύμφη, κόρη του ποτάμιου θεού Πηνειού. Ήταν κυνηγός και είχε αφιερώσει τη ζωή της στην Άρτεμη τη θεά του κυνηγιού. Όπως η θεά έτσι και αυτή αρνιόταν να παντρευτεί. Την περιτριγύριζαν πολλοί θαυμαστές αλλά αυτή τους απέρριπτε όλους, ακόμα και τον ισχυρό γιο του Δία τον Απόλλωνα. Ο Απόλλωνας ερωτεύθηκε την Δάφνη και όταν αυτή αρνήθηκε τις προτάσεις του την κυνήγησε ανάμεσα στα δέντρα. Η Δάφνη φοβήθηκε και προσευχήθηκε στον πατέρα της να την βοηθήσει. Τότε λοιπόν ο πατέρας της της είπε ότι θα την προστάτευε μεταμορφώνοντάς την σε δέντρο που θα ρίζωνε στην όχθη του ποταμού του, (την γνωστή μας δάφνη). Όταν ο Απόλλωνας ήρθε ψάχνοντας τη Δάφνη, ο πατέρας της του είπε ότι μεταμορφώθηκε σε δέντρο. Ο Απόλλωνας τότε έκοψε μερικά κλαδιά και έπλεξε ένα στεφάνι σε ανάμνηση της ομορφιάς της και του έρωτά του για αυτήν. Ο Απόλλωνας έκανε τη δάφνη ιερό του φυτό. Καθιέρωσε την απονομή δάφνινου στεφανιού στους πρωταθλητές και σε σε όσους υπερείχαν σε διάφορα επίπεδα. Στους αρχαίους Ολυμπιακούς Αγώνες όλοι οι νικητές στεφανώνονταν με δάφνινο στεφάνι.

ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ: http://www.valentine.gr/mythology_gr.htm

O ΥΠΝΟΣ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟΥΣ ΑΡΧΑΙΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ...

"Ύπνος άναξ πάντων τε θεών πάντων τ’ ανθρώπων"
Όμηρος, Ιλιάδα, Ξ 224-291

Ο θεός Ύπνος σύμφωνα με τους Αρχαίους Έλληνες είναι γιος της Νύχτας και του Ερέβους. Τον φαντάζονταν νέο, ωραίο, με φτερά στους ώμους, να αποκοιμίζει τους κουρασμένους καθώς τους ραντίζει με ένα κλαδί μουσκεμένο από τη δροσιά της λήθης ή καθώς τους ποτίζει από ένα κέρας υπνωτικούς χυμούς ή απλά κουνώντας τα φτερά του.
Η δύναμη του θεού Ύπνου είναι πολύ μεγάλη. Μπορεί να κοιμίσει όλους τους θεούς και όλους τους ανθρώπους. Μάλιστα κοίμισε ακόμα και τον αρχηγό των θεών, τον Δία, παρά τη θέλησή του, ύστερα από πιέσεις της θεάς Ήρας η οποία ήθελε να επηρεάσει την εξέλιξη του Τρωικού Πολέμου. Η Ήρα επισκέπτεται τον Ύπνο στη Λήμνο πού κατοικούσε. Τον προσφωνεί «άνακτα» (άρχοντα, βασιλιά) όλων των θεών και των ανθρώπων, για να τον πείσει, αλλά ο Ύπνος το σκέφτεται να τα βάλει με τον Δία, διότι είχαν προηγούμενα από το παρελθόν. Πείθεται να το κάνει, αφού όμως πρώτα η Ήρα του ορκίστηκε να τον παντρέψει με μία από τις νεότερες Χάριτες, την γλυκιά Πασιθέη, πού τόσο επιθυμούσε. Ο Ύπνος με την Ήρα αναχωρούν μαζί για να βρουν το Δία. Η Ήρα σκορπάει στην καρδιά του Δία «γλυκιά αγάπη και επιθυμία» και ο Ύπνος μεταμορφωμένος σε πουλί, τον αποκοιμίζει.
Να σημειώσουμε ότι η Πασιθέη είναι η θεά της χαλάρωσης και της ξεκούρασης, και έτσι καταλαβαίνουμε γιατί είναι τόσο πολύ επιθυμητή στον θεό Ύπνο !
Ο Ύπνος με την αγαπημένη του Πασιθέη, έκαναν παιδιά τους Όνειρους, που φυσικά ακολούθησαν την οικογενειακή επιχείρηση! Τα αδέρφια οι Όνειροι είναι: ο Μορφεύς, ο Ίκελος, ο Φοβήτωρ και ο Φάντασος. Όλοι μαζί ονομάζονται "Όνειροι" και είναι οι θεοί των ονείρων. Κατοικούσαν στις ακτές του ωκεανού, στη Δύση, σε ένα σπήλαιο κοντά στα σύνορα του Άδη. Οι όνειροι, έστελναν τα όνειρα στους θνητούς, μέσα από δύο πύλες που βρίσκονταν εκεί. Η μία πύλη ήταν φτιαγμένη από Κέρατο, και με αυτή έστελναν τα αληθινά όνειρα (προμηνύματα), ενώ με τη δεύτερη που ήταν φτιαγμένη από Ελεφαντόδοντο, έστελναν τα ψεύτικα όνειρα.
Η Πηνελόπη λέει χαρακτηριστικά (Ομήρου Οδύσσεια, Τ 559-566):
έχουμε, ώ ξένε, ονείρατα ζαβά, με κούφια λόγια,
κι απ' όσα ονειρευόμαστε, σωστά δε βγαίνουν όλα.
Δυό θύρες τ' αλαφροΐσκιωτα τα όνειρα έχουν πάντα
με κέρατο φτιαστή τη μιά, με φίλντισι την άλλη
όσα όνειρα απ’ το φίλντισι το πριονιστό διαβαίνουν,
χαμένα είναι κι ανώφελα, και τους θνητούς γελάνε.
πάλε όσα απ' τα καλόξεστα τα κέρατα περάσουν,
αληθινά του βγαίνουνε του ανθρώπου που τα βλέπει

Αναλυτικά τα παιδιά του θεού Ύπνου είναι οι εξής:
Μορφέας : Το όνομα, βγήκε από τη λέξη "Μορφή" και σχετίζεται με την ικανότητά του να παίρνει οποιαδήποτε ανθρώπινη μορφή και να εμφανίζεται στα όνειρα. Έχει την ιδιότητα να στέλνει εικόνες στα όνειρα ή στα οράματα των ανθρώπων, να τα διαμορφώνει, και να μορφοποιεί τα όντα που κατοικούν σε αυτά. Η δράση του Μορφέα είναι πρωταγωνιστική, αλλά όχι αποκλειστική. Ο Μορφέας είναι ο πιο ισχυρός από τους υπόλοιπους, για αυτό και είναι ο μοναδικός θεός που μπορεί να επέμβει στα όνειρα των βασιλιάδων και των ηρώων, ενώ όπως λένε μετέφερε τα μηνύματα των θεών στους θνητούς, με τη μορφή ονείρων.
Φοβήτωρ : Κάνει τα όνειρα τρομακτικά. Είναι η προσωποποίηση του εφιάλτη, και παίρνει μορφή τεράτων ή τρομακτικών ζώων.
Φάντασος : Παράγει τα δυσνόητα και πλασματικά όνειρα, ενώ εμφανίζεται χωρίς ζωτική μορφή. Είναι η προσωποποίηση της φαντασίας.
Ίκελος : Βοηθάει τις πτυχές των ονείρων που απεικονίζουν τη πραγματικότητα, κάνοντάς τα ρεαλιστικά.


ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ: ΨΥΧΙΑΤΡΟΣ Θοδωρής Π. Δασκαλόπουλος, http://psi-gr.tripod.com/index.html

ΠΕΡΔΙΚΑ...

Η πέρδικα είναι κοινή ονομασία πτηνών του γένους Πέρδιξ η Αλεκτορίς που ανήκουν στην οικογένεια των Φασιανιδών και στην τάξη των Ορνιθόμορφων. Το γένος αυτό περιλαμβάνει οκτώ είδη. Πρόκειται για ενδημικά πτηνά, που ζουν κατά σμήνη , στις εύκρατες ζώνες της Ευρώπης, της Ασίας και της Αφρικής, και αναπαράγονται νωρίς την άνοιξη, οπότε και χωρίζονται σε ζευγάρια. Κάθε αρσενικό ορίζει μια δική του περιοχή, την οποία υπερασπίζεται με φανατισμό και αποκλείει την είσοδο των άλλων αρσενικών σε αυτή. Την ίδια περίοδο τα αρσενικά εκφέρουν μια κραυγή, που είναι προειδοποιητική για τα άλλα αρσενικά και συγχρόνως κάλεσμα για το θηλυκό. Τους θερινούς μήνες ανεβαίνουν σε ορεινές και δροσερές περιοχές, ενώ το χειμώνα πηγαίνουν χαμηλότερα. Ο μεγαλύτερος εχθρός τους είναι τα σαρκοβόρα ζώα και ο άνθρωπος, που τις κυνηγάει για το νόστιμο κρέας τους. Το πτηνό αυτό απειλείται στη χώρα μας, καθώς ο αριθμός της έχει μειωθεί σημαντικά. Ως αποτέλεσμα αυτού, το κυνήγι της πέρδικας σε αρκετές ελληνικές περιοχές είναι εντελώς απαγορευμένο.
Το πτηνό φθάνει σε μήκος τα 20-30 εκ. και σε βάρος τα 500 γραμμάρια. Έχουν κοντές και στρογγυλές φτερούγες, μικρό κεφάλι και κοντό, μυτερό ράμφος. Το βάδισμα και το πέταγμά της γίνεται με γοργό ρυθμό και με μεγάλη ευκολία. Χρησιμοποιεί τα φτερά της μόνο σε περίπτωση κινδύνου. Η φωνή της είναι ιδιόμορφη. Η τροφή τους είναι έντομα, σκουλίκια, σπόρους, φύλλα, τρυφερούς βλαστούς και θεωρείται γενικά ωφέλιμη για τους γεωργούς παρά επιζήμια.
Το αρσενικό μετά το ζευγάρωμα επιλέγει το πιο προφυλαγμένο σημείο της περιοχής του και σκάβει τρύπες στη γη. Το θηλυκό διαλέγει μία από αυτές και γεννά 10-15 αυγά, τα οποία επωάζει για σχεδόν έναν μήνα. Σε δύο ημέρες τα μικρά πουλιά είναι ικανά να πηγαίνουν μαζί με τη μητέρα τους σε αναζήτηση τροφής. Είναι χαρακτηριστική η αυτοθυσία αμφότερων των γονέων για τα μικρά τους. Η οικογένεια μένει ενωμένη ως το φθινόπωρο, οπότε τα μικρά είναι ικανά να αυτοπροστατεύονται, ενώ την επόμενη άνοιξη είναι έτοιμα για αναπαραγωγή. Κατά την περίοδο της αναπαραγωγής, από το Φεβρουάριο μέχρι τα μέσα του φθινοπώρου, απαγορεύεται το κυνήγι της πέρδικας.

1. πέρδικα η γνήσια: Ζει στην Ευρώπη, στη Μικρά Ασία.
2. πέρδικα η κοινή: αναπαράγεται στις χώρες της Μεσογείου.
3. πετροπέρδικα (Alectoris graeca): Αποτελεί ένα από τα πιο συνηθισμένα είδη, το οποίο καλείται και ορεινή πέρδικα. Το φτέρωμά της έχει διάφορα χρώματα και γκριζογάλαζες αποχρώσεις, μαύρες κηλίδες και καφεκίτρινες ταινίες στα πλευρά. Απαντάται εκτός από τη χώρα μας στα νότια Βαλκάνια και στην Ιταλία.
4. σταχτιά πέρδικα (Perdix perdix): Είναι γνωστή στον ελληνικό χώρο και ως πέρδικα του κάμπου (λιβαδοπέρδικα) . Απαντάται σε όλη την ηπειρωτική Ευρώπη.
5. λευκή πέρδικα.
6. πέρδικα της Σαρδηνίας.


ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ: Βικιπαίδεια

ΤΥΠΟΓΡΑΦΙΑ...

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΤΥΠΟΓΡΑΦΙΑ - ΙΣΤΟΡΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ
Η Τυπογραφία εισήχθη στην Ελλάδα μόλις στις αρχές του 19ου αιώνα. Μέχρι τότε η παραγωγή του ελληνικού βιβλίου πραγματοποιείται εκτός ελλαδικού χώρου, στην Βενετία, στη Βιέννη ή στο Παρίσι. Το πρώτο ελληνικό βιβλίο τυπώθηκε στο Μιλάνο το 1476. Πρόκειται για τη «Γραμματική» ή «Επιτομή των οκτώ του λόγου μερών» του Κωνσταντίνου Λάσκαρη. Τους τυπογραφικούς χαρακτήρες, τα στοιχεία, τα χάραξε ο Δημήτριος Δαμιλάς, γνωστός ως Δημήτριος ο Κρής ή Δημήτριος ο Μεδιολανεύς.
Η Τυπογραφία στην Ελλάδα μέχρι το 1821
Στο Χάνδακα της Κρήτης (σημερινό Ηράκλειο) έγινε το 1486 η πρώτη απόπειρα δημιουργίας τυπογραφείου ελληνικής ιδιοκτησίας, που δεν στέφθηκε όμως από επιτυχία. Λίγο αργότερα, το 1509 ο Ζαχαρίας Καλλέργης ιδρύει στη Βενετία το πρώτο ελληνικό τυπογραφείο. Ιστορικά όμως το πρώτο τυπογραφείο που ιδρύθηκε στην Ελλάδα είναι αυτό που εγκαταστάθηκε στη Χίο με τυπογραφικό υλικό που έστειλε από το Παρίσι ο περίφημος τυπογράφος Αμπρουάζ Φερμέν Ντιντό (Ambroise - Firmin Didot).
Από το τυπογραφείο αυτό εκδίδεται το 1821 η «Ελληνική Γραμματική», σε δημοτική γλώσσα, του δασκάλου Νεόφυτου Βάμβα. Το τυπογραφείο καταστράφηκε ολοσχερώς από τους Τούρκους το 1822 κατά τη διάρκεια της Καταστροφής της Χίου. Ένα χρόνο νωρίτερα στις 15 Αυγούστου 1821 είχε καταστραφεί από τους Τούρκους και το τυπογραφείο που είχε εγκαταστήσει στις Κυδωνιές της Μικράς Ασίας ο Κωνσταντίνος Ντόμβρας.
Το 1822 ο Didot δώρισε στην Ελλάδα νέο τυπογραφικό υλικό. Η επιθυμία του ήταν το νέο τυπογραφείο να εγκατασταθεί στην Αθήνα, η οποία όμως βρισκόταν ακόμα υπό τον τουρκικό ζυγό. Έτσι το νέο τυπογραφείο εγκαταστάθηκε στην Ύδρα, όπου το 1824 τυπώθηκε η εφημερίδα «Ο Φίλος του Νόμου». Στη συνέχεια μεταφέρθηκε στο Ναύπλιο. Το 1824 η Αθήνα αποκτά το πρώτο της τυπογραφείο, με υλικά που δώρισε η Επιτροπή των Φιλελλήνων του Λονδίνου, όπως και το Μεσολόγγι. Το τυπογραφείο όμως της Αθήνας έμελλε να καταστραφεί από τους Τούρκους κατά τη διάρκεια της Άλωσης της πόλης από τον Κιουταχή στις 27 Μαΐου του 1827. Επανιδρύθηκε, όμως, εφτά χρόνια αργότερα, το 1834, από τον Ανδρέα Κορομηλά, που είχε μάθει την τέχνη της τυπογραφική από τον ίδιο τον Didot.
Ελληνικά τυπογραφικά στοιχεία
Τα πρώτα ελληνικά στοιχεία σχεδιάστηκαν και χαράχθηκαν στην Ιταλία το 15ο αιώνα. Ο Άλντους Μανούτιους (Aldus Manutius) σχεδιάζει για το τυπογραφείο του χαρακτήρες που είχαν σαν πρότυπο το σύγχρονο τρόπο της ελληνικής γραφής. Δυστυχώς όμως η γραφή αυτή, καθόλου ιδανική, αποτελούνταν από πολλά συμπλέγματα και βραχυγραφίες και αποτέλεσε ανασταλτικό παράγοντα για τη διάδοση και τη μελέτη της ελληνικής γλώσσας. Οι επιλογές του Manutius επέδρασαν στην εξέλιξη της ελληνικής τυπογραφίας και την επηρέασαν για δύο τουλάχιστον αιώνες. Ο Ζαχαρίας Καλλιέργης χάραξε στο τέλος του 15ου αιώνα στοιχεία πιο κομψά και πιο ευανάγνωστα από αυτά του Δαμιλά και του Manutius. Τα καλύτερα, όμως, ελληνικά στοιχεία τον 15ο αιώνα, θεωρούνται αυτά του Νίκολας Τζένσον (Nikolas Jenson).
Ο επόμενος που επιχείρησε να χαράξει ελληνικούς χαρακτήρες είναι ο Κλοντ Γκαραμό (Claude Garamond1480 - 1561) το 1545. O Garamont, που θεωρείται ένας από τους μεγαλύτερους χαράκτες – δημιουργούς τυπογραφικών στοιχείων της εποχής του, έχει χαράξει και τους φημισμένους λατινικούς χαρακτήρες του 16ου αιώνα Romain de l’ Universite Τα ελληνικά στοιχεία, που δημιούργησε, τα περίφημα Ελληνικά του Βασιλέως (grecs du roi), καθόρισαν την ελληνική τυπογραφία τον 16ο αιώνα. Χρησιμοποίησε ως πρότυπο, το γραφικό χαρακτήρα του φημισμένου Έλληνα καλλιγράφου της αυλής του Φραγκίσκου του Α’, του Κρητικού Άγγελου Βεργίκιου. Τα κυρτά αυτά στοιχεία άσκησαν τη μεγαλύτερη επίδραση στη διάδοση της ελληνικής τυπογραφίας τους δύο επόμενους αιώνες.
Ακολούθησαν αρκετοί, μεταξύ αυτών οι Τζιανμπατίστα Μποντόνι (Giambattista Bodoni Ιταλία 18ος αιώνας) στην Πάρμα το 1793, ο Φερμέν Ντιντό (Firmin Didot) στο Παρίσι το 1830 και Μπ. Τζ. Τόεμπνερ (B.G. Teubner) στη Λειψία το 1850.
Προς το τέλος του 17ου αιώνα και οι Ολλανδοί άρχισαν να πειραματίζονται με ελληνικά στοιχεία χωρίς συμπλέγματα. Λίγο αργότερα ο Τζον Μπάρσκεβιλ (John Baskerville 1706-1777) χάραξε ελληνικά στοιχεία για το Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης, ενώ και άλλοι τυπογράφοι ακολούθησαν τη νέα μόδα.
Η ελληνική τυπογραφία άρχισε να παίρνει τη μορφή που έχει σήμερα στο πρώτο μισό του 19ου αιώνα με τους Bodoni και Ditot.
Η Τυπογραφία στην Ελλάδα μετά το 1821
Μετά την επανάσταση του 1821, μια σειρά από τυπογραφεία δημιουργούνται στην Καλαμάτα, στο Μεσολόγγι, στην Αθήνα και στην Ύδρα, με τη συνδρομή Ευρωπαίων φιλελλήνων τυπογράφων.
Η επίσημη τυπογραφία στην Ελλάδα, που ονομάσθηκε "Τυπογραφία της Διοικήσεως", οργανώθηκε από τις πρώτες Κυβερνήσεις του 1821, και ειδικότερα από τον τυπογράφο Παύλο Πατρίκιο, για την έκδοση της "Εφημερίδας της Κυβερνήσεως", κυβερνητικών αποφάσεων και διδακτικών βιβλίων.
Η περίοδος της Τουρκοκρατίας, η δύσκολη εσωτερική κατάσταση σ' όλο τον 19ο αιώνα, αλλά και η ανυπαρξία τυπογραφικής έρευνας αμέσως μετά, καθήλωσε τα ελληνικά στοιχεία στους σχεδιασμούς του 19ου αιώνα και την εμπόδισε να εξελιχθεί με ραγδαίους ρυθμούς όπως στην υπόλοιπη Ευρώπη.
Μόνο στις πρώτες δεκαετίες του 20ου αιώνα και ιδιαίτερα μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, η τυπογραφία προόδευσε στην Ελλάδα και έγινε ικανή να παράγει προϊόντα εφάμιλλα των ευρωπαϊκών.
Η κατάσταση βελτιώθηκε ιδιαίτερα μετά το τέλος της δεκαετίας του 1960, με τον εξελληνισμό λατινικών γραμματοσειρών όπως οι Univers Greek, Helvetica Greek, Optima Greek, Century Greek κ.α.
Στα τέλη της δεκαετίας του '80 πλέον Έλληνες σχεδιαστές παρουσίασαν τις πρώτες σύγχρονες ελληνικές γραμματοσειρές.

ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ: www.booksinfo.gr

ΘΥΜΑΡΙ...

Περιγραφή: Θάμνος ποώδης πολυετής με φύλλα σχεδόν άμισχα, πράσινα, λογχοειδή με τα άκρα κουλουριασμένα προς τα κάτω. Άνθη ακραία σε χρώμα μπλε ανοικτό με ραβδωτό κάλυκα. Φυτρώνει σε άγονους τόπου σε όλη την Ελλάδα και ανθίζει Ιούνιο με Ιούλιο. Είναι το φυτό από το οποίο οι μέλισσες κάνουν το πιο ονομαστό μέλι. Η χρήση του είναι γνωστή από την αρχαιότητα. Οι αρχαίοι Αιγύπτιοι το χρησιμοποιούσαν σαν βαλσαμωτικό και αρωματικό. Οι αρχαίοι Έλληνες σαν απολυμαντικό για διάφορες ασθένειες. Οι Ρωμαίοι στρατιώτες συνήθιζαν να κάνουν μπάνιο σε νερό αρωματισμένο με θυμάρι, για να αποκτήσουν σφρίγος και ενεργητικότητα. Στη φαρμακευτική είναι γνωστό ως το φυτό με τις περισσότερες θεραπευτικές ιδιότητες.
Η χρήση του είναι εσωτερική και εξωτερική.
Εσωτερική: συνιστάται σε προβλήματα στομάχου και εντέρων, στην ανακούφιση από το βήχα, από το συνάχι και τη γρίπη, στην τόνωση του νευρικού συστήματος και ως καταπραϋντικό. Επίσης, στις περιπτώσεις πνευματικής κατάπτωσης και στο άγχος. Χαρίζει πνευματική διαύγεια και τονώνει τα νεύρα. Χρησιμοποιείται στη μαγειρική και ως αρωματικό στις ελιές.
Τρόπος παρασκευής ροφήματος: βάζουμε ένα κουταλάκι του γλυκού θυμάρι σε ένα μπρίκι νερό και, μόλις αρχίσει να βράζει, το κατεβάζουμε και το αφήνουμε δέκα λεπτά επιπλέον. Το σουρώνουμε και το πίνουμε ζεστό με μέλι.
Εξωτερική: χρησιμοποιείται στο λουτρό για ρευματικές παθήσεις και για ξεκούραση. Βράζουμε 100γρ. θυμάρι σε ένα λίτρο νερό, το σουρώνουμε και το ρίχνουμε στο νερό της μπανιέρας.Βοηθά στην αντιμετώπιση της τριχόπτωσης, εξαιρετικό για τον καθαρισμό των δοντιών (οι Κρητικοί τρίβουν τα ούλα τους με θυμάρι για την αντιμετώπιση της ουλίτιδας). Στοματίτιδες και ερεθισμένες αμυγδαλές αντιμετωπίζονται με γαργάρες με αφέψημα (χωρίς μέλι).
Αιθέριο έλαιο: λίγες σταγόνες σε λίγο ελαιόλαδο βοηθά στα τσιμπήματα από έντομα.
Κτηνιατρική: για το πλύσιμο πληγών του δέρματος και του στόματος, για την καταπολέμηση των εντερικών σκουληκιών.
Συνταγή για κολώνια: 10γρ. λουλούδια θυμαριού σε 250γρ. λευκό οινόπνευμα, κλείνουμε το μπουκάλι με φελλό και το αφήνουμε 2-3 εβδομάδες στον καλοκαιρινό ήλιο. Στη συνέχεια σουρώνουμε.
Συνταγή για μαρινάτα φαγητά: μουσκεύουμε σε μισό λίτρο άσπρο κρασί 1 ματσάκι θυμάρι, 1 ματσάκι θρούμπη, 3-4 σκελίδες σκόρδο, 2 φύλλα δάφνης και μερικά μοσχοκάρφια.
Προσοχή: όσο εντυπωσιακές είναι οι θεραπευτικές ιδιότητες του θυμαριού, άλλο τόσο προσεκτικός πρέπει να είναι κανείς με τη συχνότητα της χρήσης του. Η συνεχής εσωτερική χρήση μπορεί να προκαλέσει υπερλειτουργία του θυροειδούς, καθώς και δηλητηρίαση, τα συμπτώματα της οποίας είναι έμετος, ζαλάδες, διάρροια και καρδιακή κατάπτωση.

ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ: www.valentine.gr

ΤΙ ΝΑ ΠΩ...

Πας να μιλήσεις σε κάποιον να πεις τον πόνο σου κι όλο έκπληξη ακούς τα μυριάδες αξεπέραστα προβλήματα!
Λες και η εποχή μας νοσεί ανεπανόρθωτα, λες και δεν ξέρουμε τι κάνουμε, λες και η ικανότητά μας να αντιπαθούμε έχει φθάσει σε δυσθεώρητα ύψη, λες και δεν μπορούμε να ανασάνουμε αν δε γίνει αυτό που θέλουμε, λες κι ικανότητά μας να μισούμε και να ζηλεύουμε είναι μεγαλύτερη απ' το μπόι μας!
Τώρα που η τεχνολογία ψάχνει να μας αντικαταστήσει σχεδόν σε όλες τις δουλειές, τώρα που τα πάντα μπαστάρδεψαν, τώρα που το υλικό κέρδος στέκεται επικριτικά πάνω από όλες μας τις πράξεις, τώρα που αρκεί να καλλιεργήσουμε κάτι για να ωριμάσει στην ώρα του κι αμέσως το πασάρουμε σαν “βιολογικό”, τώρα που το μόνο που μας μένει να κάνουμε είναι να αναστρέψουμε τους ρόλους μας σαν είδος και αυτό θα το ονομάσουμε “εξέλιξη”!
Σωματικά, ψυχολογικά, πνευματικά και ερωτικά νοσούμε ψάχνοντας να βρούμε την “ευτυχία”, χωρίς να έχουμε συνειδητοποιήσει ότι η “ευτυχία” φτιάχνεται κατ' αρχήν από πολύ μικρές σχεδόν αδιάφορες στιγμές!
Εν τω μεταξύ ο καιρός περνάει αργά, αλλά αλίμονο σταθερά, οι εποχές διαδέχονται η μια την άλλη με έναν αξεπέραστο τρόπο!

Καλημέρα σας!

ΗΛΙΟΣ...

Πολλές φορές αναρωτήθηκα για τις διαθέσιμες ενεργειακές πηγές!

Τώρα που πλέον το πετρέλαιο είναι στα ύψη και κατά πως μας λένε εξαντλείται!

Προσωπικά δεν το πιστεύω καθόλου! Τα πολιτικά παιγνίδια ΕΙΝΑΙ στα ύψη μάλλον!

Τέλος πάντων...

Φύση και θέση η Κάλυμνος μπορεί να έχει έναν ανεξάντλητο τροφοδότη σαν τον ΗΛΙΟ, αρκεί εμείς να έχουμε φροντίσει να φτιάξουμε τα κατάλληλα έργα υποδομής!

Ξεκινάμε με έναν πειραματικό φυλασσόμενο σταθμό συλλογής της ηλιακής ενέργειας με ηλιακούς καθρέφτες σε κάποια περιοχή (απλή υπόθεση κάνω), σαν αυτή Αργινώντα-Βαθύ!

Αν τα πράγματα πάνε καλά αργότερα, τον επεκτείνουμε!

Περίπου 8 μήνες τον χρόνο ο ήλιος βρίσκεται στο προσκήνιο εκτός ελαχίστων συννεφιασμένων ημερών που θα μπορούσε να δουλεύει για μας ο υποσταθμός της ΔΕΗ που άλλωστε ήδη έχουμε!

Οικονομία που θα πετυχαίναμε καθώς και μελλοντική εξαγωγή ηλεκτρικού ρεύματος!

Μα ονειρεύομαι απλώς...!

ΒΟΛΤΑ ΣΤΗΝ ΠΛΑΤΗ ΤΗΣ ΕΛΕΝΗΣ...

ΤΙΣ ΘΕΡΜΕΣ ΜΟΥ ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΕΣ ΣΤΗΝ ΘΕΟΦΑΝΙΑ,ΠΟΥ ΑΠΕΙΚΟΝΙΖΕΤΑΙ ΣΤΗΝ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ!

Διάβασα κάπου ότι εμείς οι μύγες,

έχουμε μεγάλο αριθμό ματιών,

καθώς οσφρητικά και γευστικά όργανα στα πόδια.

Για το θέμα αυτό δεν γνωρίζω περισσότερες λεπτομέρειες,

καθόσον όλα αυτά μου φαίνονται απολύτως φυσιολογικά.

Τέλος πάντων,

είμαστε από τα πλέον προικισμένα και χαρισματικά στις αντιδράσεις πλάσματα.

Εξαιτίας αυτού του γεγονότος έχουμε και τα τυχερά μας!

Να τις προάλλες,

ένα ζεστό απομεσήμερο του Ιούνη,

πέταξα μέσα από γερτά μπλε παραθυρόφυλλα σε μία μισοσκότεινη κρεβατοκάμαρα.

Έκανε ζέστη και ένας ανεμιστήρας αέριζε σιγά-σιγά το δωμάτιο.

Εκεί την είδα να ‘ναι μπρούμυτα,

ξαπλωμένη ολόγυμνη.

Μια υπέροχη μελαχρινή δεσποσύνη,

με χυτά τα μαύρα κατσαρά της μαλλιά...

Έκανα δυο-τρεις βόλτες στο δωμάτιο θαυμάζοντας την από ψηλά!

Η ατμόσφαιρα ήταν παραμυθένια!

- Ησυχία...

- Μισοσκότεινο ηδονικό δωμάτιο...

- Αργή του ύπνου ανάσα...

Όταν προσγειώθηκα στην άσπρη τρυφερή της πλάτη,

απ’ την γλύκα του δέρματος της ένιωθα να μου κόβονται τα πόδια...

Υπέροχη λευκή απεραντοσύνη!

Εκτυφλωτικό χιόνι ελαφρά ιδρωμένης βελούδινης σάρκας,

καθώς μια γλυκιά αίσθηση ανθρώπινης θερμότητας και μυρωδιάς,

ανέβλυζαν απ’ αυτό το μαγικό πλάσμα.

Με γοργά βήματα πέρασα απ’ το τόξο της ραχοκοκαλιάς της,

απ’ την δεξιά πλευρά στην αριστερή.

Το αίσθημα ακουμπούσε το τέλειο!

Η χαρά μου ήταν απερίγραπτη!

Συνέχισα να περπατώ προς την μέση της,όλο και πιο γρήγορα...

πιο γρήγορα...

Ξαναπέρασα στην αριστερή πλευρά της μέσης της,

και χαμηλά στο κορμάκι της,

περίπου στο ύψος των γλουτών της,

πάνω που φάνηκε ν’ ανηφορίζει ο δρόμος,

απ’ τον ενθουσιασμό μου τα θαλάσσωσα!

Κάπως πρέπει να τάραξα τον ύπνο της,

μ’ αποτέλεσμα να την ξυπνήσω...

Έβγαλε ένα μουρμουρητό διαμαρτυρίας απ’ τα σγουρά της χειλάκια,

και ταυτόχρονα,

το απειλητικό της χέρι,

ερχόταν καταπάνω μου αναγκάζοντας με να πετάξω,

να βρεθώ στην ντουλάπα,

και να τρίβω,

όλο αγανάκτηση,

τα φτερά μου…

- Ανάθεμα τη τύχη μου…

Ιούνης '05

ΔΙΑΠΛΟΥΣ...

Το να κολυμπάς προς αυτό το νησάκι καλύπτοντας την απόσταση των περίπου 900 μέτρων, έχοντας κάτω απ' το στήθος σου την καταβυθισμένη παλαιά ιστορία, σίγουρα προσδίδει διαφορετική αίγλη στο εγχείρημα...

Ο αγώνας θα λάβει χώρα την Κυριακή 10 Αυγούστου!

ΕΡΩΤΑΣ...

ΖΩΓΡΑΦΙΑ - ΑΦΡΟΔΙΤΗ-----------------------------------------------

Αλήθεια υπάρχει,
πιο στρόγγυλο ερωτηματικό,
απ' τον έρωτα;

ΤΡΙΒΕΛΙΣΜΑΤΑ ΤΟΥ ΜΥΑΛΟΥ...

Ένας βοσκός έκανε μια παρανομία οπότε η τύχη του πήρε την νόμιμη οδό, δικαστήριο, δικηγόρο και τέτοια...

Το θέμα ήταν όμως, ότι είχε άδικο τόσο που το καταλάβαινε και ο ίδιος, οπότε δεν ήξερε τι να πει και τι να υποστηρίξει στο δικαστήριο!

...

Με τα πολλά, βρήκε έναν δικηγόρο που του είπε:

" -Πλήρωσε μου εμένα την προκαταβολή και να κάνεις ότι σου πω!"

Μέσα στην απελπισία του το έκανε!

Πάει λοιπόν στο δικαστήριο και τον ρωτάει ο πρόεδρος: "Πως ονομάζεσαι;"

"Μπεε.." του απαντάει αυτός ακολουθώντας τις οδηγίες του δικηγόρου!

"Πως ονομάζεσαι;" τον ξαναρωτάει ο πρόεδρος;

"Μπεε.." του απαντάει αυτός!

Με τα πολλά βελάσματα πείσθηκε το δικαστήριο που τον απήλλαξε λόγω μειωμένης ευθύνης!

Εντωμεταξύ ο δικηγόρος έτριβε από χαρά τα χέρια του...

"- Είδες που στα 'λεγα 'γω; Θαυμάσια τα πήγες... Πέσε τώρα το υπόλοιπο της αμοιβής!"

"Μπεε.." του απαντάει αυτός...

Κόκκαλο ο δικηγόρος!

Υ.Γ. Το άκουσα από τον Γιάννη Σκυλλά στα Αργινώντα...

ΠΡΟΒΛΗΜΑ!

Έχω γλωσσικό πρόβλημα!
Από την μια σκέφτομαι Ελληνικά, από την άλλη πρέπει να εκφράζομαι Εγγλέζικα (ή Αμερικάνικα.)
Αν θέλω να γίνομαι κατανοητός πρέπει να λέω κι εγώ όλα τα “yes”, “you welcome”, “thank you Ms.”...!
Γιατί όμως τόσο μπλέξιμο;

Είναι γλώσσα η οποία κατάκλεψε την Ελληνική (Περίπου εκατό χιλιάδες λέξεις και λήμματα υπολογίζονται Ελληνικά!)

Γιατί άραγε;
Γιατί άραγε έπρεπε η πάλαι ποτέ πάμπλουτη Ελληνική γλώσσα να καταλήξει σε πιθηκισμούς και στα μπάσταρδα Greeklish;

Μήπως παίζω το βλακώδες παιγνίδι μιάς δήθεν ανώτερης ράτσας;

ΕΡΩΤΗΜΑ...

Γιατί ο μοναδικός σκοπός οποιαδήποτε πράξης είναι το χρήμα;
Αυτή είναι η μόνη ουσία της ζωής;
- Το χρήμα;

ΜΙΑ ΕΙΚΟΝΑ...

Λένε ότι μια εικόνα αξίζει χίλιες λέξεις!

Λένε το αντίθετο,

ότι μια λέξη αξίζει όσο χίλιες εικόνες!

Χμμ... Προτιμώ να μένω σιωπηλός...